Zygmunt Zalewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zygmunt Józef Zalewski
major dyplomowany kawalerii major dyplomowany kawalerii
Data urodzenia 11 marca 1894
Data śmierci 26 czerwca 1939
Przebieg służby
Lata służby do 1934 i 1939
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Szwoleżerów
3 Pułk Szwoleżerów
Stanowiska dowódca szwadronu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Brązowy za Długoletnią Służbę
GenInspWP
Grób Zalewskiego na cmentarzu w Kielcach

Zygmunt Józef Zalewski (ur. 11 marca 1894, zm. 26 czerwca 1939) – major dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w Oddziale I Sztabu Ministerstwa Spraw Wojskowych, a jego oddziałem macierzystym był 7 Pułk Ułanów Lubelskich. Posiadał wówczas stopień porucznika i tytuł „przydzielony do Sztabu Generalnego”[1]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 298. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 roku – kawalerii), a jego oddziałem macierzystym był wówczas 7 pułku Ułanów Lubelskich w Mińsku Mazowieckim[2].

3 listopada 1922 roku został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza II Kursu doszkolenia. 15 października 1923 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera sztabu generalnego, został przydzielony do Doświadczalnego Centrum Wyszkolenia w Rembertowie, pozostając oficerem nadetatowym 7 pułku Ułanów Lubelskich[3][4].

1 grudnia 1924 roku awansował na majora ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 39. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[5]. Pełnił wówczas służbę w Oddziale III Sztabu Generalnego w Warszawie, pozostając nadal oficerem nadetatowym 7 pułku Ułanów Lubelskich[6].

W 1925 roku pełnił służbę w 1 pułku szwoleżerów Józefa Piłsudskiego w Warszawie na stanowisku dowódcy 1 szwadronu[7].

W 1928 roku pełnił służbę w 3 pułku Szwoleżerów Mazowieckich w Suwałkach na stanowisku dowódcy szwadronu[8].

6 lipca 1929 roku został wyznaczony na stanowisko II oficera sztabu inspektora armii w Warszawie, generała dywizji Leonarda Skierskiego[9][10][11]. Z dniem 6 kwietnia 1932 roku został przeniesiony ze składu osobowego inspektora armii generała dywizji Daniela Konarzewskiego do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu[12][13]. 30 marca 1934 roku został zwolniony z zajmowanego stanowiska i pozostawiony bez przynależności służbowej z równoczesnym oddaniem do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr X[14]. Z dniem 31 sierpnia 1934 roku został przeniesiony w stan spoczynku[15]. W 1939 roku został powołany do służby czynnej i przydzielony do 2 pułku Szwoleżerów Rokitniańskich w Starogardzie na stanowisko dublera I zastępcy dowódcy pułku. Podpułkownik Tadeusz Łękawski, który był etatowym I zastępcą dowódcy pułku scharakteryzował go jako „bardzo pracowitego, zdolnego i poważnego oficera”, a następnie dodał „nasz pułk otrzymał jako jeden z dwóch pułków kawalerii zadanie od Ministra Spraw Wojskowych – jako eksperyment – opracowania szczegółowego rocznego planu wyszkolenia w układzie lekcyjnym z minutowym programem. W tej nad wyraz żmudnej pracy – miałem dużą pomoc w osobie Majora Zalewskiego”[16].

26 czerwca 1939 roku major Zalewski popełnił samobójstwo przy użyciu broni palnej[17][18]. W 1958 roku pułkownik Łękawski tak opisał okoliczności i powody samobójczej śmierci majora Zalewskiego: „wyjechaliśmy z dowódcą pułku na obserwację oficerskich zawodów międzypułkowych w Bydgoszczy, czy też w Grudziądzu. Przed wyjazdem poleciłem dublującemu moje obowiązki 1-go zastępcy dowódcy pułku – majorowi dypl. Zalewskiemu – przeprowadzenie ćwiczenia za i wyładowania z wagonów szwadronów – przy silnym lotnictwie nieprzyjaciela. Chodziło o przeprowadzenie opracowanego przeze mnie założenia i uzgodnionego z koleją – odnośnie podstawienia składów wagonowych. Po powrocie z zawodów, wieczorem, zostaliśmy zatrzymani przy dowództwie pułku przez adiutanta pułkowego, który meldował, że ćwiczenie to odbyło się w jakiejś niesamowitej atmosferze. Major Zalewski na wstępnym instruktażu do ćwiczenia zajął stanowisko istotnego zagrożenia przez Niemców, i w tej atmosferze wraz z wydaniem ostrej amunicji odbyło się całe ćwiczenie. Major Zalewski był bardzo podniecony. Nazajutrz zostałem zaalarmowany wieścią, że major Zalewski się zastrzelił, i tak istotnie było. Była to pierwsza tragiczna ofiara przyszłej wojny. Dochodzenie ustaliło, że wyjeżdżał motocyklem na granicę, gdzie miał stwierdzić ruch oddziałów niemieckich. Ćwiczenie przeprowadził jakby istotnie Niemcy już byli. Był przejęty i przekonany, że nie jesteśmy zabezpieczeni. Równowaga umysłowa została zachwiana i to spowodowało targnięcie się na własne życie”[19].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Spis oficerów 1921 ↓, s. 250, 963.
  2. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 164.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 63 z 27 września 1923 roku, s. 587.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 613, 681.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 736.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 10, 555, 601.
  7. Lista oficerów SG 1925 ↓, s. 12.
  8. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 289, 341.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 188.
  10. Rocznik oficerów kawalerii 1930 ↓, s. 73.
  11. Lista oficerów dyplomowanych 1931 ↓, s. 18.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 235.
  13. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 143, 480.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 30 marca 1934 roku, s. 135.
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 283.
  16. Łękawski 1958 ↓, s. 12, 14.
  17. a b c d e f g Nekrolog ↓.
  18. Łękawski 1958 ↓, s. 14.
  19. Łękawski 1958 ↓, s. 23 wg autora miało to miejsce w lipcu 1939 roku. Jednocześnie ppłk Łękawski we wstępie swojej relacji zaznaczył, że „pisana jest głównie z pamięci, po upływie 19 lat, siłą faktu będzie posiadała odchylenia odnośnie dat, miejscowości i nazwisk”..

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]