Zygmunt Piasecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zygmunt Piasecki
Dublańczyk
Ilustracja
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 14 grudnia 1893
Szafarnia
Data i miejsce śmierci 26 stycznia 1954
Nicea
Przebieg służby
Lata służby 19141954
Siły zbrojne cesarska i królewska Armia
Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Ułanów Legionów Polskich
7 Pułk Ułanów Lubelskich
XVII Brygada Kawalerii
5 Samodzielna Brygada Kawalerii
Krakowska Brygada Kawalerii
Stanowiska dowódca szwadronu
dowódca pułku kawalerii
dowódca brygady kawalerii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Virtuti Militari Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)

Zygmunt Piasecki ps. „Dublańczyk” (ur. 14 grudnia 1893 w Szafarni, zm. 26 stycznia 1954 w Nicei) – generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj]

Urodził się 14 grudnia 1893 roku w Szafarni, w powiecie rypińskim, w rodzinie Andrzeja i Heleny z Dembińskich[1].

W 1911 roku, po ukończeniu Szkoły Handlowej we Włocławku, rozpoczął studia na Politechnice Lwowskiej. W 1914 roku, po zaliczeniu pięciu semestrów przeniósł się do Akademii Rolniczej w Dublanach. W czasie studiów należał do Związku Walki Czynnej i Związku Strzeleckiego. W czasie I wojny światowej, od 18 sierpnia 1914 roku walczył w Legionach Polskich. Był podoficerem, a później oficerem 1 Pułk Ułanów Legionów Polskich. W lipcu 1917 roku, po kryzysie przysięgowym, został internowany w Szczypiornie, a później w Łomży.

Od 2 listopada 1918 roku był jednym z organizatorów 7 Pułku Ułanów Lubelskich, w którym został dowódcą szwadronu, a następnie zastępcą dowódcy pułku. 6 lipca 1920 roku objął jego dowództwo i sprawował je do 29 marca 1929 roku (od 21 czerwca 1921 dowodzony przez niego oddział stacjonował w garnizonie Mińsk Mazowiecki). W międzyczasie dowodził Brygadą „B” złożoną z 7 i 16 Pułków Ułanów oraz Dywizjonu Ułanów rtm. Zapolskiego w Grupie Operacyjnej płk Adama Nieniewskiego (26 sierpnia – 8 października 1920), ukończył kurs informacyjny dla wyższych dowódców jazdy (w 1921, w Warszawie) i kurs dowódców pułków (w 1926, w Grudziądzu). W marcu 1929 został mianowany dowódcą 17 Brygady Kawalerii w Hrubieszowie. Od 6 grudnia 1929 do 10 lipca 1930 był słuchaczem IV Kursu Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie. W marcu 1930 został przeniesiony został na stanowisko dowódcy 5 Samodzielnej Brygady Kawalerii w Krakowie z pozostawieniem na kursie[2]. Z dniem 1 kwietnia 1937 dowodzona przez niego wielka jednostka przemianowana została na Krakowską Brygadę Kawalerii. Na jej czele walczył w kampanii wrześniowej 1939. Był jeńcem obozu w Oflagu VII A w Murnau. Po wojnie do kwietnia 1946 w dyspozycji dowódcy II Korpusu Polskiego, a następnie podjął pracę zarobkową w Nicei, gdzie zmarł.

Generał Piasecki był żonaty z właścicielką majątku Turka, w powiecie lubelskim, z którą miał dwoje dzieci: Andrzeja (1929) i Zofię (1932)[1].

Awanse[edytuj]

  • podporucznik – 1 listopada 1916
  • porucznik – październik 1918
  • rotmistrz – 1 grudnia 1919[3]
  • major – 15 sierpnia 1920[3], zweryfikowany ze starszeństwem z 1 czerwca 1919
  • podpułkownik – 31 marca 1924 ze starszeństwem z 1 lipca 1923 i 5. lokatą w korpusie oficerów jazdy
  • pułkownik – 1 stycznia 1928 ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 i 10. lokatą w korpusie oficerów kawalerii
  • generał brygady – 1 stycznia 1938[3]

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. a b Stawecki 1994 ↓, s. 246.
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 8 z 31.03.1930 r.
  3. a b c O kawalerii polskiej XX wieku s. 23.
  4. Dekret Wodza Naczelnego L. 3368 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 39, poz. 1822).
  5. 17 marca 1930 „za zasługi na polu wyszkolenia wojska” M.P. z 1930 r. Nr 98, poz. 143

Bibliografia[edytuj]

  • Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski: Generałowie Polski niepodległej. Warszawa: Editions Spotkania, 1991.
  • Piotr Stawecki: Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1994. ISBN 8311082626.
  • Władysław Laudyn, Zarys historii wojennej 7-go Pułku Ułanów Lubelskich, Warszawa 1931.
  • Janusz Odziemkowski, Zarys historii wojennej pułków polskich w kampanii wrześniowej, 7 Pułk Ułanów Lubelskich im. gen. Kazimierza Sosnkowskiego, zeszyt 2, Warszawa 1989.
  • Wiktor Krzysztof Cygan: Słownik biograficzny oficerów Legionów Polski. T. 1. Gryf, Warszawa 1992.
  • Cezary Leżeński / Lesław Kukawski: O kawalerii polskiej XX wieku. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1991, s. 23. ISBN 83-04-03364-X.