Zygmunt Piasecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zygmunt Piasecki
Dublańczyk
Ilustracja
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 14 grudnia 1893
Szafarnia
Data i miejsce śmierci 26 stycznia 1954
Nicea
Przebieg służby
Lata służby 19141954
Siły zbrojne cesarska i królewska Armia
Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Ułanów Legionów Polskich
7 Pułk Ułanów Lubelskich
XVII Brygada Kawalerii
5 Samodzielna Brygada Kawalerii
Krakowska Brygada Kawalerii
Stanowiska dowódca szwadronu
dowódca pułku kawalerii
dowódca brygady kawalerii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Virtuti Militari Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Kawaler Orderu Leopolda (Belgia) Oficer Orderu Gwiazdy Rumunii Oficer Orderu Orła Białego (Serbia) Bravery Medal Milos Obilic, 1913 rib.png Medal Pamiątkowy Jubileuszowy 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej

Zygmunt Piasecki ps. „Dublańczyk” (ur. 14 grudnia 1893 w Szafarni, zm. 26 stycznia 1954 w Nicei) – generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj]

Urodził się 14 grudnia 1893 roku w Szafarni, w powiecie rypińskim, w rodzinie Andrzeja i Heleny z Dembińskich[1].

W 1911 roku, po ukończeniu Szkoły Handlowej we Włocławku, rozpoczął studia na Politechnice Lwowskiej. W 1914 roku, po zaliczeniu pięciu semestrów przeniósł się do Akademii Rolniczej w Dublanach. W czasie studiów należał do Związku Walki Czynnej i Związku Strzeleckiego. W czasie I wojny światowej, od 18 sierpnia 1914 roku walczył w Legionach Polskich. Był podoficerem, a później oficerem 1 Pułk Ułanów Legionów Polskich. Od 6 lutego do 1 kwietnia 1917 roku wykładał przedmioty „taktyka” i „służba łączności” na kawaleryjskim kursie podoficerskim przy 1 Pułku Ułanów w Ostrołęce[2]. W lipcu tego roku, po kryzysie przysięgowym, został internowany w Szczypiornie, a później w Łomży.

Od 2 listopada 1918 roku był jednym z organizatorów 7 Pułku Ułanów Lubelskich, w którym został dowódcą szwadronu, a następnie zastępcą dowódcy pułku. 6 lipca 1920 roku objął jego dowództwo i sprawował je do 29 marca 1929 roku (od 21 czerwca 1921 dowodzony przez niego oddział stacjonował w garnizonie Mińsk Mazowiecki). W międzyczasie dowodził Brygadą „B” złożoną z 7 i 16 Pułków Ułanów oraz Dywizjonu Ułanów rtm. Zapolskiego w Grupie Operacyjnej płk Adama Nieniewskiego (26 sierpnia – 8 października 1920), ukończył kurs informacyjny dla wyższych dowódców jazdy (w 1921, w Warszawie) i kurs dowódców pułków (w 1926, w Grudziądzu). W marcu 1929 został mianowany dowódcą 17 Brygady Kawalerii w Hrubieszowie. Od 6 grudnia 1929 do 10 lipca 1930 był słuchaczem IV Kursu Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie. W marcu 1930 został przeniesiony został na stanowisko dowódcy 5 Samodzielnej Brygady Kawalerii w Krakowie z pozostawieniem na kursie[3]. Z dniem 1 kwietnia 1937 dowodzona przez niego wielka jednostka przemianowana została na Krakowską Brygadę Kawalerii. Na jej czele walczył w kampanii wrześniowej 1939. Był jeńcem obozu w Oflagu VII A w Murnau. Po wojnie do kwietnia 1946 w dyspozycji dowódcy II Korpusu Polskiego, a następnie podjął pracę zarobkową w Nicei, gdzie zmarł.

Generał Piasecki był żonaty z właścicielką majątku Turka, w powiecie lubelskim, z którą miał dwoje dzieci: Andrzeja (1929) i Zofię (1932)[1].

Awanse[edytuj]

  • podporucznik – 1 listopada 1916
  • porucznik – październik 1918
  • rotmistrz – 1 grudnia 1919[4]
  • major – 15 sierpnia 1920[4], zweryfikowany ze starszeństwem z 1 czerwca 1919
  • podpułkownik – 31 marca 1924 ze starszeństwem z 1 lipca 1923 i 5. lokatą w korpusie oficerów jazdy
  • pułkownik – 1 stycznia 1928 ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 i 10. lokatą w korpusie oficerów kawalerii
  • generał brygady – 1 stycznia 1938[4]

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. a b Stawecki 1994 ↓, s. 246.
  2. CAW ↓, sygn. I.120.1.125 s. 6.
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 8 z 31.03.1930 r.
  4. a b c O kawalerii polskiej XX wieku s. 23.
  5. a b c d e f g h i j 90. rocznica bitwy pod Cycowem. Violetta Marciniak, Zofia Szpetko (oprac.). Starostwo Powiatowe w Łęcznej, 2010, s. 8.
  6. Dekret Wodza Naczelnego L. 3368 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 39, poz. 1822).
  7. 17 marca 1930 „za zasługi na polu wyszkolenia wojska” M.P. z 1930 r. Nr 98, poz. 143
  8. Dziennik Personalny MSWojsk Nr 12/1929, s. 238

Bibliografia[edytuj]