Zugspitze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zugspitze
Zugspitze - widok z północnego zachodu (z doliny Loisach)
Zugspitze - widok z północnego zachodu (z doliny Loisach)
Państwo  Niemcy (Bawaria)
 Austria (Tyrol)
Położenie Bawaria
Pasmo Wettersteingebirge
Wysokość 2962,06 m n.p.m.
Wybitność 1745 m
Pierwsze wejście 27 sierpnia 1820
Josef Naus
Położenie na mapie Alp
Mapa lokalizacyjna Alp
Zugspitze
Zugspitze
Ziemia47°25′N 10°59′E/47,416667 10,983333
Zdjęcie lotnicze
Niższy wierzchołek w roku 2004

Zugspitze (2962 m n.p.m.) – najwyższy szczyt górski w Niemczech. Należy do Korony Europy.

Położenie i okolica[edytuj]

Zugspitze należy do pasma górskiego Wettersteingebirge znajdującego się w Alpach Bawarskich (Tyrolsko-Bawarskich Alpach Wapiennych) na granicy niemiecko-austriackiej w okręgu Garmisch-Partenkirchen. Nazwa góry pochodzi od częstych lawin (z niemieckiego: Lawinenzüge) schodzących w dół stromej północnej ściany.

Na masywie Zugspitze spotykają się grań główna Wetterstein (stanowiąca granicę pomiędzy Austrią i Niemcami), grań Blassen i grań Waxenstein. Również tutaj znajdują się dwa z kilku niemieckich lodowców – Schneeferner i Höllentalferner.

Na płaskowyżu Zugspitze, zwanym Zugspitzplatt, znajduje się najwyżej położony i jedyny w Niemczech ośrodek narciarski na lodowcu. Na wierzchołku góry znajduje się ponadstuletnie schronisko monachijskiej sekcji Niemieckiego Związku Alpejskiego - Münchener Haus. Również od ponad stu lat na szczycie góry stoi stacja meteorologiczna, zbierająca dane o lokalnym klimacie w ramach międzynarodowego projektu GAW.

Wierzchołek jest dostępny dla turystów, którzy mogą skorzystać z kolejki zębatej, której trasa prowadzi w wydrążonym wewnątrz góry tunelu (Bayerische Zugspitzbahn) bądź kolejki linowej od strony niemieckiej (Eibsee-Seilbahn), lub korzystając z tyrolskiej kolejki linowej (Tiroler Zugspitzbahn) od strony austriackiej.

Dla bardziej wytrawnych turystów istnieje szereg wariantów wejścia na szczyt o własnych siłach. Jedną z możliwości jest podejście od strony austriackiej szlakiem wiodącym z Ehrwaldu. Najbardziej ekscytujące drogi prowadzące na szczyt wiodą jednak od strony niemieckiej. Wyruszając z parkingu w Grainau (przez Piekielną Dolinę - Höllental) można wejść na szczyt na dwa sposoby. Pierwszy sposób, bardziej bezpośredni i zajmujący 8-10 godzin marszu, prowadzi do końca rzeczonej doliny, gdzie czeka nas wspinaczka po znakomicie ubezpieczonej pionowej ścianie, następnie podejście na morenę i około godzinny odcinek piargiem, a później lodowcem do kolejnej pionowej ściany, prowadzącej już na szczyt. Innym sposobem jest przejście słynnej grani Jubiläumsgrat od strony Alpspitze. Startując z górnej stacji kolejki na Alpspitze. Ten sposób zajmuje około 12 godzin wymagającej wspinaczki po słabo ubezpieczonym terenie, istnieje jednak możliwość awaryjnego noclegu w blaszanym schronie Höllentalgrat-Hütte w połowie grani.

