David Willcocks
Imię i nazwisko |
David Valentine Willcocks |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | |
Data i miejsce śmierci | |
Instrumenty | |
Gatunki | |
Zawód | |
Odznaczenia | |
![]() |
Sir David Valentine Willcocks[1][2][3][4] (ur. 30 grudnia 1919 w Newquay[1][2][3][4], zm. 17 września 2015 w Cambridge[5][6]) – angielski dyrygent i organista.
Życiorys[edytuj | edytuj kod]
Od 1929 do 1933 roku śpiewał w chórze Opactwa Westminsterskiego[1][3]. W 1939 roku podjął studia w King’s College na University of Cambridge, które przerwał jednak z powodu wybuchu wojny[1]. Brał udział w działaniach wojennych, w 1944 roku został odznaczony Krzyżem Wojskowym za uczestnictwo w lądowaniu w Normandii[1][4]. W 1945 roku podjął ponownie studia, które ukończył w 1947 roku[1]. Pełnił funkcję organisty w katedrze w Salisbury (1947–1950) i katedrze w Worcester (1950–1957)[1][2][3][4]. Od 1950 do 1957 roku prowadził City of Birmingham Choir[1][2], z zespołem tym w 1952 roku wykonał po raz pierwszy w Anglii Requiem Maurice’a Duruflégo[1]. W latach 1957–1973 był dyrektorem muzycznym King’s College, w tym czasie dyrygował też Cambridge University Musical Society[1][2][4]. Od 1974 do 1984 roku był dyrektorem Royal College of Music w Londynie[1][2][4]. Wielokrotnie koncertował w kraju i za granicą, jego występy były nagrywane i transmitowane w radio oraz telewizji[1]. W latach 1960–1998 pełnił funkcję dyrektora muzycznego Bach Choir, z którym dał włoską, japońską, portugalską i holenderską premierę War Requiem Benjamina Brittena, a także dokonał pierwszego nagrania całości Pasji według św. Mateusza J.S. Bacha w języku angielskim (1978)[1].
Komandor Orderu Imperium Brytyjskiego (1971)[1][2]. W 1977 roku otrzymał tytuł szlachecki[1][2][3].
Przypisy[edytuj | edytuj kod]
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o Encyklopedia Muzyczna PWM. T. 12. Część biograficzna w–ż. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 2012, s. 193–194. ISBN 978-83-224-0935-0.
- ↑ a b c d e f g h Baker’s Biographical Dictionary of Musicians. T. Volume 6 Stre–Zyli. New York: Schirmer Books, 2001, s. 3935. ISBN 0-02-865571-0.
- ↑ a b c d e The Harvard Biographical Dictionary of Music. Cambridge: Harvard University Press, 1996, s. 987. ISBN 0-674-37299-9.
- ↑ a b c d e f Maggie Humphreys, Robert Evans: Dictionary of Composers for the Church in Great Britain and Ireland. London: Mansell Publishing, 1997, s. 360. ISBN 0-7201-2330-5.
- ↑ Margalit Fox: Sir David Willcocks, Conductor Who Influenced British Choral Music, Dies at 95. nytimes.com, 2015-09-22. [dostęp 2015-09-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-23)]. (ang.).
- ↑ Kenneth Shenton: Sir David Willcocks: Charismatic conductor and organist who raised choral standards round the world to new levels of excellence. independent.co.uk, 2015-09-18. [dostęp 2015-09-18]. (ang.).
Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]
- ISNI: 0000000081773005
- VIAF: 111031521
- LCCN: n82215288
- GND: 124263585
- NDL: 00460973
- LIBRIS: ljx02jh405lvs8v
- BnF: 13901167x
- SUDOC: 080853714
- NLA: 35205590
- NKC: xx0022095
- BNE: XX1160100
- NTA: 069883556
- BIBSYS: 99020637
- CiNii: DA04373804
- Open Library: OL2627813A
- PLWABN: 9810654636505606
- NUKAT: n2013061152
- OBIN: 110763
- J9U: 987007399299005171
- LNB: 000039079
- NSK: 000062745
- CONOR: 60472163
- BLBNB: 000530630
- LIH: LNB:YEE;=1A