Zmartwychwstanie (obraz Piera della Francesca)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy tytułu obrazu. Zobacz też: inne znaczenia tego terminu.
Zmartwychwstanie
Grafika bez ustawionego tekstu alternatywnego: Zmartwychwstanie
Autor Piero della Francesca
Rok wykonania ok. 1465
Technika wykonania fresk
Rozmiar 225 × 200 cm
Muzeum Museo Civico di Sansepolcro

Zmartwychwstanie – fresk Piera della Francesca ukończony ok. 1465 we wnętrzu ratusza w Sansepolcro jako rodzaj symbolu miasta (Sansepolcro oznacza Święty Grób). Obecnie przechowywany w Museo Civico.

Opis obrazu[edytuj]

Kompozycja obrazu jest zamknięta w trójkącie. W centrum obrazu znajduje się wychodzący z kamiennego grobu Chrystus odziany w różowe prześcieradło przypominające togę. Zbawiciel trzyma w ręku chorągiew z krzyżem. Jego ciało o doskonale oddanej anatomii jest podobne do greckich posągów. Pociągła twarz z szeroko otwartymi oczami jest wzorowana na bizantyjskich mozaikach. Postać Zbawiciela jest hieratyczna i pełna mocy. Z lewej strony Chrystusa znajduje się bezlistne drzewo, z prawej pokryte liśćmi na znak odradzającej się przyrody. W dolnej części obrazu zostali przedstawieni czterej rzymscy żołnierze śpiący w niewygodnych pozach. Według tradycji drugi żołnierz od lewej to autoportret artysty, głowa oparta na drzewcu sztandaru Chrystusa oddaje jego stosunek do wiary.

Symbolika[edytuj]

Fresk, uważany przez wielu krytyków za najwybitniejsze dzieło malarskie świata[1], nasycony jest licznymi symbolami. Marmurowy sarkofag przypomina ołtarz, na którym kapłan odprawia Eucharystię. Nawiązuje on również do nazwy miasteczka Borgo San Sepolcro, w którym malarz się wychował, a które posiada Grób Pański w nazwie i herbie[2].
Przemiana przyrody zachodząca za plecami Zbawiciela symbolizuje tryumf życia nad śmiercią, odnosi się do odkupienia grzechów i podkreśla główny temat dzieła. Nawet niewielki odłamek marmuru namalowany w prawym dolnym rogu kompozycji ma głębszą wymowę, nawiązuje bowiem do Księgi Psalmów i słów Kamień odrzucony przez budujących stał się kamieniem węgielnym[3].

Przypisy

  1. Onet.pl: Tygodnik Powszechny – Patrząc, czytając: Książka miesiąca: "Szkoła patrzenia" Tadeusza Boruty (pol.). [dostęp 07.04.2009].
  2. Stefano Zuffi, Nowy Testament. Postacie i epizody wyd. Arkady 2007, Warszawa, ​ISBN 978-83-213-4470-6
  3. Ps 118,22 w przekładach Biblii., również w Nowym Testamencie: Mt 21,42; Dz 4,11; 1 Kor 3,11; Ef 2,20; 1 P 2,7n

Bibliografia[edytuj]

  • Sztuka świata, t. 5, Warszawa 2005.
  • Tátrai V., Piero della Francesca, Warszawa 1982.