Zrzeszenie Wolnych Badaczy Pisma Świętego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zrzeszenie Wolnych Badaczy Pisma Świętego
Klasyfikacja systematyczna wyznania
Chrześcijaństwo
 └ Badacze Pisma Świętego
Strona internetowa

Zrzeszenie Wolnych Badaczy Pisma Świętego – międzynarodowy ruch religijny działający również w Polsce[2]. Ruch wywodzi się od Badaczy Pisma Świętego. Wolni Badacze Pisma Świętego tworzą niezależne i autonomiczne zbory a ich nazwa nawiązuje do braku nadzoru nad zborami ze strony Towarzystwa Strażnica. Nazwa została nadana by odróżnić Wolnych Badaczy Pisma Świętego od innych Badaczy Pisma Świętego, z którymi łączą ich korzenie historyczne. W 2014 roku Zrzeszenie Wolnych Badaczy Pisma Świętego liczyło w Polsce 2066 członków skupionych w 61 zborach[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Zbory Wolnych Badaczy Pisma Świętego powstały na skutek podziałów w ruchu Badaczy Pisma Świętego, które nastąpiły po śmierci Charlesa T. Russella. Po śmierci pierwszego prezesa Towarzystwa Strażnica, która nastąpiła 31 października 1916 roku walne zgromadzenie akcjonariuszy 6 stycznia 1917 roku powołało Josepha F. Rutherforda na stanowisko swojego prezesa.

Wybór ten nie spotkał się z uznaniem wszystkich członków zarządu. Ponieważ 5 stycznia 1918 roku na dorocznym walnym zebraniu odbyły się wybory zarządu Towarzystwa Strażnica, które potwierdziły zwierzchnictwo J.F. Rutherforda nad Towarzystwem, wieczorem tego samego dnia grupa niezadowolonych działaczy spotkała się na nieformalnym zebraniu w jednym z salonów hotelu Fort Pitt w Pittsburghu. Spotkanie to przeciągnęło się również na dzień kolejny. Opozycjoniści 6 stycznia 1918 roku wyłonili spośród siebie siedmioosobowy komitet. Postanowił on utworzyć korporację o nazwie Pastoralny Instytut Biblijny (Pastoral Bible Institute). Doprowadziło to tworzenia zborów Wolnych Badaczy Pisma Świętego, stojących w opozycji do Towarzystwa Strażnica.

Historia w Polsce[edytuj | edytuj kod]

W latach 1919–1920 Hipolit Oleszyński (1857–1930), współpracownik Pastoralnego Instytutu Biblijnego, wydawał w Chicago w języku polskim opozycyjne względem Towarzystwa Strażnica czasopismo „Strażnica”. Z powodu braku środków finansowych po dwóch latach nastąpiła przerwa w wydawaniu tego czasopisma. Czasopismo to miało wpływ na podziały w zborach Badaczy Pisma Świętego w Polsce, które zaznaczyły się na początku lat 20. XX wieku. Pierwszą próbą utworzenia w Polsce zboru Wolnych Badaczy Pisma Świętego była około roku 1920 grupa Wincentego Kina (zm. 10 maja 1922), który Badaczem Pisma Świętego został w Stanach Zjednoczonych za pośrednictwem Hipolita Oleszyńskiego a do Polski powrócił po roku 1907. Do podziałów przyczyniła się też wizyta w Polsce w latach 1922–1923 Oleszyńskiego i Sokołowskiego, wpływowych współpracowników PBI. W marcu 1924 Oleszyński wznowił w Chicago wydawanie swojego czasopisma, które w maju 1925 roku ze względów prawnych był zmuszony przemianować na „Straż[3]. W roku 1925 Sokołowski ponownie odwiedzał zbory w Polsce[4].

