Ślepowron japoński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ślepowron japoński
Gorsachius goisagi[1]
(Temminck, 1836)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd pelikanowe
Podrząd czaplowce
Rodzina czaplowate
Rodzaj Gorsachius
Gatunek ślepowron japoński
Synonimy
  • Nycticorax goisagi Temminck, 1836[2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 VU pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

     obszar lęgowy

     obszar występowania całorocznego

     obszar zimowania

Ślepowron japoński[4] (Gorsachius goisagi) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny czaplowatych (Ardeidae). Jest narażony na wyginięcie[3]. Nie wyróżnia się podgatunków[2][5].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Występuje w południowej części Japonii, gdzie ma tereny lęgowe, natomiast w okresie zimowania odlatuje na teren Filipin. Występuje także przelotnie na terenie Tajwanu i w południowo-wschodnich Chinach. Odnotowano również w okresie lęgowym pojedyncze ptaki na terenie Korei i na Rosyjskim Dalekim Wschodzie, a w okresie zimowym na terenie Indonezji.

W okresie lęgowym zamieszkuje na terenach silnie zalesionych, w lasach liściastych i iglastych, także mieszanych, w pobliżu rzek i strumieni lub terenów podmokłych, na wzgórzach i zboczach gór do wysokości 1500 m n.p.m. W okresie zimowania zamieszkuje silnie zacienione lasy z rzekami i strumieniami na obszarach do wysokości 2400 m n.p.m.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 48–49 cm; masa ciała (jednego zważonego samca) 527,1 g; rozpiętość skrzydeł 87–89 cm[2]. Ubarwienie dorosłych ptaków – głowa i szyja jest koloru brunatnego, a skrzydła ciemnobrązowego. U młodych osobników głowa i szyja koloru czarnego, a skrzydła mają kolor ciemnobrązowy, lecz ciemniejszy niż osobniki dorosłe. Charakterystycznym znakiem tego gatunku są czarne nieregularne linie występujące na skrzydłach.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Osobniki dorosłe żerują o zmierzchu lub nocą, samotnie lub w małych stadach. Żywią się głównie drobnymi zwierzętami żyjącymi w glebie lub na niej, są to głównie dżdżownice, ślimaki i małe owady. Przy czym potrafią dziobem rozkopywać ziemię w poszukiwaniu pokarmu.

Okres lęgowy trwa od marca do czerwca, okres zimowania od września do listopada. W pozostałych okresach ptaki te migrują z lub na obszary lęgowe.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Gorsachius goisagi, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c Martínez-Vilalta, A., Motis, A. & Kirwan, G.M.: Japanese Night-heron (Gorsachius goisagi). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. Lynx Edicions, Barcelona, 2020. [dostęp 2020-02-11].
  3. a b Gorsachius goisagi. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  4. Systematyka i nazwa polska za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Rodzina: Ardeidae Leach, 1820 - czaplowate - Herons (wersja: 2016-03-19). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-02-20].
  5. F. Gill, D. Donsker, P. Rasmussen (red.): Ibis, spoonbills, herons, hamerkop, shoebill, pelicans (ang.). IOC World Bird List (v10.1). [dostęp 2020-02-20].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]