Zofia Szlenkier

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zofia Szlenkier
Zofia Szlenkierówna
Data urodzenia 7 września 1882
Data i miejsce śmierci 2 października 1939
Warszawa
Przyczyna śmierci zmarła w wyniku odniesionych ran
Miejsce spoczynku Cmentarz Powązkowski w Warszawie
Zawód, zajęcie pielęgniarka
Rodzice Karol i Maria Szlenkier
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal Florence Nightingale Pro Ecclesia et Pontifice
Grób Zofii Szlenkier na Cmentarzu Stare Powązki w Warszawie
Tablica upamiętniająca Zofię Szlenkier na budynku przychodni przy ul. Żytniej 39 w Warszawie (dawny pawilon szpitala dziecięcego im. Karola i Marii, którego była fundatorką)

Zofia Szlenkierówna (ur. 7 września 1882, zm. 2 października 1939 w Warszawie) – polska pielęgniarka, pionierka pielęgniarstwa świeckiego, filantropka. Fundatorka Szpitala im. (rodziców) Karola i Marii dla Dzieci w Warszawie na Lesznie, współzałożycielka i dyrektorka Warszawskiej Szkoły Pielęgniarstwa utworzonej na ul. Smolnej w 1921[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Córka Karola Szlenkiera, przemysłowca. Początkowo kształciła się w domu. W latach 1905–1907 studiowała medycynę w Genewie. Nie ukończyła studiów ze względu na chorobę matki. W latach 1908–1910 edukowała się w Szkole Pielęgniarstwa Florence Nightingale w Londynie. Miała wówczas w planach wybudowanie nowoczesnego szpitala dla dzieci (poświęciła na ten cel majątek otrzymany po rodzicach). Założyła Szpital im. Karola i Marii dla Dzieci w Warszawie[2], który okazał się jednym z najnowocześniejszych szpitali w Europie (oddany do użytku w 1913). Następnie Zofia Szlenkier przekazała go miastu. Jednak pracowała w nim do końca życia jako kuratorka. Zajmowała się zatrudnianiem pielęgniarek. Od początku istnienia szpitala, pielęgniarki dobierane były spośród osób świeckich i cały czas doszkalane. Zofia Szlenkier wymagała całkowitego poświęcenia pracy, toteż pielęgniarkami mogły w nim być jedynie kobiety bezdzietne i niezamężne. Założenie rodziny było równoznaczne z utratą pracy. Odbywały w nim także praktyki uczennice nowoczesnych szkół pielęgniarstwa. Spośród personelu szpitala wyłoniły się również pierwsze nauczycielki pielęgniarstwa pediatrycznego.

W 1920 skończyła kurs w Szkole Pielęgniarstwa im. Florence Nightingale we Francji (Bordeaux). W 1928, po otrzymaniu dyplomu została dyrektorką w Warszawskiej Szkole Pielęgniarstwa, którą zarządzała do 1 grudnia 1936. Następnie podjęła pracę w szpitalu.

Uczestniczyła w pracach Polskiego Stowarzyszenia Pielęgniarek Zawodowych oraz Polskim Towarzystwie Szpitalnictwa (w obu stowarzyszeniach była członkiem honorowym).

Na początku II wojny światowej Szlenkierówna została poważnie ranna i leżała w jednym z warszawskich szpitali.

Zofia Szlenkier spoczywa na Cmentarzu Stare Powązki w Warszawie (kwatera Z-3-18,19)[2][3].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Kilka szkół medycznych w Polsce wybrało Zofię Szlenkier jako swoją patronkę:

  • Medyczne Studium Zawodowe im. Z. Szlenkier w Toruniu (obecnie nieistniejące)
  • Zespół Szkół Medycznych im. Z. Szlenkierówny w Liceum Ogólnokształcącym w Toruniu
  • Medyczne Studium Zawodowe im. Z. Szlenkierówny w Kolnie (obecnie nieistniejące)
  • I Medyczne Studium Zawodowe im. Z. Szlenkierówny w Katowicach
  • Liceum Medyczne w Pruszkowie im. Z. Szlenkierówny (obecnie nieistniejące)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Anna Mieszczanek, Przedwojenni. Historia ziemian, Warszawa 2020, s. 114.
  2. a b Cmentarz Stare Powązki: ZOFIA SZLENKIERÓWNA, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2020-05-15].
  3. Cmentarz Powązkowski w Warszawie. (red.). Krajowa Agencja Wydawnicza, 1984. ISBN 83-03-00758-0.
  4. M.P. z 1934 r. nr 259, poz. 337 „za zasługi na polu rozwoju pielęgniarstwa szpitalnego oraz pracy społecznej”.
  5. Część urzędowa. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 157 z 19 lipca 1921. 
  6. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 14, 30.
  7. „za zasługi, położone dla Rzeczypospolitej Polskiej na polu działalności filantropijnej” - jako jedna z pierwszych 15 osób odznaczonych Orderem Odrodzenia Polski.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]