Suchorze

From Wikipedia
Jump to: navigation, search
Suchorze
Kościół parafialny pw. św. Jana Bosko
Kościół parafialny pw. św. Jana Bosko
Państwo  Polska
Województwo pomorskie
Powiat bytowski
Gmina Trzebielino
Liczba ludności (2008) 664
Strefa numeracyjna (+48) 59
Kod pocztowy 77-233
Tablice rejestracyjne GBY
SIMC 0751887
Położenie na mapie gminy Trzebielino
Mapa lokalizacyjna gminy Trzebielino
Suchorze
Suchorze
Położenie na mapie powiatu bytowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu bytowskiego
Suchorze
Suchorze
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa pomorskiego
Suchorze
Suchorze
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Suchorze
Suchorze
Ziemia54°16′30″N 17°05′58″E/54,275000 17,099444

Suchorze (kaszb. Sëchòrzé, niem. Zuckers) – osada w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie bytowskim, w gminie Trzebielino, przy skrzyżowaniu drogi krajowej nr 21 (UstkaMiastko) z drogą wojewódzką nr 209. Miejscowość jest siedzibą sołectwa Suchorze w którego skład wchodzą również Moczydło, Uliszkowice i Zielin Górny.

Historia[edit]

Suchorze należało do rodu Massowów. Kolonizacja ziem należących do tego rodu rozpoczęła się w XIII-XIV wieku[1]. Na początku XVII wieku tereny Pojezierza Bytowskiego były niepokojone przez wojska szwedzkie. Z powodu rabunków i kontrybucji miejscowi chłopi uciekali do lasów, a wsie pustoszały. Pastor z Cetynia opisywał ją wówczas w taki sposób: „Mieszka w niej 10 chłopów, z czego 6 gospodarstw jest pustych, ani stajni ani domów. Role i pola należące do wsi porosłe są częściowo lasem, a niektóre grunta piaskiem zaniosło”[2]. Rozwój wsi nastąpił pod koniec XIX wieku gdy wybudowano obie szosy i zintensyfikowany został ruch drogowy. Niegdyś Suchorze słynęło z karczmy-zajazdu, chętnie odwiedzanego przez przejeżdżających tędy miastczan i bytowian[3].

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa słupskiego.

Zabytki[edit]

  • Pałac i dwór (2 poł. XIX w.)[4].

Przyroda[edit]

Miejscowość obfituje w pomniki przyrody. Rośną tu : lipa drobnolistna, jesion wyniosły oraz dęby szypułkowe[5].

Przypisy

  1. Z. Boras: W okresie rozbicia feudalnego i pod rządami ostatnich Gryfitów. Poznań: 1971, s. 52-53, seria: Dzieje Ziemi Miasteckiej.
  2. J. Sylwestrzak: Pojezierze Bytowskie Monografia geograficzno- ekonomiczna. Gdańsk: Gdańskie Towarzystwo Naukowe, s. 125.
  3. Wieści Trzebielińskie.
  4. Polska Niezwykła- Suchorze.
  5. Bogactwo kulturowe i przyrodnicze wsi pomorskiej. Gdańsk: Pomorski Ośrodek Doradztwa Rolniczego, s. 47.

Zobacz też[edit]