Zygmunt Gorazdowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Święty
Zygmunt Gorazdowski
prezbiter
Ilustracja
Obraz świętego w Sanoku
Data i miejsce urodzenia 1 listopada 1845
Sanok
Data i miejsce śmierci 1 stycznia 1920
Lwów
Czczony przez kościół katolicki
Beatyfikacja 26 czerwca 2001
Lwów
przez Jana Pawła II
Kanonizacja 23 października 2005
Rzym
przez Benedykta XVI
Wspomnienie 1 stycznia i 26 czerwca (w Polsce)
Patron Sanoka

Zygmunt Karol Gorazdowski h. Prawdzic (ur. 1 listopada 1845 w Sanoku, zm. 1 stycznia 1920 we Lwowie) – święty katolicki, polski ksiądz.

Życiorys[edytuj]

Urodził się w religijnej rodzinie szlacheckiej jako drugie z siedmiorga dzieci Feliksa i Aleksandry z Łazowskich h. Łada. 9 listopada 1845 został ochrzczony w kościele Franciszkanów w Sanoku. Razem z rodziną młody Zygmunt przebywał w Sanoku sześć lat. To tutaj uniknął rzezi galicyjskiej. Opiekunka ukryła małego Zygmunta pod kołem młyńskim, ale przy tej okazji nabawił się poważnej choroby płuc – gruźlicy, która później towarzyszyła mu już przez całe życie. W 1864 zdał egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum w Przemyślu[1]. Jako uczeń uczestniczył w powstaniu styczniowym. Po ukończeniu gimnazjum studiował prawo na Uniwersytecie Lwowskim. W 1865 przerwał studia i wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego we Lwowie. Po ukończeniu seminarium odbył dwuletnie leczenie ze względu na gwałtowny nawrót gruźlicy.

Święcenia kapłańskie otrzymał 25 lipca 1871 w katedrze lwowskiej. Przez pierwsze sześć lat pracował jako wikariusz i administrator w Tartakowie, Wojniłowie, Bukaczowcach, Gródku Jagiellońskim i Żydaczowie.

Działalność kapłańska i charytatywna we Lwowie[edytuj]

Od 1877 rozpoczął działalność kapłańską i dobroczynną we Lwowie. Był asesorem i sekretarzem Instytutu Ubogich Chrześcijan we Lwowie[2]. Włączał się czynnie w istniejące już instytucje dobroczynne, powoływał też nowe. Założył dom pracy dobrowolnej dla żebraków, z jego inicjatywy zorganizowano tanią kuchnię ludową, w której żywili się robotnicy, studenci, młodzież szkolna, dzieci, a najliczniej – biedota lwowska. Wydawano w niej dziennie około 600 obiadów (korzystał z niej także św. brat Albert Chmielowski, ilekroć przebywał we Lwowie), założył zakład dla nieuleczalnie chorych i rekonwalescentów, dla ubogich studentów Seminarium Nauczycielskiego otworzył „Internat św. Jozafata”, którego był długoletnim dyrektorem. Powołał do istnienia pierwszy, a także przez długie lata jedyny w Galicji Zakład Dzieciątka Jezus dla samotnych matek i porzuconych niemowląt, w którym za jego życia uratowano około 3000 dzieci[potrzebny przypis]. Udzielał nauczania religii w lwowskim stowarzyszeniu pracy kobiet[3][4]. W 1908 został członkiem wydziału Towarzystwa Miłosierdzia „Opatrzność” we Lwowie, utrzymującego „Dom Pracy” w tym mieście, stanowiący przytułek dla ubogich[5].

Spędził we Lwowie 40 lat, najpierw jako wikary, a potem proboszcz i administrator[6] parafii kościoła św. Mikołaja. Już za życia mówiono o nim Ksiądz Dziadów, ojciec ubogich,[7] apostoł Bożego Miłosierdzia.

Inicjator działalności zgromadzeń zakonnych[edytuj]

W roku 1903 założył katolicką polsko-niemiecką szkołę pw. św. Józefa, którą prowadzili bracia szkolni, sprowadzeni do Lwowa dzięki jego staraniom. Zorganizował zakonne Józefitki (Zgromadzenie Sióstr Świętego Józefa)[8]. Zakonnice niosły posługę cierpiącym w szpitalach, sierocińcach, ochronkach, w domach prywatnych.

Zmarł w opinii świętości. Został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim[9].

Beatyfikacja[edytuj]

Został beatyfikowany przez papieża Jana Pawła II podczas jego wizyty we Lwowie w czerwcu 2001, zaś kanonizowany przez papieża Benedykta XVI w Rzymie 23 października 2005 wraz z drugim polskim duchownym, lwowskim arcybiskupem obrządku łacińskiego Józefem Bilczewskim.

