Przejdź do zawartości

Dubnobasswithmyheadman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Dubnobasswithmyheadman
Wykonawca albumu studyjnego
Underworld
Wydany

24 stycznia 1994, 26 lipca 1994

Nagrywany

1993

Gatunek

Trance, downtempo, progressive house, progressive trance, techno

Długość

01:12:45

Wydawnictwo

Junior Boy’s Own (UK), Wax Trax!, TVT (USA)

Producent

Underworld

Oceny
Przejdź do sekcji „Odbiór”
Album po albumie
Change the Weather
(1989)
Dubnobasswithmyheadman
(1994)
Second Toughest in the Infants
(1996)
Single z albumu Dubnobasswithmyheadman
  1. Mmm Skyscraper I Love You
    Wydany: 11 czerwca 1993
  2. Cowgirl
    Wydany: 1994
  3. Dark & Long
    Wydany: 18 czerwca 1994
  4. Dirty Epic
    Wydany: 18 lipca 1994

Dubnobasswithmyheadman (stylizowane jako dubnobasswithmyheadman) – trzeci album studyjny zespołu Underworld, wydany 24 stycznia 1994 roku w Wielkiej Brytanii przez Junior Boy’s Own jako podwójny LP[1] oraz 26 lipca tego samego roku w Stanach Zjednoczonych jako CD[2].

Historia albumu[edytuj | edytuj kod]

W 1987 roku wokalista Karl Hyde i klawiszowiec Rick Smith założyli industrialno-funkowy zespół Underworld. Po podpisaniu kontraktu z amerykańską wytwórnią Sire Records zespół wydał dwie płyty Underneath the Radar (1988) i Change the Weather (1989) i wkrótce potem zniknął ze sceny muzycznej. W 1990 roku Hyde i Smith zatrudnili DJ-a Darrena Emersona zmieniając nazwę na Lemon Interrupt. W 1992 roku trio zadebiutowało dwoma singlami, „Dirty”/„Minneapolis” i „Bigmouth”/„Eclipse”, wydanymi przez Junior Boys Own Records. Po powrocie do nazwy Underworld wydali 1993 roku kolejne single „Rez” i „Mmm...Skyscraper I Love You”, oba w stylu techno. Porzucili tradycyjne formy piosenek na rzecz mocno przetworzonego wokalu Hyde’a i jego ledwie słyszalnych szeptów i surrealistycznych słów na tle breakbeatowego trance’u, realizowanego przez Emersona i Smitha z domieszką gitarowych efektów Hyde’a. Pierwszym albumem odnowionego zespołu był Dubnobasswithmyheadman[3], uważany przez wszystkich, łącznie z jego twórcami, za debiut[4]. Underworld dużo koncertował robiąc wrażenie na widowni. Odbył dwukrotne tournée po Wielkiej Brytanii, Japonii, Europie[3].

W wywiadzie udzielonym Garry’emu Mulhollandowi z magazynu Uncut Karl Hyde wyjaśnił, skąd się wziął tytuł albumu:

To [było] coś, co Rick napisał na kasecie DAT lub kasecie magnetofonowej, a co ja źle odczytałem. Russell Hobanizm.

Karl Hyde, Uncut[4]

6 października 2014 roku, po 20 latach od czasu premiery, album został wydany jako Super Deluxe Edition, na którą złożyło się 5 płyt CD[5]. Reedycję zrealizował w studiu Abbey Road Rick Smith przeglądając oryginalne pliki MIDI oraz niepublikowany wcześniej materiał i rzadkie alternatywne miksy, towarzyszące oryginalnym singlom i remiksom. Na pierwszym CD znalazł się oryginalny album, zremasterowany przez Smitha z oryginalnych plików MIDI, a na pozostałych – powiązane single i remiksy, niepublikowane wcześniej utwory bonusowe oraz cały live jam złożony z 7 utworów. Wydawnictwo uzupełniła książka zawierająca pamiątki z tamtego okresu oraz nowe dzieła sztuki autorstwa zespołu projektowego Tomato. Ukazała się również winylowa wersja reedycji, gdzie oryginalny album został zremasterowany przez Ricka Smitha według tych samych zasad co CD[6]. 11 października zespół dał z tej okazji specjalny koncert w londyńskiej Royal Festival Hall[7].

