Łazarz I Starszy Henckel von Donnersmarck

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Łazarz I Starszy Henckel von Donnersmarck (ur. 29 października 1551 w Lewoczy, zm. 13 lipca 1624 w Wiedniu) – pan Bytomia, Tarnowskich Gór i Bogumina

Rodzice[edytuj]

Łazarz Henckel był najstarszym synem spiskiego kupca Jana III Henckla i jego pierwszej żony Anny Wildner. Jego przodkowie od kilku pokoleń zajmowali się kupiectwem, sprawowali godności rajców i rychtarzy (burmistrzów) lewockich. Wstępowali w służbę królów węgierskich (Spisz był wówczas podzielony między Królestwo Węgier i Polski).

Życie i działalność[edytuj]

Łazarz także był związany z dworem Habsburgów, gdzie jako bankier udzielał pożyczek na prowadzenie wojen z Turkami. W zamian jako zastaw otrzymywał różne ziemie m.in. ziemię bytomską i bogumińską na Górnym Śląsku. Formalnie był panem tych ziem już od 1603 r. ale znajdowały się one wówczas pod władzą Hohenzollernów. Faktycznie przejął władzę nad Bytomiem, Tarnowskimi Górami i Boguminem w 1623 r.

W zamian za udzielane pożyczki Łazarz I otrzymywał także przywileje dla siebie i swej rodziny. Był m.in. radcą cesarskim i otrzymał inkolat (uprawnienia do sprawowania czeskich urzędów krajowych).

Rodzina[edytuj]

Był dwukrotnie żonaty. Potomstwo miał tylko z pierwszą żoną Anną Ettinger. Zmarł 13 lipca 1624 r. w Wiedniu i tam został pochowany. Syn Łazarz II odziedziczył górnośląskie dobra.

Najważniejsza literatura[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]