To jest dobry artykuł

Zygfryd Czempisz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zygfryd Czempisz
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 9 września 1910
Berlin
Wzrost 178 cm[1]
Pozycja obrońca
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
do 1934 Diana Katowice
1935–1939 Ruch Chorzów 40 (0)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1933–1935 Flagge Preußen - Provinz Oberschlesien.svg Śląsk 2 (0)

Zygfryd Czempisz (ur. 9 września 1910 w Berlinie, zm. podczas II wojny światowej będąc żołnierzem Wehrmachtu) – polski piłkarz[1].

Czempisz był wychowankiem Diany Katowice, którą reprezentował w zawodach lekkoatletycznych oraz piłce nożnej do 1934 roku. Dodatkowo uprawiał piłkę ręczną w Pogoni Katowice, w barwach której osiągnął w sezonie 1934 tytuł mistrza Polski. W 1935 roku przeszedł do Ruchu Chorzów i występował w nim do momentu wybuchu II wojny światowej. Czempisz zdobył z drużyną w tym czasie trzykrotnie mistrzostwo Polski (1935, 1936, 1938). W latach 1933–1935 rozegrał dwa spotkania towarzyskie w reprezentacji Śląska.

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

Zygfryd Czempisz urodził się 9 września 1910 w Berlinie. Był wychowankiem Diany Katowice[1]. W młodości uprawiał lekkoatletykę. W wieku szesnastu lat uczestniczył w zawodach lekkoatletycznych o odznakę Polskiego Związku Lekkiej Atletyki. Wygrał w skoku wzwyż, zaś z wynikiem 4,6 metra zajął drugie miejsce w skoku w dal[2]. We wrześniu 1931 roku zajął trzecie miejsce w biegu na 200 metrów podczas zawodów lekkoatletycznych Stowarzyszenia Młodzieży Polskiej o mistrzostwo Śląska w kategorii seniorów[3]. W sekcji piłki nożnej grał na pozycji napastnika[1][4]. W sierpniu 1932 roku wystąpił w barwach Iskry Łaziska Górne w przegranym sparingu (3:4, 7 sierpnia 1932 roku) przeciwko mistrzowi Śląska, Stowarzyszeniu Młodzieży Polskiej Panewniki. Czempisz był wówczas zgłoszony jako piłkarz Diany, przez co groziła mu dyskwalifikacja[5][6]. W październiku 1933 roku zagrał dla reprezentacji Śląska, która poniosła porażkę w wyjazdowym meczu z Podokręgiem Bielsko-Biała (5:3, 15 października 1933 roku)[7]. W grudniu strzelił hat tricka w towarzyskim spotkaniu z 06 Katowice, który został wygrany przez Dianę 2:5[8]. Czempisz grał w drużynie piłkarskiej do końca 1934 roku. Dodatkowo reprezentował Pogoń Katowice, z którą zdobył mistrzostwo Polski w piłce ręcznej jedenastoosobowej[1].

W obronie Czempisz zagrał tak, jak umiał najlepiej. Oswobadzający wykop, śmiałe wkraczanie w największy wir walki, stawiają go w rzędzie najlepszych obrońców.”

Prasa o występie Czempisza w meczu ligowym przeciwko Cracovii (1:1, 17 listopada 1935 roku)[9]

Do Ruchu Chorzów przeszedł w 1935 roku[10][11]. Transfer zawodnika w kwietniu zatwierdził wydział gier i dyscypliny Polskiego Związku Piłki Nożnej[12]. Czempisz miał spełniać rolę rezerwowego obrońcy, przez co na boisku pojawiał się pod nieobecność Huberta Wadasa[13][14]. W barwach nowego zespołu zadebiutował w wygranym meczu przeciwko Wiśle Kraków (4:2, 14 kwietnia 1935 roku), który był rozegrany w ramach drugiej kolejki ligowej[14]. W maju wystąpił w wygranej konfrontacji (5:2, 12 maja 1935 roku) reprezentacji Śląska z Lwowem[15]. W sierpniu zagrał w nieoficjalnym spotkaniu reprezentacji Polski z Rapidem Wiedeń, w którym padł remis (2:2, 1 sierpnia 1935 roku)[16]. We wrześniu ukazała się na łamach prasy informacja, jakoby miał przejść do Pogoni Lwów przez konflikt wywołany z władzami klubu[17]. W sezonie 1935 Ruch obronił tytuł mistrzowski zdobyty w poprzednim roku[10][18]. Czempisz zagrał w pięciu meczach ligowych[19].