Dubnobass wciąż brzmi żywo i trafnie ponieważ jest w nim walka. Jest w tym formowanie się grupy, która jeszcze nie wie, czym jest, ale jest też nadzieja w ciemności.
Pozytywność w obliczu przeciwności losu.

Karl Hyde, BBC[8]

Lista utworów[edytuj | edytuj kod]

Zestaw utworów na podwójnym LP[1][edytuj | edytuj kod]

Zestaw utworów na płycie CD[2][edytuj | edytuj kod]

1. Dark & Long 7:35
2. Mmm Skyscraper I Love You 13:08
3. Surfboy 7:33
4. Spoonman 7:41
5. Tongue 4:50
6. Dirty Epic 9:55
7. Cowgirl 8:29
8. River Of Bass 6:26
9. M.E. 7:08
1:12:45

5CD Super Deluxe Edition (2014)[5][edytuj | edytuj kod]

Odbiór[edytuj | edytuj kod]

Opinie krytyków[edytuj | edytuj kod]

Oryginalny album[edytuj | edytuj kod]

Oceny łączne
Publikacja Ocena
Album of the Year 91/100[9]
Recenzje
Publikacja Ocena
AllMusic 5/5 gwiazdek[10]
Drowned in Sound 10/10[11]
laut.de 5/5 gwiazdek[12]
RYM 3.74/5[13]
The New Rolling Stone Album Guide 4/5 gwiazdek[14]
Slant Magazine 4/5 gwiazdek[15]
Sputnikmusic 5.0/5[16]

Zdaniem Johna Busha z AllMusic Underworld „skupił się na produkcji albumu, odsuwając pisanie piosenek dalszy plan. Najlepsze utwory albumu („MMM Skyscraper I Love You”, „Cowgirl”), łączące teksty Hyde’a z podkładem instrumentalnym Emersona, stanowią „innowacyjną mieszankę klasycznego acid house’u, techno i dubu, która brzmi inaczej, niż wszystko, co ją poprzedzało”. Underworld stał się „prawdziwie wielogatunkową grupą dekady wypełnionej stęchłą fuzją”[10].

Wysoko ocenił album Alexander Cordas z magazynu laut.de dając mu maksymalną notę 5 gwiazdek. „To, co sprawia, że album jest tak fascynujący nawet dziś, to wszechstronność dźwięków i nastrojów – ocenia autor precyzując: „paleta kolorów, którą trio Hyde, Smith i Emerson ma w swoich rękach rozciąga się od przesiąkniętej kwasem kompulsywności do eleganckiego relaksu. Pod tym względem wyróżnia się 13-minutowe opus magnum, 'Mmm Skyscraper I Love You'[12].

W opinii redakcji magazynu Drowned in Sound debiutancki album Underworld z 1993 roku „był przełomowy dla sceny muzyki tanecznej”. Otwierający album utwór 'Dark And Long', z syntezatorowym podkładem skopiowanej z dyskotekowego hitu 'I Feel Love' zabieg, który zespół powtórzył kilka lat później) stanowi dowód, że „Underworld ma zdolność do zrobienia albumu crossover, który może spodobać się zarówno nastolatkom lubiącym indie i pop, jak i elektronicznej elicie. Po dziesięciu latach od premiery 'Dubnobasswithmyheadman' nie wydaje się, by się on zestarzał, a 'Dirty Epic' wciąż jest jednym z najlepszych, natchnionych i uduchowionych utworów lat 90.[11].

