Zygmunt Michelis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zygmunt Michelis
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 17 marca 1890
Bycz
Data i miejsce śmierci 2 grudnia 1977
Warszawa
biskup-adiunkt Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Polsce
Okres sprawowania 19521963
Wyznanie luteranizm
Kościół Kościół Ewangelicko-Augsburski w Polsce
Ordynacja 8 grudnia 1912
Sakra biskupia 1950 lub 1951
Grób ks. Zygmunta Michelisa na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie

Zygmunt Michelis (ur. 17 marca 1890 w Byczu, zm. 2 grudnia 1977 w Warszawie) – polski duchowny ewangelicki, biskup-adiunkt Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Polsce, prekursor ekumenicznej współpracy z Kościołem Rzymskokatolickim.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie nauczycielskiej. Ukończył Wydział Teologii Ewangelickiej Uniwersytetu w Dorpacie w Estonii, gdzie był członkiem Konwentu Polonia.

Jego praca dyplomowa (licząca ponad 100 stron) traktowała o stosunku chrześcijaństwa do idei ewolucji, co na początku XX wieku było bardzo aktualną kwestią[1].

Ordynowany przez ks. superintendenta Juliusza Burschego 8 grudnia 1912. Jako wikariusz pracował w parafii Św. Trójcy w Warszawie, a od 1913 był administratorem parafii w Mławie i Przasnyszu, rok później objął urząd proboszcza parafii w Lipnie. W 1921 został II proboszczem w Warszawie. Pełnił funkcję zastępcy dyrektora Diakonatu Warszawskiego. Założył Spółdzielczy Bank Ewangelicki i był jego dyrektorem, ponadto redaktorem i wydawcą Zwiastuna Ewangelicznego. W 1924 przejął duchowe kierownictwo warszawskiego diakonatu Tabita. W 1928 wybudował dla nich dom macierzysty w Skolimowie pod Warszawą.

Po wybuchu II wojny światowej został aresztowany w 1939, więziony w Pawiaku, w Sachsenhausen i Oranienburgu. Wypuszczony po roku, w konspiracji założył Narodową Radę Ewangelicką.

W 1950 lub 1951 roku miał być niejawnie konsekrowany przez mariawickiego biskupa Wacława Marię Bartłomieja Przycieskiego i biskupów starokatolickich z Utrechtu na tzw. „biskupa ekumenicznego”. Świadkami konsekracji mieli być ks. Władysław Paschalis z Kościoła Ewangelicko-Reformowanego (który potajemnie był też mariawickim zakonnikiem), siostra diakonisa Ewelina Krygiel z Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego i ks. Bernard Kukla, mariawicki proboszcz. Wydarzenia tego nie potwierdzają dowody pisemne[2][3][4].

Po wojnie został proboszczem kościoła Świętej Trójcy, który odbudował. W 1952 został wybrany biskupem-adiunktem Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego. Był założycielem i pierwszym prezesem (do 1960) Polskiej Rady Ekumenicznej. Zaangażowany w ruch ekumeniczny, współpracował z Tygodnikiem Powszechnym, Znakiem i Więzią.

Uczestnik pierwszych nabożeństw ekumenicznych w kościele św. Marcina. W dniu 1 stycznia 1963 przeszedł w stan spoczynku, będąc jeszcze czynnym w ruchu ekumenicznym. Kard. Stefan Wyszyński zezwolił mu w tym samym, 1963 roku, na odprawianie luterańskich nabożeństw w kościele sióstr sakramentek w Warszawie. Swoje ostatnie kazanie wygłosił w kościele św. Marcina, sióstr Franciszkanek Służebnic Krzyża, w Warszawie, 9 października 1977.

Sukcesja apostolska[edytuj | edytuj kod]

Sukcesja apostolska[2]
Konsekrowany przez bp Wacław Maria Bartłomiej Przysiecki
Data konsekracji 1950 lub 1951 (konsekracja niejawna)
Miejsce konsekracji prawdopodobnie Warszawa lub Płock[3]
Konsekrował
26 kwietnia 1953 bp Karol Kotula

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tadeusz Stegner: Pastorzy Królestwa Polskiego na studiach teologicznych w Dorpacie w XIX wieku. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe Semper, 1993, s. 12. ISBN 83-8510-07-2.
  2. a b Jan Gross: Sukcesja apostolska biskupów ewangelickich. [dostęp 2010-05-22]. s. 6., s. 30.
  3. a b Jan Gross: Biskup adiunkt Zygmunt Michelis. luteranie.pl. [dostęp 2010-05-22].
  4. Dariusz Bruncz: Ekumeniczne Zgromadzenie Mariawitów, reformowany zakonnik i luterański biskup z mariawickimi święceniami. Ekumeniczna Agencja Informacyjna, 21 marca 2007. [dostęp 2010-05-22].