Petycja oregońska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Petycja Oregońska)
Skocz do: nawigacja, szukaj

Petycja oregońska – nazwa apelu wzywającego do odrzucenia protokołu z Kioto, zainicjowana w 1998 w placówce badawczej Oregon Institute of Science and Medicine przez prof. Fredricka Seitza.

Opis petycji[edytuj]

Petycja składa się z dwóch krótkich akapitów. Opinie wyrażone w petycji:

  • wezwanie do odrzucenia przez rząd Stanów Zjednoczonych protokołu z Kioto, jako szkodliwego dla środowiska, nauki i ludzkości,
  • przekonanie o braku przekonujących dowodów na to, że gazy cieplarniane spowodują katastroficzne zmiany klimatyczne w dającej się przewidzieć przyszłości,
  • przekonanie o możliwych korzystnych konsekwencjach dla świata roślinnego i zwierzęcego w wyniku zwiększenia stężenia dwutlenku węgla w atmosferze.

Petycji towarzyszy artykuł przeglądowy prezentujący prace naukowe, które wspierają tezy petycji[1].

Sygnatariusze[edytuj]

Pierwsza kampania mająca na cele zbieranie podpisów nastąpiła w latach 1998-1999, a kolejna pomiędzy październikiem 2007 a marcem 2008[2]. Według inicjatorów petycję podpisało około 31 tys. amerykańskich naukowców z różnych specjalizacji, z czego ok. 9 tys. z tytułami doktora (PhD). Informacje o tytule naukowym oraz specjalizacji podano na podstawie deklaracji sygnatariuszy.

Inicjatorzy petycji zadeklarowali, że spośród sygnatariuszy 3697 specjalizuje się w naukach o atmosferze, środowisku lub Ziemi; 903 w technikach komputerowych, w tym modelowaniu komputerowym; 5691 w fizyce, w tym fizyce gazów, cieczy i ciał stałych, w różnym stopniu powiązanych z badaniami atmosfery; 4796 w chemii i badaniach na poziomie molekularnym; 2924 specjalizuje się w biologii i rolnictwie; 3069 w naukach medycznych; 9992 w naukach technicznych[3].

Według inicjatorów, przeciwnicy projektu czasami dodają fałszywe nazwiska w celu jego dyskredytacji lecz są one zwykle odsiewane w ramach weryfikacji. Dodają, że lista zawiera wiele osób o nazwiskach podobnych lub identycznych do innych sygnatariuszy lub innych osób - prawdziwych bądź fikcyjnych[2].

Krytyka[edytuj]

Rzetelność petycji była kwestionowana przez różne środowiska.

W 2001 pismo Scientific American wzięło losową próbkę 30 z 1400 osób podających się za doktorantów w dziedzinach związanych z klimatologią. Z 26 osób które zostały zidentyfikowane 11 nadal zgadzało się z petycją (z czego jeden był aktywnym klimatologiem, 2 osoby miały jakąś wiedzę na temat klimatologii, a osiem osób przyznało, że ich wiedza zdobyta na ten temat nie pochodzi z oficjalnych badań czy studiów), sześć osób powiedziało że obecnie nie podpisałoby tej petycji, trzy osoby nie pamiętały kiedy ją podpisywały, jedna osoba zmarła, a pięć nie odpowiedziało na pytanie. Ekstrapolując te dane Scientific American stwierdził, że petycję podpisało ok. 200 naukowców w jakiś sposób naprawdę związanych z klimatologią[4].

Grupy ekologiczne, dziennikarze Seattle Times i Hawaii Reporter zakwestionowali autentyczność listy, przytaczając kilkanaście nazwisk z listy i ich podobieństwo do nazwisk aktorów i innych osób publicznych[5].

Przypisy

  1. Arthur B. Robinson, Noah E. Robinson, and Willie Soon: A review of the research literature concerning the environmental consequences of increased levels of atmospheric carbon dioxide. Oregon Institute of Science and Medicine, 2006.
  2. a b Frequently Asked Questions. Global Warming Petition Project.
  3. Qualification of Signers. Global Warming Petition Project.
  4. Skepticism About Skeptics (sidebar of Climate of Uncertainty). [dostęp 2009-02-26]. Internet Archive
  5. Jokers Add Fake Names To Warming Petition. [dostęp 2009-02-26].

Linki zewnętrzne[edytuj]