ARA General Belgrano (1938)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z ARA General Belgrano)
Skocz do: nawigacja, szukaj
ARA General Belgrano
ARA General Belgrano
Klasa krążownik lekki
Typ Brooklyn
Historia
Stocznia New York Shipbuilding Corporation, New Jersey
Położenie stępki 1935
Wodowanie marzec 1938
 US Navy
Nazwa USS „Phoenix” (CL-46)
Wejście do służby 3 października 1938
Wycofanie ze służby lipiec 1946
 Armada de la República Argentina
Nazwa ARA „17 de Octubre” (do 1956)
ARA „General Belgrano” (C-4)
Wejście do służby grudzień 1951
Los okrętu zatopiony 2 maja 1982 podczas wojny o Falklandy
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność standardowa - 9575 ton
pełna - 12242 ton
Długość 185 m
Szerokość 18,9 m
Zanurzenie 5,9 m
Prędkość 32,5 węzły
Uzbrojenie
15 dział kalibru 152 mm (w trzydziałowych wieżach),
8 dział przeciwlotniczych 127 mm,
2 poczwórne działka przeciwlotnicze 40 mm,
2 poczwórne wyrzutnie rakiet przeciwlotniczych Sea Cat (dodane w 1968)
Wyposażenie lotnicze
2 śmigłowce
Załoga 1138

ARA General Belgranoargentyński krążownik, ex-amerykański USS Phoenix (CL-46), zatopiony 2 maja 1982 roku podczas wojny o Falklandy.

Historia[edytuj]

Był to krążownik lekki amerykańskiego typu Brooklyn zbudowany w New Jersey. Budowa została rozpoczęta w 1935 roku. Wszedł do służby w US Navy 3 października 1938 roku pod nazwą USS „Phoenix” (CL-46). Brał udział w II wojnie światowej na Pacyfiku (między innymi znajdował się w Pearl Harbor podczas ataku japońskiego[1]).

W lipcu 1946 roku został wycofany ze służby amerykańskiej i w grudniu 1951 roku sprzedany Argentynie za 7,8 mln dolarów (wraz z drugim okrętem tego typu: USS „Boise” (CL-47), który otrzymał nazwę ARA „Nueve de Julio”). „Phoenix” otrzymał nazwę ARA „17 de Octubre”, lecz po obaleniu Juana Peróna w 1955 roku, w 1956 roku został przemianowany na ARA „General Belgrano” (C-4) (generał Manuel Belgrano walczył o niepodległość Argentyny w 1816 roku).

Podczas wojny z Wielką Brytanią o Falklandy, Brytyjczycy ogłosili strefę w promieniu 200 mil od wysp za „strefę całkowitej wyłączności” (Total Exclusion Zone), w której okręty uznane za wrogie miały być topione. Z uwagi na to, siły nawodne marynarki argentyńskiej nie zbliżały się do wysp. ARA „General Belgrano” opuścił port Ushuaia w dniu 26 kwietnia 1982 roku z dwoma niszczycielami, ARA „Piedra Buena” (D-29) i ARA „Hipólito Bouchard” (D-26) (oba także ex-amerykańskie), jako Grupa Operacyjna 79.3. 29 kwietnia patrolowały one na południe od wysp. 30 kwietnia grupa została wykryta przez brytyjski atomowy okręt podwodny HMS „Conqueror”. Chociaż argentyńskie okręty znajdowały się poza "strefą całkowitej wyłączności", zespół został uznany za zagrożenie. Po konsultacji na szczeblu rządu, premier Margaret Thatcher zezwoliła dowódcy „Conquerora”, Christopherowi Wreford-Brownowi, na atak.

Okręt podwodny zaatakował 2 maja około godziny 16.00, odpalając trzy konwencjonalne, wywodzące się z II wojny światowej torpedy Mk 8 mod 4[2]. Dwie trafiły w "Belgrano", z czego jedna urwała dziób okrętu. Krążownik został opuszczony o 16.24 i zatonął. Rozbitkowie pływali na tratwach przez następne około 40 godzin, zanim zostali znalezieni przez okręty argentyńskie i statek chilijski od 3 do 5 maja. Zginęło 321 marynarzy i dwóch cywilów przebywających wówczas na pokładzie[2], uratowano 770 osób.

ARA „General Belgrano” był pierwszym okrętem zatopionym przez atomowy okręt podwodny.

Przypisy

  1. Phoenix (ang.). history.navy.mil. [dostęp 2012-05-07].
  2. a b Łukasz Golowanow: Dwie torpedy w celu. Zatopienie krążownika ARA General Belgrano (pol.). Konflikty.pl. [dostęp 2012-05-07].