Jego wspomnienie liturgiczne obchodzone jest w dies natalis (1 stycznia)[10], a w Polsce 26 czerwca, w rocznicę beatyfikacji.

Upamiętnienia[edytuj]

Od lipca 2006 roku jest współpatronem miasta Sanoka[11]. Decyzję władz samorządowych zatwierdziła dekretem Stolica Apostolska. Uroczyste ogłoszenie patronatu ogłoszono w październiku 2006 roku podczas mszy św. na sanockim rynku, której przewodniczył biskup Józef Michalik[12]. Na obszarze Sanoka imieniem Zygmunta Gorazdowskiego nazwano jedną z ulic w dzielnicy Wójtostwo[13].

Na fasadzie kościoła franciszkanów w Sanoku znajduje się tablica upamiętniająca św. ks. Zygmunta Gorazdowskiego. Inskrypcja głosi: W tym kościele pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Sanoku został ochrzczony 9 listopada 1845 roku św. ks. Zygmunt Gorazdowski, sanoczanin, beatyfikowany we Lwowie przez Jana Pawła II, 26.06.2001 r., kanonizowany w Rzymie przez Benedykta XVI, 23.10.2005 r. Ponadto w klasztorze franciszkanów w Sanoku jego imieniem nazwano kaplicę[14].

30 października 2010 w Sanoku przy współudziale społeczeństwa oraz zaproszonych gości m.in. biskupów Józefa Michalika i biskupa lwowskiego Mieczysława Mokrzyckiego odsłonięto statuę św. Zygmunta Gorazdowskiego przed kościołem Parafią Chrystusa Króla w Sanoku. Przedstawia stojącego ks. Zygmunta Gorazdowskiego skłaniającego się do siedzącej kobiety z dzieckiem na rękach. Treść podpisu na postumencie brzmi: Patron miasta Sanoka Św. Ks. Zygmunt Gorazdowski. 1845 Sanok 1920 Lwów. Autorami było małżeństwo Marek Maślaniec i Agnieszka Świerzowicz. Został odsłonięty 30 października 2010 roku[15]. Sfinansowano go z darów sanoczan[16].

Galeria[edytuj]

Przypisy[edytuj]

  1. Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum w Przemyślu za rok szkolny 1894. Przemyśl: 1894, s. 128.
  2. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkiem Księstwem Krakowskiem na rok 1879. Lwów: 1879, s. 603.
  3. Lwowskie stowarzyszenie pracy kobiet w r. 1877. „Gazeta Narodowa”, s. 1, Nr 76 z 2 kwietnia 1878. 
  4. Kronika miejscowa i zamiejscowa. Z towarzystwa pracy kobiet. „Gazeta Narodowa”, s. 2, Nr 73 z 31 marca 1881. 
  5. Kronika. Towarzystwo Miłosierdzia „Opatrzność”. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 155 z 9 lipca 1908. 
  6. Kronika miejscowa. „Słowo Polskie”, s. 4, Nr 12 z 9 stycznia 1900. 
  7. Arkadiusz Bednarczyk: Ksiądz dziadów (pol.). Niedziela. [dostęp 2013-05-10].
  8. Bogumił Łoziński Leksykon zakonów w Polsce, wyd. KAI, Warszawa 2002, str. 225-226
  9. Stanisław Sławomir Nicieja: Cmentarz Łyczakowski we Lwowie w latach 1786-1986. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1988. ISBN 83-04-02817-4.
  10. Antonio Borrelli: San Sigismondo (Zygmunt) Gorazdowski Sacerdote (wł.). [dostęp 2012-12-09].
  11. Waldemar Och, Kalendarium sanockie 2005-2010, Rocznik Sanocki, Tom X, Rok 2011, Sanok 2011, s 273.
  12. Waldemar Och, Kalendarium sanockie 2005-2010, Rocznik Sanocki, Tom X, Rok 2011, Sanok 2011, s 274.
  13. Wykaz nazw ulic miasta Sanoka. sanok.pl, 2012-01-13. [dostęp 2015-08-15].
  14. Kaplica św. Z. Gorazdowskiego (pol.). podkarpackie.regiopedia.pl. [dostęp 2013-05-10].
  15. Błogosławiony Jan Paweł II stanął obok sanockiej Fary. wp.pl, 2012-08-13. [dostęp 2012-08-13].
  16. Waldemar Och, Kalendarium sanockie 2005-2010, Rocznik Sanocki, Tom X, Rok 2011, Sanok 2011, s. 281.

Zobacz też[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]