Adam Bieliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Adam Jerzy Bieliński
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 5 maja 1864
Dymki
Przebieg służby
Lata służby do 1927
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie
Jednostki Dowództwo Okręgu Korpusu Nr III
Oficerski Trybunał Orzekający
Stanowiska zastępca dowódcy okręgu
członek trybunału
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)

Adam Jerzy Bieliński (ur. 5 maja 1868 w majątku Dymki, zm. po 1938[1][2]) – generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj]

Adam Jerzy Bieliński urodził się 5 maja 1868 roku w majątku Dymki, w powiecie borysowskim ówczesnej guberni mińskiej[3]. Walczył na wojnie rosyjsko-japońskiej i I wojnie światowej. Dowodził rosyjskim pułkiem kawalerii. Jesienią 1917 r. został dowódcą Legii Oficerskiej Jazdy I Korpusu Polskiego w Rosji, a później szefem Wydziału Mobilizacyjnego Naczpolu. Po opuszczeniu Mińska przez oddziały I Korpusu zorganizował w nim samoobronę i kierownictwo akcji oswobodzenia miasta po czyn został pierwszym komendantem miasta[4].

23 grudnia 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia pułkownika ze starszeństwem z 19 listopada 1915 roku i przydzielony z dniem 30 listopada 1918 roku do Sekcji Remontu w Departamencie I Mobilizacyjno-Organizacyjnym Ministerstwa Spraw Wojskowych[5]. Następnie pełnił obowiązki zastępcy Generalnego Inspektora Jazdy. 10 marca 1920 roku wyznaczony został na stanowisko szefa Sekcji II Jazdy Departamentu I Broni Głównych i Wojsk Taborowych Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie[6][7]. 1 maja 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu generała podporucznika, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej[8]. W sierpniu 1921 roku, po przejściu Ministerstwa Spraw Wojskowych na organizację pokojową, został wyznaczony na stanowisko szefa Departamentu II Jazdy[9].

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu generała brygady ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 31. lokatą w korpusie generałów[10].

Z dniem 15 maja 1923 roku został mianowany zastępcą dowódcy Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie[11]. W czerwcu 1926 roku został członkiem Oficerskiego Trybunału Orzekającego[12]. Z dniem 1 marca 1927 roku został mu udzielony dwumiesięczny urlop z zachowaniem uposażenia, a z dniem 30 kwietnia 1927 roku został przeniesiony w stan spoczynku[13]. Mieszkał w Warszawie przy ulicy Świętej Teresy nr 2[1].

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. a b Spis Abonentów 1938 ↓, s. 27.
  2. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 322 figuruje na liście starszeństwa generałów stanu spoczynku.
  3. Stawecki 1994 ↓, s. 77.
  4. Encyklopedia Wojskowa 1931 ↓, s. 319.
  5. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 2 z 12 stycznia 1919 roku, poz. 39. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 3 z 14 stycznia 1919 roku, s. 84.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 27 marca 1920 roku, s. 228.
  7. Czarnecka 2005 ↓, s. 104.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 18 z 15 maja 1920 roku, s. 353.
  9. Czarnecka 2005 ↓, s. 115.
  10. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 15.
  11. Jabłonowski i in. 2001 ↓, s. 711 autorzy podali, że został mianowany 15 marca 1923 roku.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 24 z 23 czerwca 1926 roku, s. 189.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 5 lutego 1927 roku, s. 37, 44.
  14. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 22.
  15. Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 2, s. 119
  16. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1717 z 28 maja 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 29, poz. 1208)

Bibliografia[edytuj]