Historia[edytuj]

Pierwsza wzmianka o Zugspitze pojawia się w 1590 roku w opisie granicy pomiędzy hrabstwem Werdenfels a Austrią. Nazwa ta była jednak tak nieznana, iż nawet 200 lat później, w wydanym w 1796 roku "Wycieczkowym Atlasie Bawarii" żadna wzmianka o Zugspitze się nie pojawia. Dla ówcześnie żyjących miejscowych hodowców rogacizny czy handlarzy drewnem, wysoki masyw Zugspitze nie odgrywał żadnej ekonomicznej ani turystycznej roli.

W XIX wieku zainteresowanie masywem zaczęło wzrastać. 7 sierpnia 1807 roku ruszyła z Partenkirchen pierwsza udokumentowana ekspedycja w kierunku szczytu. W skład ekipy wchodzili: François Gabriel Graf von Bray, Prezes Ratyzbońskiego Towarzystwa Botanicznego, botanik Kaspar Graf von Sternberg, profesor Charles François Duval, generał Reinhard Friedrich Freiherr von Werneck i dwunastu pomocników, w tym tragarze i przewodnicy. Celem ekspedycji było ustalanie biegu i zmian temperatury górskiej rzeki Partnach aż do jej źródeł na zachodnim końcu Doliny Rein oraz opis flory regionu. Pomimo że członkowie ekspedycji działali w odległości około 4 km od szczytu, w sprawozdaniu Grafa Braysa nie ma o nim żadnej wzmianki.

Pierwsze udokumentowane zdobycie[edytuj]

Pierwsze udokumentowane zdobycie szczytu miało miejsce 27 sierpnia 1820 r. w ramach działalności Biura Topograficznego Króla Bawarii. Dokonanali tego podporucznik Josef Naus wraz z służącym, niejakim Maierem, prowadzeni przez przewodnika górskiego Johanna Georga Tauschla[1]. 7 stycznia 1882 r. Ferdinand Kilger, Heinrich Zametzer, Josef Zametzer, Heinrich Schwaiger oraz Alois Zott przeprowadzili pierwsze zimowe wejście na szczyt.

Wysokościowa Stacja Meteorologiczna[edytuj]

Jesienią 1898 radca Adolf Wenz przedstawił projekt obserwatorium meteorogicznego na Zugspitze. Pomysł ten był efektem wcześniejszych rozmów Centrali Meteorologicznej z Monachium oraz Niemieckiego i Austriackiego Towarzystwa Alpejskiego. Budowa rozpoczęła się w 1899 roku. 19 lipca 1900 roku zwierzchnictwo nad obserwatorium przejął rząd królewski. Josef Enzensperger, meteorolog, alpinista, a w późniejszym czasie badacz Antarktyki jako pierwszy objął w 1900 stanowisko obserwatora w nowej stacji.

Od tamtego czasu, z krótką przerwą po wojnie w 1945, w stacji nieprzerwanie dokonuje się pomiarów pogody. Dziś zwierzchnictwo nad stacją przejęła Niemiecka Służba Meteorologiczna. Niedaleko działa również austriacka automatyczna stacja pogodowa.

Dokładna wysokość[edytuj]

Dość długo wysokość Zugspitze szacowano na 2960 do 2970 metrów. Najnowsze pomiary Bawarskiego Krajowego Urzędu Pomiarowego wskazują na dokładną wartość 2962,06 m. Z tego powodu jedna z kawiarni na Zugspitze nazwana została "2962". Na najwyższym wierzchołku znajduje się około 4-metrowej wysokości pozłacany krzyż.

Galeria[edytuj]

Panorama z Zugspitze w kierunku południowym, po lewej złoty krzyż oznaczający najwyższy punkt w Niemczech
Panorama z Zugspitze w kierunku północno-zachodnim, w dole jezioro Eibsee

Przypisy

  1. Šperka Peter: Koruna Európy. Zugspitze (2962 m), w: „Krásy Slovenska’’ R. 90., nr 5-6/2013, s. 58-59.

Linki zewnętrzne[edytuj]

Panoramy z Zugspitze[edytuj]