Ostatecznie zbory Wolnych Badaczy Pisma Świętego zaczął organizować August Stahn (1888–1945), który na polecenie Oleszyńskiego przyjechał do Polski w roku 1927. Doprowadził on do ostatecznego podziału w zborach wśród Badaczy Pisma Świętego w Polsce około 1928 roku[5][6]. W lipcu 1928 roku Stahn uczestniczył w konwencji zorganizowanej przez Świecki Ruch Misyjny „Epifania” we Lwowie próbując pozyskać członków tego ruchu dla organizowanych przez siebie zborów[7]. 19 i 20 maja 1929 roku odbyła się w Warszawie pierwsza niezależna konwencja Wolnych Badaczy Pisma Świętego w której uczestniczyło 180 osób[8]. W dniach 30 października i 1 listopada 1932 roku w Krakowie zorganizowano pierwszą Konwencję Generalną, w której uczestniczyło około 500 osób z całej Polski[9]. W 1929 roku Wolni Badacze Pisma Świętego złożyli wniosek o rejestrację w całym kraju jednak został on odrzucony[10]. Rejestracja wyznania w Polsce nastąpiła w roku 1960[11]. 19 stycznia 1990 Zrzeszenie Wolnych Badaczy Pisma Świętego zostało wpisane do rejestru kościołów i innych związków wyznaniowych MSWiA w dziale A, pod numerem 2[12].

Charakterystyka ruchu[edytuj | edytuj kod]

Zrzeszenie Wolnych Badaczy Pisma Świętego to niezależna społeczność chrześcijan badających Pismo Święte. Społeczność tę tworzą zbory, które są samodzielne i niezależne pod względem organizacyjnym, doktrynalnym i gospodarczym, łączy je jedynie miłość do Chrystusa[13]. Zrzeszenie Wolnych Badaczy Pisma Świętego zajmuje się działalnością ewangelizacyjną. Środki materialne potrzebne do prowadzenia swojej działalności zrzeszenie pozyskuje z dobrowolnych składek swoich członków. Członkowie spotykają się na coniedzielnych zebraniach w zborach będących najmniejszymi autonomicznymi jednostkami organizacyjnymi zrzeszenia. Podczas wspólnych spotkań zajmują się głównie studiowaniem Biblii (poprzez zadawanie pytań, w formie dyskusji) oraz słuchaniem wykładów na tematy biblijne.

Zbory ustalają własny porządek spotkań oraz są odpowiedzialne za wybór osób sprawujących porządek i usługę spośród członków własnego zboru (starsi zborowi i diakoni). Zrzeszenie w Polsce prowadzi Dom Pomocy Społecznej Betania w Miechowie[14]. Najwyższą władzą Zrzeszenia Wolnych Badaczy Pisma Świętego jest Walne Zgromadzenie Członków Zrzeszenia, które jest zwoływane co najmniej raz na pięć lat. W czasie pomiędzy Walnymi Zgromadzeniami są zwoływane Zjazdy Braci Starszych, Diakonów i Przedstawicieli Zborów. Organem wykonawczym i koordynującym działalność zborów jest Zarząd Zrzeszenia, natomiast na zewnątrz zrzeszenie jest reprezentowane przez Prezydium Zarządu[11]. Przewodniczącym Zarządu Zrzeszenia Wolnych Badaczy Pisma Świętego jest Waldemar Szymański[2].

Działalność wydawnicza[edytuj | edytuj kod]

Zrzeszenie Wolnych Badaczy Pisma Świętego posiada też własne wydawnictwo o nazwie „Na Straży[15], zajmujące się publikacją materiałów religijnych. Wydaje trzy czasopisma ukazujące się jako dwumiesięczniki: Na Straży o nakładzie 1150 egz., Wędrówka (przeznaczone dla młodzieży) – 500 egz. oraz The Herald (tłumaczenie czasopisma Pastoralnego Instytutu Biblijnego) – 500 egz. Wydawane są także książki i broszury o treści religijnej[11].

Publikacje wydane przez Wolnych Badaczy Pisma Świętego:

Podstawy wiary[edytuj | edytuj kod]

  • jest jeden Bóg Wiekuisty, Stworzyciel wszechrzeczy – odrzucają Trójcę, przyznają, że Jezus ma naturę boską, ale nie jest równy JHWH, opierając to twierdzenie m.in. na liście do Filipian 2:6 i ewangelii Jana 14:28[16][17];
  • Jezus Chrystus podczas swojego pobytu na ziemi był doskonałym człowiekiem (tak jak Adam)[17];
  • Jezus Chrystus jest Synem Boga Ojca, złożył swoje życie jako okup za Adama, a w nim za cały rodzaj ludzki[16];
  • uważają, że Duch Święty nie jest osobą, lecz Mocą Bożą[16];
  • chrzest przyjmowany przez dorosłych (samodzielność decyzji) – rozumiany jest jako odwrócenie się od grzechu i przystąpienie do ofiary Chrystusa[16][17];
  • osobisty kontakt z Bogiem jest podstawą Zbawienia – brak kasty kleru, obrzędów mistycznych[16];
  • dusza jest śmiertelna, każda dusza umiera – nie ma piekła jako miejsca „wiecznych mąk” i czyśćca – patrz Ezechiela 18:4, 20[16];
  • odrzucenie kultu Maryjnego, świętych, papieży itp. jako niezgodnego z nauką biblijną[16];
  • powszechne „ogólne” zmartwychwstanie ludzkości w świecie poddanym restytucji (przywróceniu do pierwotnego doskonałego stanu)[16][17];
  • w wybór Kościoła, w liczbie 144 000 osób powołanych, wypróbowanych na ziemi, czyli Oblubienicy Chrystusowej, osiągającej naturę Boską (nieśmiertelność);
  • wierzą, że restytucja ludzkości będzie odbywała się po zmartwychwstaniu wszystkich ludzi w okresie zwanym Tysiącleciem (Wiekiem Tysiąclecia)[16].

