Europejska Polityka Kosmiczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Europejska Polityka Kosmiczna – działania, którym celem jest wspieranie rozwoju potencjału kosmicznego Unii Europejskiej i jej wykorzystania dla realizacji jej celów, obejmujące obecnie w szczególności rozwój systemów nawigacji satelitarnej Galileo i globalnego monitoringu dla potrzeb środowiska i bezpieczeństwa GMES (Global Monitoring for Environment and Security).

Cele[edytuj | edytuj kod]

I. Zwiększenie wysiłków zmierzających do rozwoju infrastruktury kosmicznej i aplikacji, które umożliwią lepsze zaspokojenie potrzeb obywateli i realizację politycznych celów Unii poprzez:

  • Rozwijanie europejskich zasobów w dziedzinach nawigacji satelitarnej i pomiarów czasu,
  • Globalne monitorowanie środowiska i bezpieczeństwa,
  • Zmniejszanie "luki informatycznej",
  • Wykorzystanie technik kosmicznych we Wspólnej Polityce Zagranicznej i Bezpieczeństwa oraz w Europejskiej Polityce Bezpieczeństwa i Obrony,
  • Rozwój międzynarodowego partnerstwa;

II. Konsolidację i wzmocnienie istniejącej bazy naukowej i technologicznej:

  • Zapewnienie niezależności strategicznej i wykorzystania wspólnych zasobów dla wspólnych celów,
  • Zagwarantowanie niezależnego dostępu do przestrzeni kosmicznej,
  • Rozwijanie nowych technologii w celu zaspokojenia przyszłych potrzeb,
  • Upowszechnianie wykorzystywania przestrzeni kosmicznej,
  • Zachęcanie do podejmowania karier naukowych oraz inżynierskich,
  • Wzmacnianie europejskiej doskonałości w zakresie nauk o przestrzeni kosmicznej,
  • Tworzenie właściwego środowiska prawnego dla innowacyjności i konkurencyjności;

III. Zmiany instytucjonalne i organizacyjne poszerzające odpowiedzialność UE za kierowanie, finansowanie i koordynowanie działań podejmowanych w ramach polityki kosmicznej:

  • Ustalenie nowego podejścia do zarządzania działalnością kosmiczną,
  • Dopasowanie celów i zadań do posiadanych środków.