W lutym 1936 roku zagrał w wygranym sparingu przeciwko Naprzodowi Lipiny (3:0, 2 lutego 1936) i doznał po faulu Ryszarda Pieca złamania nogi poniżej kolona[20]. Zdaniem lekarzy do treningów na boisku miał wrócić w kwietniu[21]. W wyniku urazu opuścił dziesięć kolejek ligowych, zaś do występów na boisku wrócił w przegranym pojedynku przeciwko ŁKS–owi Łódź (4:1, 23 sierpnia 1936 roku)[22]. Na początku sierpnia zagrał w spotkaniu piłki ręcznej o mistrzostwo Śląska, w którym Pogoń Katowice podejmowała Klub Sportowy Chorzów[23]. W październiku podczas przegranej konfrontacji z Wisłą Kraków (3:1, 25 października 1936 roku) odnowiła mu się kontuzja, której doznał z początkiem roku[24][25]. Sezon 1936 zakończył się kolejnym tytułem mistrza Polski zdobytym przez Ruch[10]. Czempisz wystąpił w siedmiu spotkaniach ligowych[22].

We wrześniu 1937 roku podczas wygranego meczu z ŁKS–em Łódź (4:3, 26 września 1937 roku) sprokurował w pierwszej połowie rzut karny po zagraniu piłki ręką[26]. Ruch nie obronił tytułu mistrzowskiego z poprzedniego roku i zajął na zakończenie rozgrywek ligowych trzecie miejsce w tabeli[10]. Czempisz zagrał w piętnastu kolejkach ligowych sezonu 1937[27].

W sezonie 1938 Ruch odzyskał tytuł mistrzowski[10]. Czempisz wystąpił w ośmiu spotkaniach ligowych, zaś od siódmej kolejki został zastąpiony na pozycji obrońcy przez Józefa Ibroma[28]. Ze względu na wybuch II wojny światowej rozgrywki ligowe w sezonie 1939 nie zostały ukończone. Czempisz rozegrał ostatni mecz w barwach Ruchu przed okupacją przeciwko Warcie Poznań (5:2, 20 sierpnia 1939 roku). W niedokończonych rozgrywkach zagrał w pięciu spotkaniach, po czym został wciągnięty do Wehrmachtu i zginął w czasie służby (brak danych o miejscu śmierci)[28][1].

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Klubowe w latach 1935–1939[edytuj | edytuj kod]

Sezon Klub Liga Liga krajowa[1]
Meczów Bramek
1935 Ruch Chorzów I Liga 5 0
1936 Ruch Chorzów I Liga 7 0
1937 Ruch Chorzów I Liga 15 0
1938 Ruch Chorzów I Liga 8 0
1939 Ruch Chorzów I Liga 5 0
Razem 40 0

Reprezentacja Śląska w latach 1933–1935[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacja Rok Mecze Bramki
Śląsk 1933 1 0
1934 0 0
1935 1 0
Ogólnie 2 0

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Ruch Chorzów[edytuj | edytuj kod]

  • Gold medal with cup.svg Mistrzostwo Polski (3 razy) w sezonach: 1935, 1936, 1938[1]
  • Bronze medal with cup.svg 3. miejsce w mistrzostwach Polski w sezonie 1937[1]

Pogoń Katowice[edytuj | edytuj kod]

