Wikipedia:Strona główna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Czy wiesz…

Z nowych i ostatnio rozbudowanych artykułów w Wikipedii:

2015 09 Bali 82 catfish with stripes (22103282471).jpg
Sankt-Johannis-Kirche (Meldorf) jm21615.jpg

…która ryba akwariowa (na zdjęciu) zawiera niebezpieczne toksyny, ale odpowiednio przyrządzona uchodzi za przysmak?

…na co się czają samce czaików?

…że pewien francuski lekarz przeprowadził sam na sobie eksperyment z farmakoterapią mającą leczyć alkoholizm?

…który kościół (na zdjęciu) nazywany jest katedrą meldorfską?

Wydarzenia

Strzelanina w Kerczu • zamordowanie Dżamala ChaszukdżiegoBepiColombo

Zmarli: Wim KokAbd er-Rahman Suwar ad-DahabPaul AllenEnrique Baliño

Rocznice

20 października: imieniny obchodzą m.in.: Irena, Jan Kanty i Witalis
Okrągłe, pięcioletnie rocznice:

Artykuł na medal

Schweizerisches Idiotikon.jpg
Deklinacja w języku niemieckim – odmiana rzeczownika, zaimka, rodzajnika, przymiotnika i liczebnika przez przypadki, liczby oraz rodzaje w języku niemieckim. W języku niemieckim występują cztery przypadki: mianownik (Nominativ), dopełniacz (Genitiv), celownik (Dativ) oraz biernik (Akkusativ). Wyróżnia się rodzaj męski (Maskulinum), żeński (Femininum) i nijaki (Neutrum) oraz liczbę pojedynczą (Singular) i mnogą (Plural). W liczbie mnogiej nie ma podziału na rodzaje gramatyczne. Język niemiecki należy do języków fleksyjnych. Wyrazy podlegające odmianie składają się z tematu (zasadniczo niezmiennego) i odpowiedniej końcówki fleksyjnej. Czasami w wyniku odmiany następuje również pewna zmiana w temacie, np. przegłos - wymiana samogłosek na umlauty. Deklinacja pozwala na wskazanie funkcji wyrazu w zdaniu, dzięki czemu zadania tego nie musi przejmować ścisły szyk wyrazów czy odpowiednie przyimki. Części mowy mogą występować w różnej kolejności odbiegającej od standardowego, neutralnego szyku, aby położyć nacisk na inny element zdania. Czytaj więcej…

Dobry artykuł

Uncial 0177 r Lk 1,59-73.jpg

Kodeks 0177 – bilingwiczny grecko-koptyjski kodeks uncjalny Nowego Testamentu na pergaminie, paleograficznie datowany na X wiek. Powstał prawdopodobnie w Egipcie. Nieznane jest miejsce, w którym znaleziona została karta rękopisu. Do naszych czasów zachowała się jedna karta kodeksu. Tekst grecki zawiera liczne błędy gramatyczne wynikające z nieznajomości języka greckiego przez skrybę. Tekst fragmentu jest cytowany w krytycznych wydaniach greckiego Nowego Testamentu. Tekst pisany jest dwoma kolumnami na stronę, w 36 linijkach w kolumnie. Jedna strona pisana jest po grecku, druga po koptyjsku. W tekście greckim kolumna urywa się w miejscu, w którym dziś zaczyna się nowy rozdział. Na listę rękopisów Nowego Testamentu wciągnął go Ernst von Dobschütz, oznaczając go przy pomocy siglum 0177. Rękopis jest przechowywany w Austriackiej Bibliotece Narodowej w Wiedniu. Czytaj więcej…