Zofia Jarema

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zofia Jarema
z domu Leśniowska
Data i miejsce urodzenia 15 maja 1919
Warszawa
Data i miejsce śmierci 11 grudnia 2008
Kraków
Zawód, zajęcie artystka teatru lalek, reżyserka, scenografka
Narodowość polska
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
ASP w Krakowie
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal 10-lecia Polski Ludowej

Zofia Jarema z domu Leśniowska (ur. 15 maja 1919 w Warszawie, zm. 11 grudnia 2008 w Krakowie) – polska artystka teatru lalek, reżyser i scenograf.

Studiowała historię sztuki na Uniwersytecie Warszawskim, a następnie rzeźbę i scenografię w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. W latach 1938-1939 pracowała w krakowskim Teatrze Cricot. W 1939 wraz z mężem Władysławem pracowała w Państwowym Polskim Teatrze Lalek w Grodnie, gdzie była kierownikiem pracowni plastycznej. W 1941 powróciła do Warszawy, a po upadku powstania warszawskiego była więźniarką obozów koncentracyjnych w Stutthofie i Alvorwerk.

W 1945 wraz z mężem założyła Teatr Lalki, Maski i Aktora Groteska w Krakowie. W okresie 1949–1975 była jego dyrektorką; zajmowała się tamże również reżyserowaniem przedstawień oraz ich scenografią. Do jej najbardziej znanych realizacji należą: Gdyby Adam był Polakiem z 1955, Noc cudów, Męczeństwo Piotra Oheya z 1959 (debiut Sławomira Mrożka), Czarowna noc z 1964, Dom na granicy z 1979.

Odznaczona Krzyżem Kawalerskim (1964), Krzyżem Oficerskim (2005) Orderu Odrodzenia Polski, Medalem 10-lecia Polski Ludowej i innymi odznaczeniami.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Anna Stafiej, Dama w fioletach, „Kraków” nr 1 (51), styczeń 2009.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]