Plastyka Heinekego-Mikulicza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Plastyka Heineke-Mikulicza)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Plastyka Heinekego-Mikulicza, pyloroplastyka – odtworzenie drożności kanału odźwiernikowego przez wykonanie podłużnego cięcia odźwiernika i jego poprzeczne zszycie.

Zabieg ten jest wykonywany po wagotomii pniowej w leczeniu chirurgicznym choroby wrzodowej. Przecięcie nerwu błędnego w wagotomii zaburza motorykę żołądka i uniemożliwia naturalne jego opróżnianie. Wskutek tego dochodzi do rozszerzenia trzonu żołądka i pobudzenia wydzielania gastryny, stymulującej wydzielanie soku żołądkowego, co ma negatywny wpływ na przebieg leczenia choroby wrzodowej. Niezbędne jest więc udrożnienie kanału odźwiernika za pomocą pyloroplastyki.

Nazwa zabiegu pochodzi od nazwisk dwóch chirurgów: Hermanna Heinekego (1834–1901) oraz Jana Mikulicza-Radeckiego (1850–1905).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Peter Lawrence: Chirurgia ogólna. Wrocław: Wydawnictwo Medyczne Urban & Partner, 1998, s. 214. ISBN 83-85842-19-5.

Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.