Piotr Woźniak (polityk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Piotr Woźniak
Piotr Woźniak.JPG
Piotr Woźniak (2013)
Data i miejsce urodzenia 13 lutego 1956
Warszawa
Minister gospodarki
Okres od 31 października 2005
do 7 września 2007
i ponownie od 11 września 2007 do 16 listopada 2007
Poprzednik Jacek Piechota
Następca Waldemar Pawlak
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi

Piotr Grzegorz Woźniak (ur. 13 lutego 1956 w Warszawie) – polski urzędnik państwowy i geolog, w latach 2005–2007 minister gospodarki, w latach 2011–2013 podsekretarz stanu w Ministerstwie Środowiska i główny geolog kraju, od 2016 prezes zarządu Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazownictwa.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył w 1980 studia na Wydziale Geologii Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1980–1984 i 1986–1989 pracował jako asystent w Państwowym Instytucie Geologicznym. W 1985 kierował grupą terenową w Geopol-Polservice w Libii. Od 1989 do 1990 był zatrudniony w Ministerstwie Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, gdzie sprawował funkcję doradcy ministra i przewodniczył grupie roboczej ds. utworzenia Agencji Rynku Rolnego. W latach 1990–1991 był doradcą ministra w Ministerstwie Przemysłu i szefem Zespołu ds. Powołania Pełnomocnika Rządu ds. Promocji Przedsiębiorczości. W 1991 zajmował stanowisko dyrektora Zespołu Organizacyjnego Towarzystwa Ubezpieczeń Wzajemnych. W 1992 był wiceprezesem zarządu spółki akcyjnej RUCH.

Od 1992 do 1996 pracował w Kanadzie, w biurze radcy handlowego w Montrealu przy Ambasadzie RP w Ottawie. W latach 1997–1998 był prezesem zarządu Polsko-Amerykańskiej Korporacji Technologii Ochrony Środowiska PAKTO S.A. Następnie do 2000 w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów Jerzego Buzka pełnił funkcję doradcy ds. infrastruktury, brał udział m.in. w opracowaniu porozumienia polsko-norweskiego o dostawach gazu ziemnego.

W latach 2000–2002 był wiceprezesem zarządu Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazownictwa S.A. ds. handlu i restrukturyzacji. Później do 2005 prowadził własną działalność gospodarczą w zakresie doradztwa gospodarczego. W latach 2004–2005 kierował zarządem Ence Eko Sp. z o.o., był też w tym okresie ekspertem tzw. sejmowej komisji śledczej ds. PKN Orlen. W latach 2002–2005 pełnił funkcję radnego miasta stołecznego Warszawy z ramienia Prawa i Sprawiedliwości.

Od 31 października 2005 do 7 września 2007 i od 11 września 2007 do 16 listopada 2007 sprawował urząd ministra gospodarki, pomiędzy tymi okresami był sekretarzem stanu w MG i kierownikiem tego resortu.

W 2010 objął stanowisko przewodniczącego rady Agencji ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER) z siedzibą w Lublanie[1]. 12 grudnia 2011 został wiceministrem środowiska w randze podsekretarza stanu i głównym geologiem kraju[2]. 19 grudnia 2013 odwołany z tych stanowisk[3].

4 grudnia 2015 z nominacji ministra skarbu państwa wszedł w skład rady nadzorczej Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazownictwa[4]. 11 grudnia tego samego roku został p.o. prezesa zarządu tej spółki[5], a dwa miesiące później objął stanowisko prezesa zarządu PGNiG[6].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 2018 został odznaczony przez prezydenta RP Złotym Krzyżem Zasługi (za osiągnięcia w podejmowanej z pożytkiem dla kraju działalności państwowej i publicznej w zakresie bezpieczeństwa energetycznego)[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Piotr Woźniak szefem rady nowej agencji energetycznej UE. wyborcza.biz, 22 marca 2010. [dostęp 5 lutego 2011].
  2. Bartłomiej Derski: Piotr Woźniak nowym wiceministrem środowiska i głównym geologiem kraju. cire.pl, 13 grudnia 2011. [dostęp 13 grudnia 2011].
  3. Małgorzata Czeszejko-Sochacka: Sławomir Brodziński nowym wiceministrem środowiska. mos.gov.pl, 19 grudnia 2013. [dostęp 19 grudnia 2013].
  4. Zmiany w Radzie Nadzorczej PGNiG SA. pgnig.pl, 7 grudnia 2015. [dostęp 17 grudnia 2015].
  5. Zmiany w Zarządzie PGNiG SA. pgnig.pl, 11 grudnia 2015. [dostęp 17 grudnia 2015].
  6. Piotr Woźniak prezesem PGNiG. biznes.pl, 10 lutego 2016. [dostęp 14 lipca 2016].
  7. Medale dla osób zasłużonych w branży gazowniczej. prezydent.pl, 5 kwietnia 2018. [dostęp 10 kwietnia 2018].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]