Zygfryd Szołtysik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zygfryd Szołtysik
Imię i nazwisko Zygfryd Ludwik Szołtysik
Data i miejsce
urodzenia
24 października 1942
Sucha Góra, Niemcy
Pozycja napastnik, pomocnik
Wzrost 162 cm
Kariera juniorska
1956–1961 Zryw Chorzów
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1962–1974
1974–1975
1975–1978
1978
1978–1984
1986–1987
1987–1990
Górnik Zabrze
US Valenciennes
Górnik Zabrze
Toronto Falcons
Concordia Knurów
Eintracht Hamm
SVA Bockum-Hövel
309 (80)
25 (2)
86 (11)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja M (G)
1963–1972  Polska 46 (10)
Dorobek medalowy
Igrzyska olimpijskie
Złoto
Monachium 1972 Piłka nożna

Zygfryd Ludwik Szołtysik (ur. 24 października 1942 w Suchej Górze (obecnie dzielnica Bytomia) – polski piłkarz, reprezentant Polski, mistrz olimpijski 1972. Na boisku nosił przydomki „Zyga" lub „Mały" (ze względu na drobną posturę – 162 cm, waga ok. 60 kg).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Karierę piłkarską rozpoczął w Zrywie Chorzów. Od 1962 bronił barw Górnika Zabrze, stając się jedną z legend klubu. Występował w Górniku przez 16 sezonów (do 1978, z przerwą 1975-1976 na grę we francuskim Valenciennes FC), zaliczając łącznie 395 spotkań ligowych (we wszystkich meczach oficjalnych Górnika – także w pucharach krajowych i europejskich – przekroczył 500). Jego udziałem stały się ówczesne sukcesy klubu – siedem tytułów mistrza Polski (1963-1967, 1971, 1972), sześć Pucharów Polski (1965, 1968-1972), finał Pucharu Zdobywców Pucharów 1970. Zdobył łącznie 124 bramki jako piłkarz Górnika, w tym 91 w ekstraklasie.

Miał także bogatą karierę reprezentacyjną. Występował w kadrze w wielu kategoriach wiekowych (zdobył m.in. wicemistrzostwo Europy juniorów 1961). W reprezentacji seniorskiej zadebiutował 4 września 1963 w Szczecinie, już w pierwszym meczu strzelając Norwegom dwie bramki. Rozegrał w sumie 46 spotkań oficjalnych (a także 6 nieoficjalnych). Wraz z kadrą Kazimierza Górskiego zdobył złoty medal na olimpiadzie w Monachium w 1972, wkrótce potem kończąc reprezentacyjną karierę. W słynnym meczu z ZSRR decydującym o awansie do finału olimpijskiego zdobył kilka minut przed końcem spotkania zwycięską bramkę. We wrześniu 1972 otrzymał Złotą Odznakę PZPN[1].

Na boisku grał jako pomocnik, rozgrywający, niekiedy napastnik. Wyróżniał się talentem i znakomitą techniką, stworzył silny duet boiskowy z Włodzimierzem Lubańskim. W 1969 został wyróżniony „Złotymi Butami" w plebiscycie redakcji katowickiego „Sportu", a redakcja Encyklopedii Piłkarskiej FUJI, dokonując w latach 90. klasyfikacji polskich piłkarzy w minionych dziesięcioleciach, przyznała mu tytuł „Piłkarza roku" za sezon 1971.

Po odejściu z Górnika w 1978 przez krótki czas występował w Kanadzie (Toronto Falcons), następnie (1978-1984) w Górniku Knurów. W 1984 wyjechał do Niemiec, gdzie występował jeszcze do 1990 w zespołach niższych lig Eintracht Hamm i SVA Bockum Hoevel. W lidze niemieckiej próbował także występów jego syn Dariusz.

Z wykształcenia technik górniczy, w 1981 otrzymał dyplom trenera piłki nożnej II klasy.

Od 2014 członek Klubu Wybitnego Reprezentanta[2].

Reprezentacja Polski[edytuj | edytuj kod]

Legenda – imię i nazwisko / ilość strzelonych bramek / ilość meczów, w których zawodnik strzelał bramki / ilość rozegranych meczów ogółem.

Zygfryd Szołtysik – 10 / 9 / 46

T – 7/6; IO – 1/1; EME – 2/2

  • 1963-09-04 Szczecin Polska – Norwegia 9:0 (3:0) – T 2
  • 1964-05-10 Kraków Polska – Irlandia 3:1 (1:1) – T
  • 1967-05-21 Chorzów Polska – Belgia 3:1 (2:0) – EME
  • 1970-05-06 Poznań Polska – Irlandia 2:1 (2:0) – T
  • 1970-07-22 Szczecin Polska – Irak 2:0 (0:0) – T
  • 1970-09-23 Dublin Irlandia – Polska 0:2 (0:2) – T
  • 1970-10-14 Chorzów Polska – Albania 3:0 (1:0) – EME
  • 1971-05-05 Lozanna Szwajcaria – Polska 2:4 (1:1) – T
  • 1972-09-05 Augsburg Polska – ZSRR 2:1 (0:1) – IO

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Gowarzewski, Joachim Waloszek, Górnik Zabrze. 50 lat prawdziwej historii (1948-1998), Katowice 1998 (6. część cyklu „Kolekcja klubów")