Zygmunt Piasecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zygmunt Piasecki
Dublańczyk
Ilustracja
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 14 grudnia 1893
Szafarnia
Data i miejsce śmierci 26 stycznia 1954
Nicea
Przebieg służby
Lata służby 1914–1946
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Formacja Legiony Polskie
Jednostki Krakowska Brygada Kawalerii
Stanowiska dowódca brygady
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Virtuti Militari Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Kawaler Orderu Leopolda (Belgia) Oficer Orderu Gwiazdy Rumunii Oficer Orderu Orła Białego (Serbia) Złoty Medal Waleczności (Królestwa Serbii) Medal Pamiątkowy Jubileuszowy 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej
Major Zygmunt Piasecki jako dowódca 7 pułku ułanów (rok 1921 – Garnizon Przasnysz).

Zygmunt Piasecki ps. „Dublańczyk” (ur. 14 grudnia 1893 w Szafarni, zm. 26 stycznia 1954 w Nicei) – generał brygady Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 14 grudnia 1893 w Szafarni, w powiecie rypińskim, w rodzinie Andrzeja i Heleny z Dembińskich[1].

W 1911, po ukończeniu Szkoły Handlowej we Włocławku, rozpoczął studia na Politechnice Lwowskiej. W 1914, po zaliczeniu pięciu semestrów przeniósł się do Akademii Rolniczej w Dublanach. W czasie studiów należał do Związku Walki Czynnej i Związku Strzeleckiego. W czasie I wojny światowej, od 18 sierpnia 1914 walczył w Legionach Polskich. Był podoficerem, a później oficerem 1 pułk ułanów Legionów Polskich. Od 6 lutego do 1 kwietnia 1917 wykładał przedmioty „taktyka” i „służba łączności” na kawaleryjskim kursie podoficerskim przy 1 pułku ułanów w Ostrołęce[2]. W lipcu tego, po kryzysie przysięgowym, został internowany w Szczypiornie, a później w Łomży.

Od 2 listopada 1918 był jednym z organizatorów 7 pułku Ułanów Lubelskich, w którym został dowódcą szwadronu, a następnie zastępcą dowódcy pułku. 17 grudnia 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem awansu na porucznika, ogłoszonego w rozkazie generała majora Śmigłego[3]. 4 grudnia 1919 został mianowany z dniem 1 grudnia 1919 rotmistrzem[4]. 6 lipca 1920 objął jego dowództwo i sprawował je do 29 marca 1929 (od 21 czerwca 1921 dowodzony przez niego oddział stacjonował w garnizonie Mińsk Mazowiecki). W międzyczasie dowodził Brygadą „B” złożoną z 7 i 16 pułków ułanów oraz dywizjonu ułanów rtm. Zapolskiego w Grupie Operacyjnej płk Adama Nieniewskiego (26 sierpnia – 8 października 1920), ukończył kurs informacyjny dla wyższych dowódców jazdy (w 1921, w Warszawie) i kurs dowódców pułków (w 1926, w Grudziądzu).

15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich [5], a 3 maja 1922 zweryfikowany w tym stopniu ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 12. lokatą w korpusie oficerów jazdy[6]. 31 marca 1924 został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z 1 lipca 1923 i 5. lokatą w korpusie oficerów jazdy[7], a 1 stycznia 1928 mianowany pułkownikiem ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 i 10. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[8]. W marcu 1929 został mianowany dowódcą 17 Brygady Kawalerii w Hrubieszowie z równoczesnym przeniesieniem macierzyście do kadry oficerów kawalerii[9]. Od 6 grudnia 1929 do 10 lipca 1930 był słuchaczem IV Kursu Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie. W marcu 1930 został przeniesiony został na stanowisko dowódcy 5 Samodzielnej Brygady Kawalerii w Krakowie z pozostawieniem na kursie[10][11][12]. Na stopień generała brygady został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 4. lokatą w korpusie generałów[13]. Z dniem 1 kwietnia 1937 dowodzona przez niego wielka jednostka przemianowana została na Krakowską Brygadę Kawalerii. Na jej czele walczył w kampanii wrześniowej 1939.

Był jeńcem obozu w Oflagu VII A w Murnau. Po II wojnie światowej, do kwietnia 1946, był w dyspozycji dowódcy 2 Korpusu Polskiego, a następnie podjął pracę zarobkową w Nicei, gdzie zmarł. Pochowany na miejscowym cmentarzu Caucade (kwatera 48, rząd 3 od wejścia, grób 1 od żywopłotu)[14].

Generał Piasecki był żonaty z Zofią Piasecką, z którą miał dwoje dzieci: Andrzeja (ur. 1929) i Zofię (ur. 1932)[1]. Po zakończeniu wojny małżonka generała wraz z ich dziećmi została wypędzona z majątku w Ryczowie.

W 2011 w pałacu w Ryczowie otwarto muzeum poświęcone gen. Zygmuntowi Piaseckiemu[15][16].

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Stawecki 1994 ↓, s. 246.
  2. CAW ↓, sygn. I.120.1.125 s. 6.
  3. Dz. Rozk. Wojsk. Nr 13 z 23 grudnia 1918, poz. 373.
  4. Dz. Rozk. Wojsk. Nr 99 z 29 grudnia 1919, poz. 4284.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 28 z 28 lipca 1920, s. 646.
  6. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 156.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 32 z 2 kwietnia 1924, s. 167.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 2 stycznia 1928, s. 2.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 12 marca 1929, s. 89.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 31 marca 1930, s. 106.
  11. Rocznik oficerów kawalerii 1930 ↓, s. 57, 69.
  12. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 140, 494.
  13. Rybka i Stepan 2021 ↓, s. 417.
  14. Iwona M. Dacka-Górzyńska, Sławomir Górzyński, Polacy pochowani na cmentarzach Nicei i Mentony, Warszawa: Wydawnictwo DiG, 2015, ​ISBN 978-83-7181-781-6​.
  15. Gen. bryg. Zygmunt Piasecki (1893–1954), www.muzeum-slask1939.pl [dostęp 2020-04-29].
  16. Generał Zygmunt Piasecki – Pałac w Ryczowie [dostęp 2020-04-29] (pol.).
  17. a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 55 z 14 grudnia 1922, s. 907.
  18. a b c Księga Jazdy Polskiej 1938 ↓, s. 406.
  19. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 39 z 29 października 1921, s. 1448.
  20. M.P. z 1931 r. nr 178, poz. 260.
  21. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 11 listopada 1931, s. 361.
  22. M.P. z 1936 r. nr 263, poz. 468.
  23. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 11 listopada 1936, s. 32.
  24. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 140.
  25. M.P. z 1930 r. nr 98, poz. 143.
  26. a b c d e Rocznik oficerów kawalerii 1930 ↓, s. 57.
  27. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 6 sierpnia 1929, s. 238.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]