UGM-109/RGM-109 Tomahawk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z UGM-109 Tomahawk)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
UGM-109 / RGM-109 Tomahawk
Tomahawk SLCM
Ilustracja
Państwo Stany Zjednoczone
Producent Raytheon Defense Systems
Odmiany UGM-109, RGM-109
Użycie bojowe Desert Storm
Deliberate Force
Allied Force
Odyssey Dawn
Wymiary
Długość 6,25 metra
Średnica 0,52 metrów
Masa 1452 kg
Rozpiętość 2,62 metrów
Parmetry techniczne
Napęd startowy: rakietowy (paliwo stałe)
marszowy: turbowentylatorowy
Zasięg 450-2500 km (wersje)
Naprowadzanie bezwładnościowe i TERCOM
bezwładnościowe i radarowe
bezwladnościowe, TERCOM i GPS
Parametry użytkowe
Celność CEP: 10 metrów
Głowica nuklearna 200 kT, 315-454 kg burząca, kasetowa

UGM-109/RGM-109 Tomahawkamerykański pocisk manewrujący przeznaczony do odpalania z wyrzutni umieszczonych w okrętach podwodnych (UGM-109) i nawodnych (RGM-109), w obu przypadkach określany także jako Tomahawk SLCM (Submarine Launched Cruise Missile i Ship Launched Cruise Missile). Pociski tego typu, przenosić mogą głowice jądrowe, odłamkowo-burzące, elektromagnetyczne oraz kasetowe, w celu atakowania celów lądowych lub nawodnych.

Rozwój[edytuj | edytuj kod]

Rozwój morskiego pocisku samosterującego rozpoczął się w 1972 roku, kiedy program marynarki Stanów Zjednoczonych zmierzał do zapewnienia flocie pocisków manewrujących dla okrętów nawodnych i podwodnych, w wariantach przeznaczonych do ataku na jednostki nawodne przeciwnika, oraz cele lądowe. Pierwsze podwodne testowe odpalenie pocisku miało miejsce w 1978 roku, wtedy też General Dynamics otrzymał kontrakt na opracowanie i rozwój systemu.

Oryginalnie zaplanowane trzy wersje pocisku, odpalane z okrętów nawodnych oraz podwodnych:

  • UGM-109A TLAM-N (Tomahawk Land Attack Missile - Nuclear);
  • UGM-109B TASM (Tomahawk Anti-Ship Missile);
  • UGM-109C TLAM-C (Tomahawk Land Attack Missile - Conventional) z głowicą konwencjonalną.

Czwarta wersja - UGM-109D TLAM-D - z konwencjonalną głowicą wyposażoną w subamunicję, weszła do służby w 1989 roku.

Pierwsze pociski odpalane z okrętów nawodnych, które weszły do służby w US Navy w 1983 roku na pokładzie pancernika USS "New Jersey" (BB-62)[1], znane były jako BGM-109 Tomahawk. Jednak trzy lata później dokonano podziału klasyfikacyjnego tych pocisków na odpalane z okrętów nawodnych RGM-109 oraz UGM-109 odpalane z zanurzonych okrętów podwodnych.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kenneth P. Werrell: The evolution of the cruise missile. Wyd. drugie. Washington, D.C: Air University, Air University Press, s. 192-193. OCLC 12022079.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]