  • Gold medal with cup.svg Mistrzostwo Polski w sezonie 1934[1]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j Gowarzewski (1918-1939) 2017 ↓, s. 34.
  2. Zawody lekkoatletyczne o odznakę P.Z.L.A.. „Polonia”. Nr 119, s. 5, 2 maja 1927. 
  3. Wyniki zawodów lekko-atletycznych S. M. P. o mistrzostwo Śląska. „Polska Zachodnia”. Nr 263, s. 3, 5 października 1931. 
  4. KS. Stadjon Król. Huta–Diana Katowice 1:2 (0:0). „Nowy Czas”. Nr 294, s. 9, 24 października 1933. 
  5. Sport w S. M. P.. „Polska Zachodnia”. Nr 232, s. 14, 2 maja 1932. 
  6. Rudy 2008 ↓, s. 18.
  7. a b K.S. "Ruch" (Wlk. Hajduki) przed ciężką próbą. Reprezentacja Śląska w Wielkich Hajdukach. „Siedem Groszy”. Nr 283, s. 3, 14 października 1933. 
  8. Spotkania towarzyskie. „Polska Zachodnia”. Nr 249, s. 2, 18 grudnia 1933. 
  9. Ruch po raz trzeci mistrzem Polski. „Nowiny Codzienne”. Nr 269, s. 4, 22 listopada 1935. 
  10. a b c d e Gowarzewski, Waloszek 1995 ↓, s. 49.
  11. Przez trud-do sławy wrót. K.S. Ruch rozwija sztandary zwycięstwa. Audiencja u kpt. Blachy–Perspektywy–Horoskopy. „Śląski Kurjer Poranny”. Nr 64, s. 7, 6 kwietnia 1935. 
  12. Mimo karencji wędrówka piłkarzy. „Śląski Kurjer Poranny”. Nr 68, s. 7, 10 kwietnia 1935. 
  13. Drużyny "Ruchu" i "Śląska" gotowe do rozgrywek ligowych. „Siedem Groszy”. Nr 96, s. 10, 7 kwietnia 1935. 
  14. a b Gowarzewski, Waloszek 1995 ↓, s. 44–45.
  15. a b Repr. Śląska bije Lwów 5:2 (3:2). „Śląski Kurjer Poranny”. Nr 99, s. 7, 13 maja 1935. 
  16. Piłkarski mistrz Austrji, Rapid przyjeżdża do Warszawy. „ABC: nowiny codzienne”. Nr 217, s. 5, 31 lipca 1935. 
  17. Drzazgi. „Śląski Kurjer Poranny”. Nr 214, s. 7, 7 września 1935. 
  18. Ruch po raz trzeci mistrzem Polski! Denerwującą gra–agresywna postawa Cracovii–zajścia po meczu. „Śląski Kurjer Poranny”. Nr 286, s. 5, 18 listopada 1935. 
  19. Gowarzewski, Waloszek 1995 ↓, s. 44–44.
  20. Czempisz złamał nogę. „Śląski Kurjer Poranny”. Nr 35, s. 7, 5 lutego 1936. 
  21. Drzazgi. „Śląski Kurjer Poranny”. Nr 72, s. 7, 13 marca 1936. 
  22. a b Gowarzewski, Waloszek 1995 ↓, s. 46–47.
  23. Derby Śląska w szczypiorniaku. Chorzów remisuje z Pogonią. „Siedem Groszy”. Nr 211, s. 7, 3 sierpnia 1936. 
  24. Kontuzja Czempisza. „Śląski Kurjer Poranny”. Nr 310, s. 7, 12 listopada 1936. 
  25. Nowy mistrz Polski pokonany przez odmłodzą Wisłę. „Przegląd Sportowy”. Nr 91, s. 1, 26 października 1936. 
  26. Z meczu Ruchu w Łodzi. „Katolik”. Nr 6, s. 223, 28 września 1937. 
  27. Gowarzewski, Waloszek 1995 ↓, s. 48–49.
  28. a b Gowarzewski, Waloszek 1995 ↓, s. 50–51.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]