Zygmunt Sułowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Zygmunt Sułowski (ur. 2 maja 1920 w Lublinie, zm. 12 lutego 1995 tamże[1]) – polski historyk, w latach 1974-1981 dziekan Wydziału Nauk Humanistycznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II.

Zygmunt Sułowski

Życiorys[edytuj]

W 1938 ukończył Państwowe Gimnazjum im. Stefana Batorego w Warszawie. Walczył jako podchorąży w kampanii wrześniowej 1939 roku. Uczestniczył w obronie Warszawy. W okresie okupacji uczęszczał w Warszawie do Państwowej Szkoły Budowy Maszyn II stopnia (im. Wawelberga i Rotwanda), następnie zaś na I kurs Wydziału Budowy Maszyn w Państwowej Wyższej Szkole Technicznej. W lipcu 1944 roku wyjechał na Kielecczyznę, gdzie przez kilka miesięcy walczył w 2 Dywizji Piechoty Legionów Armii Krajowej – pełnił obowiązki kwatermistrza w stopniu podporucznika.

W latach 1945-1950 studiował historię i socjologię w Uniwersytecie Jagiellońskim, biorąc równocześnie żywy udział w działalności społecznych i naukowych organizacji studenckich: pełnił między innymi funkcje prezesa Koła Historyków Studentów UJ i przewodniczącego „Caritas Academica” w Krakowie. Wybrał specjalizację mediewistyczną pod kierunkiem prof. Józefa Widajewicza. W 1952 r. uzyskał tytuł doktora filozofii.Od 1951 r. zatrudniony na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim jako asystent, następnie adiunkt. Doktoryzował się w 1952 na Uniwersytecie Jagiellońskim. Mianowany docentem w 1953 r., profesorem nadzwyczajnym w 1969 r., a profesorem zwyczajnym w 1986 r. W latach 1957-1959 i 1966-68 był prodziekanem, a w latach 1974-1981 dziekanem Wydziału Nauk Humanistycznych KUL. Kierownik Katedry Nauk Pomocniczych i Metodologii Historii, promotor 135 magisteriów i 4 doktoratów[2].

Członek krajowych i międzynarodowych towarzystw naukowych (m. in.: Towarzystwa Naukowego KUL; Lubelskiego Towarzystwa Naukowego; Komitetu Nauk Demograficznych PAN; Polskiego Towarzystwa Historycznego; Polskiego Towarzystwa Heraldycznego; Polskiego Towarzystwa Demograficznego; Union Internationale pour l`Etude Scientifique de la Population)[3].

W 1982 był członkiem Prezydium Tymczasowej Rady Krajowej PRON[4].

Autor ponad 200 publikacji naukowych, których tematyka koncentrowała się wokół historii średniowiecznej Polski, nauk pomocniczych historii, demografii historycznej.

W 1993 odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[5]. Na emeryturę przeszedł w 1990 r. Zmarł w lutym 1995 r.

Życie prywatne[edytuj]

Miał żonę Marię z d. Chyżewską[6].

Przypisy

  1. J. Gawrysiakowa, Profesor Zygmunt Sułowski 1920-1995, "Przeszłość Demograficzna Polski", t. 20, 1997, s. 6.
  2. Biogramy pracowników naukowo-dydaktycznych, [w:] Księga Pamiątkowa w 75-lecie Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, red. M. Rusecki, Lublin 1994, s. 472.
  3. Biogramy pracowników naukowo-dydaktycznych, [w:] Księga Pamiątkowa w 75-lecie Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, red. M. Rusecki, Lublin 1994, s. 472.
  4. Dziennik Polski, r. XXXVIII, nr 223 (11807), Kraków 20 grudnia 1982 roku, s. 2.
  5. Monitor Polski, poz. 56.
  6. Koło Naukowe Historyków Studentów KUL 1919-2004. Księga jubileuszowa, red. E. Ziółek, Lublin 2004, s. 149, 177, 280-281.

Bibliografia[edytuj]

  • Księga pamiątkowa w 75-lecie Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Wkład w kulturę polską w latach 1968-1993, red. M. Rusecki, Lublin 1994, s. 471-472.