Przejdź do zawartości

Wikipedia:Strona główna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Czy wiesz…

Z nowych i ostatnio rozbudowanych artykułów w Wikipedii:

…jak skuteczny w udawaniu UFO może być balon z przymocowaną flarą? (na zdjęciu)

…czym związek inkluzyjny różni się od innych związków chemicznych?

…który oficer antykomunistycznego podziemia był tajnym współpracownikiem UB?

…w czyjej koronacji uczestniczyła pierwsza kobieta zasiadająca w parlamencie kolonii Singapur?

…dlaczego zatrudnienie Andrei Thompson jako prezenterki wiadomości wywołało kontrowersje i drwiny?

…że Dom Żołnierza Polskiego w Warszawie (na zdjęciu) powstał pierwotnie jako budynek o funkcji teatralnej z inicjatywy Warszawskiego Kuratorium Trzeźwości?

Rocznice

20 stycznia: imieniny obchodzą m.in.: Fabiana, Fabian i Sebastian
Okrągłe, pięcioletnie rocznice:

Artykuł na medal

Anna Christie – czteroaktowa sztuka autorstwa Eugene’a O’Neilla, za którą zdobył nagrodę Pulitzera w dziedzinie dramatu w 1922 roku. Jej premiera odbyła się 2 października 1921 roku w Vanderbilt Theatre na Broadwayu i cieszyła się dużym uznaniem krytyków. Łącznie wystawiano ją przez dwadzieścia dwa tygodnie, do kwietnia 1922 roku. W rolach głównych wystąpili: Pauline Lord, George F. Marion oraz Frank Shannon. Oryginalną inscenizację określa się współcześnie mianem cudu realistycznego aktorstwa oraz scenografii. Sztuka uchodzi za najwcześniejsze dzieło O’Neilla, wystawiane po dziś dzień. Dla Thomasa S. Hischaka to dzieło realizmu, jakie tylko O’Neill potrafił wyczarować. Sztuka emanuje atmosferą, a dialogi przeplatane są prymitywnymi wersami poetyckimi, odpowiednimi dla występujących w niej postaci. Ze względu na pozornie optymistyczne zakończenie, Anna Christie jest mniej ponura i w związku z tym często wznawiana, m.in. przez ambitne zespoły teatralne w całych Stanach Zjednoczonych. Czytaj więcej…

Dobry artykuł

Niszczyciele typu Friesland – typ holenderskich niszczycieli o uzbrojeniu artyleryjskim z okresu zimnej wojny, zbudowanych w liczbie ośmiu jednostek w latach 50. XX wieku. Głównym budowniczym niszczycieli była stocznia Nederlandsche Dok en Scheepsbouw Maatschappij w Amsterdamie. Służyły w marynarce holenderskiej (Koninklijke Marine) w latach 1956–1982, po czym siedem z nich służyło dalej do 1991 roku w Marina de Guerra del Perú. Wyporność pełna okrętów wynosiła 3150 ton, a długość 116 metrów. Napędzały je turbiny parowe, pozwalające na osiąganie prędkości ponad 36 węzłów. Główne uzbrojenie stanowiły cztery kierowane radarem automatyczne działa uniwersalne kalibru 120 mm w dwóch wieżach, a do zwalczania okrętów podwodnych służyły wyrzutnie rakietowych bomb głębinowych kalibru 375 mm. Czytaj więcej…