11 Dywizjon Artylerii Ciężkiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
11 Dywizjon Artylerii Ciężkiej
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1939
Rozformowanie 1939
Tradycje
Rodowód 6 pułk artylerii ciężkiej
Dowódcy
Pierwszy mjr art. Zygmunt IV Dobrowolski
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Rodzaj wojsk artyleria
Podległość 11 Karpacka Dywizja Piechoty
38 Dywizja Piechoty
Jaworow 1939.png

11 Dywizjon Artylerii Ciężkiej (11 dac) – pododdział artylerii ciężkiej Wojska Polskiego.

Dywizjon nie występował w pokojowej organizacji wojska. Został sformowany w 1939 przez 6 pułk artylerii ciężkiej ze Lwowa.

Formowanie i działania[edytuj | edytuj kod]

11 dywizjon artylerii ciężkiej został sformowany w garnizonie Lwów, w I rzucie mobilizacji powszechnej, przez 6 pułk artylerii ciężkiej. 11 dac był organiczną jednostką artylerii 11 Karpackiej Dywizji Piechoty.

W kampanii wrześniowej 1939 11 dac walczył w składzie macierzystej dywizji oraz 38 Dywizji Piechoty Rezerwowej.

Na skutek zniszczenia linii kolejowych przez Luftwaffe 11 dac nie dotarł do rejonu koncentracji 11 DP (BochniaBrzesko). Wyładował się pod Mościskami. 10 września dowódca Armii „Małopolska” przydzielił 11 dac do 38 DP (rez.). 15 września koło Sądowej Wiszni dywizjon dołączył do 11 DP, która w grupie gen. Sosnkowskiego przebijała się do Lwowa po osi: Mużyłowice, Sądowa Wisznia, Lasy Janowskie, Lelechówka, Hołosko, Brzuchowice).

16 września pod Sądową Wisznią 1 bateria utraciła działa, które utknęły w błotnistym terenie. Bateria została spieszona i dołączona do kolumn piechoty. Tego samego dnia w skład dywizjonu włączona została 3 bateria 60 dywizjonu artylerii ciężkiej, sformowana przez 10 pułk artylerii ciężkiej dla Armii „Kraków”. Obie baterie haubic utworzyły grupę artylerii ogólnego działania.

17 września, w rejonie Szkła, w czasie ostrzału drogi Jaryna–Zabłota 2 bateria straciła jedną haubicę. Tego samego dnia w rejonie Lelechówki 3 bateria utraciła swoje haubice, które ugrzęzły w piaszczystych leśnych duktach. 3 bateria została spieszona i dołączyła do piechoty.

18 września dwie haubice 1 baterii włączone zostały do 7/11 pal.

Wieczorem 20 września, po ciężkich walkach w rejonie Brzuchowice–Hołosko, działony 2 baterii, na rozkaz gen. Sosnkowskiego zniszczyły swoje działa. Do Lwowa przebili się tylko nieliczni żołnierze 11 dac, w tym jego dowódca.

Organizacja i obsada personalna[edytuj | edytuj kod]

  • dowódca dywizjonu – mjr art. Zygmunt IV Dobrowolski[1]

1 bateria (trzy 105 mm armaty wz. 1913)

  • dowódca – por. Wacław Zawadzki (9 V 1912 – † 1940 Katyń)

2 bateria (trzy 155 mm haubice wz. 1917)

  • dowódca – ppor. Alfred Wasilewski (ur. 19 VIII 1912 – † 1939 ? 1940 na Kresach)

3 bateria 60 dac (155 mm haubice wz. 1917)

  • dowódca – kpt. Ludwik Marian Skorski (1 IX 1906 – 21 IX 1939 w szpitalu w Przemyślu, ranny 17 IX 1939 pod Lelechówką)

pluton taborowy nr 11

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
  • Ryszard Dalecki: Armia „Karpaty” w wojnie obronnej 1939 r.. Rzeszów: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1989. ISBN 83-03-02830-8.
  • Bronisław Prugar-Ketling: Aby dochować wierności. Wspomnienia z działań 11 Karpackiej Dywizji Piechoty. Wrzesień 1939. Warszawa: Wydawnictwo „Odpowiedzialność i Czyn”, 1990.