Akroagoniny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Akroagoniny (aKros – najwyższy, Agones – walka) – hipotetyczne substancje wydzielane podczas umierania, w stanach skrajnych zaburzeń ustrojowych prowadzących do śmierci.

Twórcą koncepcji akroagonin był Ugo Cerletti, którego badania opisał w roku 1955 Ch.-L. Dell w czasopiśmie „Annales Médico-psychologiques”[1]. Koncepcja akroagonin posłużyła po I wojnie światowej do opracowania i praktykowania pewnych metod medycznych w leczeniu stanów psychotycznych, np. leczenie wstrząsami insulinowymi, leczenie elektrowstrząsami lub gorączką malaryczną. Koncepcja wydawała się być potwierdzana przez skuteczność tych metod.

Zainteresowanie akroagoninami ograniczone było głównie do obszaru endokrynologii i psychiatrii ze względu na hipotetycznie endokrynną podstawę istnienia akroagonin. Dalsze badania nie potwierdziły istnienia akroagonin i koncepcja została porzucona.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ch.-L. Dell. Enquête clinique sur les effets des acroagonines de Cerletti en thérapeutique psychiatrique. „Annales Médico-psychologiques”, s. 822-838, 1955. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Adam Bilikiewicz, Stanisław Pużyński, Jacek Wciórka, Janusz Rybakowski: Psychiatria. T. 3. Wrocław: Urban & Parner, 2003, s. 1. ISBN 83-87944-24-6.
  • Jacek Wciórka, Stanisław Pużyński, Janusz Rybakowski: Psychiatria. T. 3. Wrocław: Elsevier Urban & Parner, 2013, s. 14. ISBN 978-83-7609-114-3.
  • Michel Caire: Acroagonines. Histoire de la psychiatrie en France. [dostęp 2013-12-31].

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.