Podobną opinię wyraził Melody Maker: „[Dubnobasswithmyheadman to] najważniejszy album od czasu debiutanckiego albumu The Stone Roses i najlepszy od czasu Screamadelica... zapierająca dech w piersiach hybryda, wyznaczająca moment, w którym kultura klubowa wreszcie dojrzała i przyciąga wszystkich”[6].

Dubnobasswithmyheadman – trudny w odbiorze, entuzjastyczny i przełomowy album z 1994 roku jest jednym z niewielu w historii popu, którego tajemnice ujawniają się poprzez liternictwo. Artystycznie zgnieciony tekst na okładce nie tylko doskonale oddawał krajobraz przeładowania informacyjnego, z którego zdawała się wyłaniać muzyka Underworld, ale także zwiastował niezwykły talent ich tekściarza do wyławiania dźwięcznych fraz z ludzkich narzekań po pijackiej nocy czy z porannej jazdy metrem.

Ben Thompson, The Guardian[17]

5CD Super Deluxe Edition (2014)[edytuj | edytuj kod]

„Jeśli spojrzysz na inne albumy obchodzące swoje drugie dziesięciolecie, to bardzo niewiele z nich brzmi tak współcześnie, lub ma tak duży wpływ na obecną muzykę” – ocenia Chris Todd z The Line of Best Fit. Różne style i gatunki, rozpoznawalne w muzyce albumu zostały według niego zaprezentowane w zupełnie nowy sposób, z „równą ilością popowej tandety i inteligentnej atmosfery”. Pięciopłytowa reedycja to „skarbnica stron B, remiksów, reinterpretacji i niewydanych kawałków, które dają fascynujący wgląd w to, jak powstało dziewięć utworów z oryginalnego albumu”. Autor wyróżnia niewydaną wersję „Dirty Epic”, nazwaną „Dirty Ambi Version”, z „przygnębiającymi, migotliwymi syntezatorami i pięknym, chimerycznym pianinem pod wpływem Philipa Glassa. Odrębną uwagę poświęca okładce albumu, która jego zdaniem „jest zaprojektowana tak, by stać obok takich płyt jak Unknown Pleasures, Aladdin Sane czy London Calling[18].

Garry’emu Mulhollandowi z magazynu Uncut utwory oryginalnego albumu skojarzyły się – jeśli chodzi o ich profesjonalną aranżację – z najlepszymi utworami Kraftwerk czy The Human League. Recenzent zwrócił również uwagę na styl interpretacyjny Hyde’a („szeptane, mamrotane i wykrzykiwane obserwacje na temat chaosu, zarówno miejskiego jak i osobistego”). Cztery dyski z dodatkami jego zdaniem „zachwycą fanów, ale być może rozmyją obraz poprzez przedkładanie ilości nad jakość. Niemniej jednak to fascynujące usłyszeć, jak Underworld w ciągu zaledwie kilku krótkich miesięcy przeszedł od podejrzanego funk-rocka z „The Hump” z 1992 roku do zdumiewającego „Rez”[4].

W opinii Phila Smitha z magazynu Record Collector „jubileuszowe wznowienie z okazji 20. rocznicy, z książką autorstwa zespołu Tomato, pojawia się w dobrym momencie. Muzyka taneczna lat 90. ponownie wyłoniła się z nieuchronnie długiego odwrotu, by znów wywierać potężny wpływ, a jej kluczowe wydawnictwa zasługują na tego rodzaju szczegółowe traktowanie. Z tego rozszerzonego zestawu wyłania się portret tradycyjnego zespołu: pracującego nad swoim materiałem, jammującego na próbach i wydającego polecenia z pulpitu mikserskiego. Przypomina to, jak w latach 90. remiksowano nagrania, by poszerzyć ich atrakcyjność - w tym przypadku w celu zdobycia popularności muzyki trance, a także by zapełnić miejsce na wieloformatowych singlach”[22].

