Zupa błyskawiczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zupa błyskawiczna
Kubek błyskawicznej zupy z makaronem
Kubek błyskawicznej zupy z makaronem
rodzaj zupa, danie instant
Inne nazwy zupka chińska
Pochodzenie Japonia
Twórca lub wynalazca Momofuku Andō
Rok wynalezienia 1958
Temperatura podawania 90 °C
Główne składniki suchy bulion lub proszek, suszone warzywa i mięsa, tłuszcz, konserwanty
Odmiany sucha, w puszce, na bazie pasty

Zupa błyskawiczna, potocznie zupka chińskaprodukt spożywczy typu instant, występujący w postaci zupy z makaronem, nadający się do konsumpcji w kilka minut po zalaniu gorącą wodą.

Twórcą zupki chińskiej był Japończyk Momofuku Andō (1910–2007), który chciał stworzyć produkt łatwo dostępny i pozwalający zwalczyć niedobór żywności. Pierwowzorem był japoński ramen. Wynalazek pojawił się na rynku w 1958 roku – była to zupa ramen z kurczaka w opakowaniu do zalania wrzątkiem[1]. Wcześniej Andō opracował technologię odwodnienia smażonego makaronu[1]. W latach 70. opracował kubek do zalewania wrzątkiem[1]. W Rosji zupki chińskie stały się bardzo popularne w pociągach dalekobieżnych[1]. Nissin Foods – przedsiębiorstwo, które Andō założył w 1948 roku – produkowało również pierwsze zupy dla astronautów[potrzebny przypis]. W 1999 roku w Osace otwarte zostało muzeum poświęcone zupkom błyskawicznym.[potrzebny przypis]

Zupy błyskawiczne zwykle składają się z makaronu i jednej lub więcej torebek z przyprawami i tłuszczami, które nadają zupie smak. Produkty te zazwyczaj zawierają duże ilości soli oraz glutaminian sodu stosowany jako wzmacniacz smaku i zapachu, czasem dodatkowo inne substancje o podobnym działaniu.

Zupki chińskie występują w wielu wariantach smakowych (np. kurczaka, wołowiny, krewetek, krabowym, curry). Polscy producenci oferują swoim konsumentom także opcje nawiązujące do tradycyjnych polskich zup[2]. Firma Amino nazywa takie produkty „tradycyjnym polskim smakiem”[1].

Danie to wymaga niewielkiego nakładu pracy potrzebnego do przygotowania ciepłego posiłku, choć niezbilansowanego pod względem zawartości witamin i minerałów.

Nazewnictwo[edytuj]

Polskie określenie „zupka chińska” sugeruje chińskie pochodzenie tego typu produktów, tymczasem do Polski przywożone są głównie z Wietnamu[3]. Na szeroką skalę na polski rynek wprowadził je w latach 90. wietnamski przedsiębiorca Tao Ngoc Tu – założyciel firmy Tan-Viet, będącej właścicielem marek Vifon i Tao-Tao[1][4].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy[edytuj]

  1. a b c d e f Tomasz Molga: Polska prawdziwą potęgą w jedzeniu zupek chińskich. I to oficjalnie – policzyli, ile ich zjadamy. W: naTemat.pl [on-line]. Glob360 sp. z o.o., 2 września 2016. [dostęp 2017-10-03].
  2. Zupki błyskawiczne. Amino / Unilever Polska Sp. z o.o.. [dostęp 2017-10-03].
  3. Rafał Hetman: Śmieciowe jedzenie, które było towarem luksusowym. Historia zupki chińskiej. W: naTemat.pl [on-line]. Glob360 sp. z o.o., 8 października 2013. [dostęp 2017-10-03].
  4. Filip Kowalik: Tao Ngoc Tu. Człowiek, który dorobił się w Polsce na zupkach Vifon. W: Forbes [on-line]. Ringier Axel Springer Polska, 16 czerwca 2016. [dostęp 2017-10-03].