Zyta Gilowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zyta Gilowska
Zyta Gilowska (z Kaczynskim).jpg
Data i miejsce urodzenia 7 lipca 1949
Nowe Miasto Lubawskie
Data i miejsce śmierci 5 kwietnia 2016
Świdnik
Wiceprezes Rady Ministrów, minister finansów
Okres od 7 stycznia 2006
do 24 czerwca 2006
Przynależność polityczna bezpartyjna
(z rekomendacji PiS)
Poprzednik Teresa Lubińska
Następca Paweł Wojciechowski
Wiceprezes Rady Ministrów, minister finansów
Okres od 22 września 2006
do 7 września 2007
i od 10 września 2007
do 16 listopada 2007
Przynależność polityczna bezpartyjna
(z rekomendacji PiS)
Poprzednik Stanisław Kluza
Następca Jacek Rostowski
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
Prezydent Lech Kaczyński ponownie powołuje Zytę Gilowską na wicepremiera i ministra finansów, 22 września 2006

Zyta Janina Gilowska i z domu Napolska (ur. 7 lipca 1949 w Nowym Mieście Lubawskim, zm. 5 kwietnia 2016[1] w Świdniku[2]) – polska ekonomistka, polityk i nauczyciel akademicki, profesor nauk ekonomicznych. Minister finansów oraz wicepremier w rządach Kazimierza Marcinkiewicza oraz Jarosława Kaczyńskiego, w latach 2001–2005 i 2007–2008 posłanka na Sejm IV i VI kadencji, od 2010 do 2013 członkini Rady Polityki Pieniężnej.

Życiorys[edytuj]

Wykształcenie i działalność zawodowa[edytuj]

Córka Klemensa i Marii. Ukończyła studia w Instytucie Nauk Ekonomicznych Uniwersytetu Warszawskiego; doktoryzowała się (z ekonomiki rolnictwa) i habilitowała na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Postanowieniem prezydenta RP z 16 sierpnia 1999 otrzymała tytuł naukowy profesora. Wykładała na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie od 2001 zajmowała stanowisko profesora zwyczajnego. Była też członkiem Komitetu Nauk Ekonomicznych Polskiej Akademii Nauk.

Działalność polityczna[edytuj]

W latach 90. działała w KLD. Bez powodzenia kandydowała do Sejmu z 1. miejsca lubelskiej listy tej partii w wyborach parlamentarnych w 1993. Następnie należała do Unii Wolności, zasiadając w latach 1994–1996 w radzie krajowej. W latach 1990–1998 była radną rady miejskiej w Świdniku.

Była posłanką IV kadencji (2001–2005), zasiadała w klubie parlamentarnym Platformy Obywatelskiej. W wyborach startowała z okręgu lubelskiego, uzyskując 11 284 głosy. Pełniła w Sejmie funkcję zastępcy przewodniczącej Komisji Finansów Publicznych. W PO zasiadała w prezydium klubu parlamentarnego, była przewodniczącą regionu lubelskiego i od 27 czerwca 2003 do 21 maja 2005 wiceprzewodniczącą partii. Wystąpiła z Platformy Obywatelskiej również w maju 2005 w związku z oskarżeniami o nepotyzm. Zarzucano jej, że zatrudniła w swoim biurze poselskim swoją synową oraz opłacała pracę swojego syna Pawła Gilowskiego jako eksperta prawnego z pieniędzy przeznaczonych na obsługę biura. Według Zyty Gilowskiej synowa została zatrudniona w biurze zanim poznała jej syna, a korzystanie z usług syna miało pozwolić na obniżenie kosztów ekspertyz. Kolejnym zarzutem wysuwanym pod jej adresem była próba umieszczenia syna na pierwszym miejscu lubelskiej listy PO, na co nie godziło się kierownictwo partii.

7 stycznia 2006 prezydent Lech Kaczyński na wniosek premiera Kazimierza Marcinkiewicza powołał ją na urząd wicepremiera i ministra finansów. Jej odwołanie nastąpiło 24 czerwca 2006, kiedy to rzecznik interesu publicznego, Włodzimierz Olszewski, zarzucił Zycie Gilowskiej „kłamstwo lustracyjne”. Sąd lustracyjny pierwszej instancji, po rozpatrzeniu sprawy, w dniu 6 września 2006 orzekł jednak, że złożyła ona zgodne z prawdą oświadczenie lustracyjne[3][4].

22 września 2006 została powołana na wniosek premiera na stanowiska ministra finansów i wicepremiera w rządzie Jarosława Kaczyńskiego. 7 września 2007 została odwołana z funkcji wicepremiera i ministra finansów z jednoczesnym powołaniem na sekretarza stanu w Ministerstwie Finansów i tymczasowego kierownika resortu. 10 września tego samego roku ponownie została powołana na oba urzędy.

W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz drugi uzyskała mandat poselski, kandydując z listy Prawa i Sprawiedliwości w okręgu poznańskim i otrzymując 54 307 głosów. 14 stycznia 2008 zrezygnowała z zasiadania w Sejmie, jej miejsce zajął Jan Filip Libicki.

16 lutego 2010 prezydent Lech Kaczyński ogłosił decyzję o powołaniu jej w skład Rady Polityki Pieniężnej[5]. Po uprzednim złożeniu przez nią rezygnacji, prezydent Bronisław Komorowski odwołał Zytę Gilowską z RPP 4 października 2013[6]. W październiku 2015 została członkinią Narodowej Rady Rozwoju powołanej przez prezydenta Andrzeja Dudę.

Chorowała na serce, zmarła 5 kwietnia 2016[1]. Jej pogrzeb odbył się 11 kwietnia 2016 w Świdniku[7][8].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj]

Przypisy

  1. a b Zyta Gilowska nie żyje. Była minister finansów zmarła po ciężkiej chorobie. gazeta.pl, 5 kwietnia 2016. [dostęp 2016-04-05].
  2. Nie żyje Zyta Gilowska. Zmarła w Świdniku. eska.pl, 5 kwietnia 2016. [dostęp 2016-04-05].
  3. Gilowska uniewinniona z braku dowodów. rmf.fm, 6 września 2006.
  4. Sąd uniewinnił Gilowską. gazeta.pl, 6 września 2006. [dostęp 2016-04-05].
  5. Gilowska, Glapiński i Kaźmierczak do RPP. Prezydent uzupełnił skład Rady. tvn24.pl, 16 lutego 2010. [dostęp 2016-04-05].
  6. M.P. z 2013 r. poz. 832
  7. Beata Szydło o prof. Gilowskiej: „Pani premier była dla mnie wzorem do naśladowania”. wyborcza.pl, 11 kwietnia 2016. [dostęp 2016-04-11].
  8. Prezydent Andrzej Duda na pogrzebie Zyty Gilowskiej: Jesteśmy tu z wielkiej osobistej sympatii. dziennikwschodni.pl, 11 kwietnia 2016. [dostęp 2016-04-11].
  9. „Żegnamy osobę absolutnie nietuzinkową”. prezydent.pl, 11 kwietnia 2016. [dostęp 2016-04-11].
  10. M.P. z 2009 r. Nr 59, poz. 799 – pkt 1.
  11. Nominacje generalskie i odznaczenia państwowe w Narodowe Święto Niepodległości. prezydent.pl, 11 listopada 2009. [dostęp 2016-04-05].

Bibliografia[edytuj]