Na znaczenie płyt z dodatkami zwraca również uwagę Nick Neyland z magazynu Pitchfork. Za najciekawszą uważa płytę poświęcona w całości próbnym utworom wykonywanym na żywo, które stały się utworami oryginalnego albumu. Album ten jest – jego zdaniem – kluczowym wydawnictwem zarówno w dorobku zespołu jak i w światowej elektronicznej muzyce tanecznej. Z otworów singlowych wyróżnia „Dirty” i „Rez”. Poświęca również uwagę Hide’owi i jego tekstom, które uważa za „problematyczne” a styl solisty – za „wahający się pomiędzy inspiracją a momentami nijakości”. Za najlepsze jego dokonanie uważa wokal w utworze „Spoonman”. Dubnobasswithmyheadman to – według recenzenta – album „o wspólnocie, o łączeniu się poprzez wspólne doświadczenia, album, który stworzył „szansę na wyprowadzenie kultury klubowej z klubu”[20].

Na utwór „Spoonman” zwraca również uwagę Ian Mathers z magazynu PopMatters podkreślając, podobnie jak Neyland, znaczenie prób na żywo, rejestrowanych w domowym studiu i zamieszczonych na piątej płycie wydawnictwa Deluxe. Cały materiał bonusowy został jego zdaniem „inteligentnie zorganizowany i, z jednym czy dwoma drobnymi wyjątkami, bardzo inteligentnie dobrany”[21].

„Dubnobasswithmyheadman nie jest reliktem, który można podziwiać z daleka, ani kawałkiem nostalgii. Jest aktualny, jest miłością, śmiercią, nadzieją, przerażeniem, triumfem i tragedią. Prawdziwie magiczne dzieło, które z całą pewnością należy do ścisłej czołówki brytyjskiej muzyki. Triumf serca i maszyny” – twierdzi Simon Tucker z Louder Than War[19].

Listy tygodniowe[edytuj | edytuj kod]

1994
Kraj Lista Pozycja
Holandia Dutch Album Top 100 71[23]
Wielka Brytania UK Albums Chart 12[24]
1999
Kraj Lista Pozycja
Wielka Brytania UK Independent Albums 34[25]
2014
Kraj Lista Pozycja
Belgia Ultratop (Flandria) 132[26]
Belgia Ultratop (Walonia) 142[27]
Japonia Oricon 257[28]
Szkocja Official Charts Company 82[29]
Wielka Brytania UK Dance Albums 12[30]

Certyfikaty i sprzedaż[edytuj | edytuj kod]

