AIUTA

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

AIUTA (fr. Association internationale des Universités du troisième âge, pol. Międzynarodowe Stowarzyszenie Uniwersytetów Trzeciego Wieku) – powołane w 1975 r. Faktyczną działalność rozpoczęło 1976 r. Pierwszym przewodniczącym AIUTA był Pierre Vellas.

Cele AIUTA w początkach działalności:

  • współpraca między Uniwersytetami Trzeciego Wieku na świecie oraz innymi instytucjami edukacyjnymi na poziomie wyższym dla osób starszych i instytucjami gerontologicznymi,
  • przedstawienie idei Uniwersytetu Trzeciego Wieku wyższym uczelniom na całym świecie, tak aby same mogły tworzyć Uniwersytety tego typu,
  • szybki i skuteczny przepływ informacji między istniejącymi uczelniami na temat ich działalności, kadry oraz przekazywanych treści.

Aktualne cele:

  • wydawanie tzw. list informacyjnych i łącznościowych dla członków stowarzyszenia,
  • organizacja kongresów, seminariów, warsztatów,
  • umożliwianie wymiany kadrze naukowej i słuchaczom,
  • merytoryczny i organizacyjny nadzór nad badaniami dotyczącymi zagadnień gerontologicznych.

AIUTA pełni rolę eksperta od problematyki gerontologicznej w organizacjach międzynarodowych. Jest uznana m.in. przez WHO, UNESCO, ONZ, Międzynarodowe Biuro Pracy, Radę Europy.

Organami AIUTA są:

  • Zgromadzenie Ogólne, które składa się z:
    • członków zwyczajnych, którzy posiadają prawo głosu,
    • członków nadzwyczajnych, którzy nie posiadają prawa głosu.
  • Rada Administracyjna, składa się z:
    • ok. 20 radców wybranych przez Zgromadzenie Ogólne,
    • maksymalnie 5 dokooptowanych.
  • Biuro Rady Administracyjnej, składa się z:
    • przewodniczącego,
    • wiceprzewodniczących,
    • sekretarza,
    • skarbnika,
    • doradców członków Rady Administracyjnej.
  • Prezydentura
  • Komitety i Komisje (np. Komitet Naukowy odpowiedzialny za organizowanie kongresów).

Przewodniczącego AIUTA wybiera Rada Administracyjna.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Konieczna-Woźniak R., Uniwersytety Trzeciego Wieku w Polsce. Profilaktyczne aspekty edukacji seniorów. ERUDITUS, Poznań 2001.
  • Zych Adam A., Słownik gerontologii społecznej, Wydawnictwo Naukowe "Żak", Warszawa 2001.
  • Zych Adam A., Leksykon gerontologii, Oficyna Wydawnicza "Impuls", Kraków 2007.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]