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Liczba członków ruchu w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Dane na podstawie rocznika statystycznego GUS[a][10][18][11][1]

  • liczba członków ruchu (liczby nad słupkami na wykresie),
  • liczba usługujących w zborach (ciemniejszym odcieniem, liczby na słupkach wykresu).

Wartości opisów na wykresie podano w jednościach:

Uwagi

  1. GUS nie zbiera samodzielnie danych statystycznych na temat liczby członków wyznań religijnych w Polsce. Dane te są co roku dostarczane przez związki wyznaniowe w postaci dobrowolnej ankiety wyznaniowej.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Janusz Witkowski, Halina Dmochowska i in.: Mały Rocznik Statystyczny Polski 2015. T. LXVIII. Warszawa: GUS, 2015, s. 114. ISBN 1640-3630.
  2. 2,0 2,1 Kościoły i związki wyznaniowe wpisane do rejestru kościołów i innych związków wyznaniowych. [dostęp 2015-09-04].
  3. Pastoralny Instytut Biblijny: In Memoriam - na 80. rocznicę śmierci. wydawnictwostraz.org, 2010. [dostęp 2015-08-13].
  4. List z Polski. „Straż i Zwiastun Obecności Chrystusa”. V, s. 16, styczeń 1926. 
  5. 60 rocznica śmierci brata Stahna.
  6. Przegląd krytyki brata Stahna.
  7. Paul S.L. Johnson. Przegląd krytyki brata Stahna. „Teraźniejsza Prawda”. VIII/5 (42), s. 66, wrzesień 1929. LHMM. 
  8. Krzysztof Godlewski, Paweł Kozłowski: 100-lecie Zboru w Warszawie. zborwarszawa.pl. [dostęp 2014-11-08].
  9. Od powstania zboru do początku II wojny światowej. zborkrakow.pl, 2011. [dostęp 2015-08-15].
  10. 10,0 10,1 Paweł Ciecieląg, dr Mikołaj Haponiuk, Olga Lewandowska, Małgorzata Krzysztofik: Wyznania religijne. Stowarzyszenia narodowościowe i etniczne w Polsce 2009-2011. Warszawa: GUS, 2013, s. 77. ISBN 978-83-7027-519-8.
  11. 11,0 11,1 11,2 11,3 Janusz Witkowski, Halina Dmochowska i in.: Rocznik statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej 2014. T. LXXIV. Warszawa: GUS, 2014, s. 193. ISBN 1506-0632.
  12. Rejestr kościołów i innych związków wyznaniowych MSW.
  13. Kilka słów o Zrzeszeniu Wolnych Badaczy Pisma Świętego w Polsce. nastrazy.pl. [dostęp 2008-04-17].
  14. Dom Pomocy Społecznej „Betania”. [dostęp 2008-04-18].
  15. 15,0 15,1 15,2 15,3 15,4 Stałe pozycje wydawnictwa Na Straży. nastrazy.pl. [dostęp 2008-04-17].
  16. 16,0 16,1 16,2 16,3 16,4 16,5 16,6 16,7 16,8 Zasady wiary. swidnik.zbor.prv.pl. [dostęp 2008-04-17].
  17. 17,0 17,1 17,2 17,3 Wyznanie wiary. dabar.de. [dostęp 2008-04-17].
  18. Mariusz Chmielewski, Grzegorz Gudaszewski, Andrzej Jakubowski: Wyznania religijne. Stowarzyszenia narodowościowe i etniczne w Polsce 2006-2008. Warszawa: GUS, 2010, s. 70.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]