  • Wielka Brytania (BPI): Złota Płyta (1 stycznia 1997)[31]
  • Według Nielsen SoundScan album został sprzedany w Stanach Zjednoczonych w liczbie 56 tysięcy egzemplarzy (marzec 1999)[32]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Discogs: Underworld – Dubnobasswithmyheadman. discogs.com. [dostęp 2021-06-13]. (ang.).
  2. a b Discogs: Underworld – Dubnobasswithmyheadman. discogs.com. [dostęp 2021-06-13]. (ang.).
  3. a b John Bush: Underword | Biography by John Bush. AllMusic. [dostęp 2021-06-13]. (ang.).
  4. a b c d Garry Mulholland: Underworld - Dubnobasswithmyheadman. Uncut. [dostęp 2021-06-19]. (ang.).
  5. a b Discogs: Underworld – Dubnobasswithmyheadman. discogs.com. [dostęp 2021-06-13]. (ang.).
  6. a b Rough Trade: Underworld – Dubnobasswithmyheadman. roughtrade.com. [dostęp 2021-06-19]. (ang.).
  7. Underworld: dubnobasswithmyheadman: 20th anniversary re-issue & show | Underworld Live. underworldlive.com. [dostęp 2021-10-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-09-30)]. (ang.).
  8. Andrew Harrison: Underworld: ‘Rave was more punk than punk’. BBC Culture. [dostęp 2021-10-28]. (ang.).
  9. Album of the Year: Underworld – Dubnobasswithmyheadman. Album of the Year. [dostęp 2023-08-05]. (ang.).
  10. a b John Bush: Dubnobasswithmyheadman – Underworld. AllMusic. [dostęp 2021-06-13]. (ang.).
  11. a b Drowned in Sound: Album Review: Underworld – Dubnobasswithmyheadman. Drowned in Sound. [dostęp 2021-06-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-06-24)]. (ang.).
  12. a b Alexander Cordas: Underworld – Dubnobasswithmyheadman. laut.de. [dostęp 2023-08-05]. (niem.).
  13. RYM: Dubnobasswithmyheadman by Underworld. rateyourmusic.com. [dostęp 2021-06-13]. (ang.).
  14. Brackett i Hoard 2004 ↓, s. 837.
  15. Sal Cinquemani: Underworld – dubnobasswithmyheadman. Slant Magazine. [dostęp 2021-06-13]. (ang.).
  16. Sputnikmusic: Underworld – dubnobasswithmyheadman. sputnikmusic.com. [dostęp 2021-06-13]. (ang.).
  17. Ben Thompson: Underworld review – still properly electrifying. The Guardian. [dostęp 2021-06-19]. (ang.).
  18. a b Chris Todd: Underworld - Dubnobasswithmyheadman [Reissue]. The Line of Best Fit. [dostęp 2021-06-19]. (ang.).
  19. a b Simon Tucker: Underworld: Dubnobasswithmyheadman (20th Anniversary Edition) – album review. Louder Than War. [dostęp 2021-06-19]. (ang.).
  20. a b Nick Neyland: Underworld: Dubnobasswithmyheadman (20th Anniversary Remaster). Pitchfork. [dostęp 2021-06-19]. (ang.).
  21. a b Ian Mathers: Underworld: Dubnobasswithmyheadman (20th Anniversary Super Deluxe Edition). PopMatters. [dostęp 2021-06-19]. (ang.).
  22. a b Phil Smith: dubnobasswithmyheadman | Underworld. Record Collector. [dostęp 2021-06-19]. (ang.).
  23. Dutch Charts: Underworld – Dubnobasswithmyheadman. dutchcharts.nl. [dostęp 2020-06-13]. (niderl.).
  24. Official Charts Company: Official Albums Chart Top 75: 30 January 1994 – 05 February 1994. officialcharts.com. [dostęp 2021-06-13]. (ang.).
  25. Official Charts Company: Official Independent Albums Chart Top 50: 07 March 1999 – 13 March 1999. officialcharts.com. [dostęp 2021-06-14]. (ang.).
  26. Ultratop: Underworld – Dubnobasswithmyheadman. ultratop.be. [dostęp 2021-06-14]. (niderl.).
  27. Ultratop: Underworld – Dubnobasswithmyheadman. ultratop.be. [dostęp 2021-06-14]. (fr.).
  28. Oricon: アルバム売上ランキング. oricon.co.jp. [dostęp 2021-06-14]. (jap.).
  29. Official Charts Company: Official Scottish Albums Chart Top 100: 12 October 2014 – 18 October 2014. officialcharts.com. [dostęp 2021-06-14]. (ang.).
  30. Official Charts Company: Official Dance Albums Chart Top 40: 12 October 2014 – 18 October 2014. officialcharts.com. [dostęp 2021-06-14]. (ang.).
  31. BPI: Underworld: Dubnobasswithmyheadman. bpi.co.uk. [dostęp 2023-08-05]. (ang.).
  32. Michael Paoletta. Underworld Rises Again With 'Fish'. UK Dance Act Targets US Audience With Junior Boy’s Own, V2 Disc. „Billboard”. Nr 12. 111, s. 11, 20. New York: Nielsen Business Media, Inc. ISSN 0006-2510. [dostęp 2021-06-14]. (ang.). 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]