Zygmunt Wierzbowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zygmunt Wierzbowski
Data i miejsce urodzenia 23 kwietnia 1904
Warszawa
Data i miejsce śmierci 10 lipca 2002
Warszawa
Stopień instruktorski harcmistrz
Organizacja harcerska Związek Harcerstwa Polskiego
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Walecznych (od 1941) Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami Medal Wojska (czterokrotnie) Krzyż Armii Krajowej Medal za Warszawę 1939–1945 Krzyż Partyzancki Srebrny Krzyż Zasługi Brązowy Krzyż „Za Zasługi dla ZHP”

Zygmunt Wierzbowski pseud. Zyg, Konary, Nenufar (ur. 23 kwietnia 1904 w Warszawie, zm. 10 lipca 2002 tamże) – polski inżynier elektryk, instruktor harcerski, harcmistrz.

Życiorys[edytuj]

Zygmunt Wierzbowski w dzieciństwie przeniósł się do Zagłębia Dąbrowskiego. Mając 11 lat, w czasie nauki szkolnej wstąpił do Zagłębiowskiej Drużyny Skautowej w Będzinie (później 6 Zagłębiowska Drużyna Harcerzy im. Zawiszy Czarnego)[1].

Zdał egzamin na Wydział Nawigacyjny pierwszego kursu Oficerskiej Szkoły Morskiej w Tczewie. Przerwał naukę i zgłosił się ochotniczo do Wojska Polskiego. W spieszonych oddziałach Marynarki Wojennej uczestniczył w walkach kompanii kartaczownic 1 Batalionu Morskiego i wziął udział w bitwie warszawskiej w 1920 roku[1].

Po ukończeniu Szkoły Morskiej, otrzymaniu nominacji oficerskiej w 1924 roku wrócił do Warszawy i zdał na Wydział Elektryczny Politechniki Warszawskiej. Po ukończeniu studiów został w 1936 roku kierownikiem technicznym sieci Elektrowni Okręgu Warszawskiego[1].

Jego pasją było harcerstwo. Zaraz po powrocie do Warszawy objął szkolenia techniczne, a następnie szefostwo Wydziału Wizytacji drużyn harcerskich Chorągwi Stołecznej. Został również drużynowym 16 WDH im. Zawiszy Czarnego[2]. Około 1926 roku objął Hufiec Śródmieście, a następnie ponownie Wydział Wizytacji[1].

We wrześniu 1939 roku dołączył do Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie” pod dowództwem gen. Franciszka Kleeberga. W oddziale łączności uczestniczył w bitwie pod Kockiem, dostał się do niemieckiej niewoli, z której uciekł i wrócił do Warszawy. Był żołnierzem ZWZ-AK, a w czasie powstania warszawskiego – oficerem (w stopniu porucznika) Wojskowej Służby Ochrony Powstania. W powstaniu, jako por. „Konary”, „Nenufar” był oficerem do zadań specjalnych płk. Antoniego Chruściela „Montera” i żołnierzem Batalionu „Wigry”. Wyszedł z Warszawy z ludnością cywilną[1][3].

Po wojnie pracował w „Energoprojekcie”, a następnie – w energetyce wielkiej chemii[1].

Odznaczenia[edytuj]

Życie prywatne[edytuj]

Zygmunt Wierzbowski był synem Władysława, lekarza, i Agnieszki. Miał o dwa lata starszego brata, Witolda. W 1933 roku ożenił się z Ireną Rudolf[4], z którą miał dwóch synów, w tym Macieja Zygmunta[1].

Przypisy

  1. a b c d e f g h Stanisław Korwin Szymanowski, Zygmunt Wierzbowski, www.16wdh.pl [dostęp 2017-02-16].
  2. Zawiszacy, Zygmunt Wierzbowski – pożegnania, „Gazeta Wyborcza – Trójmiasto”, 209, www.archiwum.wyborcza.pl, 7 września 2002, s. 8 [dostęp 2017-02-16].
  3. Profil Zygmunta Wierzbowskiego na stronie 1944.pl [dostęp 2017-02-16].
  4. Tomasz Piskorski, Pamiętniki, zeszyt 332 (1933), Warszawa: Archiwum Akt Nowych.