Zmysły (film)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zmysły
Senso
Ilustracja
Kadr z filmu Zmysły, Alida Valli i Farley Granger
Gatunek melodramat
Rok produkcji 1954
Data premiery Ziemia 3 września 1954
Kraj produkcji  Włochy
Język włoski
Czas trwania 117 min
Reżyseria Luchino Visconti
Scenariusz Suso Cecchi d'Amico
Luchino Visconti
Giorgio Bassani
Carlo Alianello
Giorgio Prosperi
Główne role Alida Valli
Farley Granger
Heinz Moog
Massimo Girotti
Muzyka Nino Rota
Zdjęcia G.R. Aldo
Robert Krasker
Scenografia Ottavio Scotti
Kostiumy Marcel Escoffier
Piero Tosi
Montaż Mario Serandrei
Dystrybucja Lux Film

Zmysły (wł. Senso) – włoski film kostiumowy z 1954 roku w reżyserii Luchino Viscontiego. Melodramat na podstawie powieści Camillo Boito o tym samym tytule. Asystentami Viscontiego na planie tego filmu byli Franco Zeffirelli i Francesco Rosi, późniejsi znakomici reżyserzy filmowi i teatralni[1].

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Akcja filmu rozpoczyna się w 1866 roku, w Wenecji okupowanej przez Austriaków[1]. W operze, po zakończeniu przedstawienia Trubadura Verdiego dochodzi do sprzeczki między włoskim patriotą, markizem Roberto Ussolim (Massimo Girotti), a austriackim lejtnantem Franzem Mahlerem (Farley Granger)[2]. Kuzynka markiza, hrabina Livia Serpieri (Alida Valli), próbuje załagodzić sytuację, jednak Roberto zostaje skazany na wygnanie. Przypadkowe spotkanie zamężnej Livii i Franza jest początkiem wielkiej namiętności. Kiedy do wojny z Austrią przystępują Prusy, państwo Serpieri planują przenieść się do posiadłości w Aldeno. Przebywający nielegalnie w Wenecji Roberto prosi kuzynkę, aby zawiozła tam pieniądze organizatorom powstania narodowego. Livia z wdzięczności za okazane jej zaufanie postanawia zerwać z Franzem, lecz kiedy ten zjawia się w Aldeno, szukając schronienia jako dezerter, znów mu ulega. Przekazuje Mahlerowi pieniądze zebrane przez powstańców i wysyła do Werony[2]. W decydującej bitwie Włoch i Prus z Austrią pod Custozą Roberto bezskutecznie namawia dowództwo włoskie na przyłączenie do regularnej armii ludowej partyzantki. Bitwę wygrywają Austriacy. Livia jedzie do Werony, gdzie przebywa Franz. Zastaje go z inną kobietą i gniewie denuncjuje jako dezertera. Kiedy wzburzenie opadło, próbuje go ratować ale jest już za późno. Sąd wojenny skazał Franza na śmierć[1].

Film jest adaptacją powieści Zmysły Camillo Boito[3]. To pierwszy kostiumowy i pierwszy barwny film Luchino Viscontiego. Odzwierciedla zarówno upodobania estetyczne wielkiego włoskiego reżysera, jak i jego poglądy polityczne. Visconti był z urodzenia arystokratą i komunistą z przekonań. Zrealizował film z typowym dla siebie pietyzmem w odtworzeniu realiów epoki[1].

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Zmysły. Stowarzyszenie Filmowców Polskich. [dostęp 2019-06-07].
  2. a b Zmysły. Ale kino +. [dostęp 2019-06-07].
  3. Luchino Visconti. Akademia Filmowa. [dostęp 2019-06-07].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]