Zofia Zdybicka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Maria Józefa Zdybicka USJK
Zofia Zdybicka
zakonnica
Ilustracja
Wręczenie Krzyża Komandorskiego Orderu Odrodzenia Polski s. prof. Zofii Zdybickiej (19 października 2008)
Data urodzenia 5 sierpnia 1928
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja urszulanki szare
Śluby zakonne
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi
Zofia Zdybicka
Data i miejsce urodzenia 5 sierpnia 1928
Kraśnik
profesor nauk teologicznych
Specjalność: filozofia religii, metafizyka
Doktorat 1965
Habilitacja 1970
Profesura 1988
Praca naukowa
Uczelnia Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II

Zofia Zdybicka (ur. 5 sierpnia 1928 w Kraśniku) – polska zakonnica, filozof, pedagog, religioznawca, wieloletnia wykładowczyni akademicka Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II. Zajmuje się metafizyką (nauką o bycie i jego przyczynach), filozofią religii, Boga i wiary, antropologią filozoficzną i religii, propedeutyką filozoficzną oraz etyką. Twórczyni własnej koncepcji filozofii religii, funkcjonującej w ramach KUL tzw. Lubelskiej Szkole Filozoficznej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Córka Feliksa i Heleny z domu Łukasik. Maturę zdała w 1948 w Technikum im. A. J. Vetterów w Lublinie. Od 25 września 1948 w Zgromadzeniu Sióstr Urszulanek Serca Jezusa Konającego, gdzie przyjęła imię zakonne Maria Józefa.

Studia odbyła w latach 1956–1961 na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Uczennica M. A. Krąpca, K. Wojtyły, S. Swieżawskiego, M. Kurdziałka i S. Kamińskiego (twórcy Lubelskiej Szkoły Filozoficznej). Pracę magisterską pisała pod kierunkiem M. Krąpca O naturze rozumowania redukcyjnego występującego w filozofii bytu, a w 1965 doktorat obroniła na podstawie rygorozum i pracy pt. Filozoficzne podstawy poznawalności Boga u H. de Lubaca, której promotorem był również M. Krąpiec. W 1970 habilitacja (29 października 1970 kolokwium habilitacyjne) na KUL, na podstawie dorobku naukowego oraz pracy Próba zbudowania tomistycznej teorii partycypacji, którą recenzowali prof. Mieczysław Albert Krąpiec, ks. prof. Kazimierz Kłósak, ks. prof. Stanisław Kamiński i ks. doc. Marian Jaworski. Odbyła studia uzupełniające na Uniwersytecie Yale’a, Katolickim Uniwersytecie Ameryki w Waszyngtonie i Katolickim Uniwersytecie w Lowanium.

Wykładała na KUL od 1966, aż do momentu przejścia na emeryturę. Docent (od 1971), profesor nadzwyczajny (od 1978), a od 1988 profesor zwyczajny w KUL. Od 1973 roku była kierownikiem powstałej wówczas Katedry Filozofii Religii w KUL. W latach 1979–1986 prodziekan i dziekan Wydziału Filozoficznego macierzystej uczelni.

Członkini wielu towarzystw i instytucji naukowych: Polskie Towarzystwo Filozoficzne, Towarzystwo Naukowe Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, American Bibliographical Institut, Societas Internationale St. Thomae Aquinatis, Pontificia Academia S. Thomae Aquinatis, Polskie Towarzystwo Tomasza z Akwinu. Współtworzyła Encyklopedię Katolicką i Powszechną Encyklopedię Filozofii. Członek wielu ciał naukowych, społecznych, religijnych oraz organizatorka wielu sympozjów i konferencji naukowych. Kierowała przez wiele lat różnymi czasopismami naukowymi.

Autorka ok. 300 prac naukowych. Promotor ok. 100 magisteriów i 18 doktoratów.

W swej refleksji naukowej porusza kwestie ateizmu i jego konsekwencji zarówno etycznych, społecznych, jak i politycznych oraz religii i jej powiązań z otaczającą człowieka rzeczywistością. Mocno wiąże swoje przemyślenia z klasyczną metafizyką.

W latach 1963–2001 (z przerwami) członkini Zgromadzenia Generalnego Urszulanek Serca Jezusa Konającego, a od 1983–2003 przełożona Lubelskiego Zgromadzenia swego zakonu.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Niektóre publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Partycypacja bytu. Próba wyjaśnienia relacji między światem a Bogiem (1972)
  • Poznanie Boga w ujęciu H. de Lubaca (1973)
  • Człowiek i religia: zarys filozofii religii (1977, 1994)
  • Religia i religioznawstwo (1988)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]