Al-Hasaka (muhafaza)
| muhafaza | |
 Kościół Asyryjski w Al-Hasaka | |
| Państwo | |
|---|---|
| Siedziba | |
| Kod ISO 3166-2 |
SY-HA |
| Powierzchnia |
23 334 km² |
| Populacja (2011) • liczba ludności |
|
| • gęstość |
64,8 os./km² |
Położenie na mapie Syrii.svg) | |
| 36,51°N 40,89°E/36,510000 40,890000 | |
| Strona internetowa | |
Al-Hasaka (arab. م مُحافظة الحسكة) – jedna z 14 jednostek administracyjnych pierwszego rzędu (muhafaza) w Syrii. Jest położona w północno-wschodniej części kraju. Graniczy od wschodu z państwem Irak, od północy z Turcją, a od południa i zachodu z muhafazami Dajr az-Zaur i Ar-Rakka.
Większość terytorium jest kontrolowane przez Autonomiczną Administrację Północnej i Wschodniej Syrii (zachodni Kurdystan)[1].
W prowincji znajduje się 1717 wiosek (w tym: 1161 arabskich, 453 kurdyjskich, 98 asyryjskich, 53 mieszanych)[2].
rzez prowincję na długości 440 km przepływa rzeka Chabur, dopływ Eufratu.
Gospodarka
[edytuj | edytuj kod]W 2007 roku w rolnictwie było 417 494 ha powierzchni nawadnianych i 792 503 ha deszczowanych. Powierzchnia uprawna w prowincji Al-Hasaka stanowi 29% ziemi uprawnej w Syrii. W rolnictwie są uprawiane: pszenica, bawełna, warzywa, rośliny strączkowe i owoce. Jest hodowla zwierząt oraz produkcja wełny, nabiału i innych produktów pochodzenia zwierzęcego. Prowincja posiada bogate zasoby wodne, stanowiące 52% syryjskich zasobów wodnych. Wydobywa się większość krajowych zasobów ropy naftowej, gazu i siarki.
Ludność
[edytuj | edytuj kod]Na terenie muhafazy Al-Hasaka jest 595 wiosek (w tym: 501 arabskich, 57 kurdyjskich, 28 asyryjskich, 9 mieszanych arabsko-kurdyjskich).
| Rok | Ludność | Rok | Ludność | Rok | Ludność | ||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1931 | 44 153 | 1940 | 126 508 | 1960 | 351 661 | ||
| 1933 | 64 886 | 1942 | 136 107 | 1970 | 468 506 | ||
| 1935 | 94 596 | 1943 | 146 001 | 1981 | 669 756 | ||
| 1937 | 98 144 | 1946 | 151 137 | 2004 | 1 275 118 | ||
| 1938 | 103 514 | 1950 | 159 300 | 2011 | 1 512 000 | ||
| 1939 | 106 052 | 1953 | 232 104 |
Podział administracyjny
[edytuj | edytuj kod]Prowincja jest podzielona na cztery dystrykty (jednostki administracyjne drugiego rzędu), które dzielą się na poddystrykty (jednostki administracyjne trzeciego rzędu).
- Al-Hasaka (7 poddystryktów)
- Al-Malikijja (3 poddystrykty)
- Al-Kamiszli (4 poddystrykty)
- Ras al-Ajn (2 poddystrykty)
Gubernatorzy prowincji
[edytuj | edytuj kod]- Subhi Ahmed Harb (do 3 lutego 2001)
- Aram Saliba (od 3 lutego 2001)
- Ali bin Mualla Ahmed (do 30 marca 2002)
- Salim Ali Kaboul (30 marca 2002 – 4 października 2004)
- Muhammad Nammour (od 4 października 2004)
- Muhammad Nimour al-Nimour Ibn Qaddour (do 10 lutego 2009)
- Muadha Salloum (od 10 lutego 2009)
- Khader Abdel Wahab Ali Al Hussein (od 11 lipca 2012)
- Muhammad Zaal Al-Ali (25 marca 2013 – 15 października 2016)
- Jay Sawadah Al-Hamoud Al-Mousa (15 października 2016 – 30 maja 2020)
- Ghassan Halim Khalil (30 maja 2020 – 20 lipca 2022)
- Louay Siyouh (od 20 lipca 2022)[3]
Kurdowie
[edytuj | edytuj kod]Na początku XX wieku w Imperium Osmańskim prowadzono czystki etniczne na ludności chrześcijańskiej ormiańskiej i asyryjskiej. Wielu Asyryjczyków uciekło do Syrii podczas ludobójstwa i osiedliło się głównie w rejonie Dżaziry. Podczas I wojny światowej i w latach późniejszych tysiące Asyryjczyków uciekło ze swoich domów w Anatolii po masakrach. Następnie masowo uciekali Kurdowie ze swoich domów w Turcji z powodu konfliktu z władzami kemalistowskimi i osiedliły się w Syrii, gdzie władze Mandatu Francuskiego przyznały im obywatelstwo. W latach dwudziestych XX wieku w prowincji Dżazira osiedliło się ok. 20 000 Kurdów[4]. Od 1926 roku po upadku rebelii szejka Saida przeciwko władzom tureckim, 25 000 Kurdów uciekło z Turcji do prowincji Dżazira, gdzie otrzymały obywatelstwo od francuskich władz mandatowych[5].
Przed 1927 rokiem było 45 wiosek kurdyjskich, a 1929 roku przybyła nowa fala uchodźców, gdyż władze mandatowe zachęcały Kurdów do osiedlania się w Syrii. W 1939 roku było już od 700 do 800 wiosek kurdyjskich[6]. Władze francuskie organizowały osiedlanie uchodźców. Jeden z najważniejszych z tych planów został zrealizowany w Górnej Dżazirze w północno-wschodniej Syrii, gdzie Francuzi budowali nowe miasta i wsie z zamiarem zakwaterowania uchodźców uważanych za „przyjaznych”. Zachęciło to prześladowane mniejszości narodowe z Turcji, do opuszczenia swoich domów i majątku przodków, mogły znaleźć schronienie i odbudować swoje życie w względnym bezpieczeństwie w sąsiedniej Syrii. W rezultacie obszary przygraniczne w prowincji Al-Hasakah zaczęły mieć większość kurdyjską, podczas gdy Arabowie pozostali większością na równinach rzecznych i gdzie indziej[7].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Al-Qamishli to be capital city of Jazeera Canton in Syrian Kurdistan [online], www.ekurd.net [dostęp 2014-01-26].
- ↑ National Association of Arab Youth, 2012. Arab East Centre, London, 2012. Study of the demographic composition of al-Hasakah Governorate (in Arabic). Accessed on 26 December 2014.
- ↑ Al-Assad przenosi i mianuje nowych gubernatorów w ośmiu prowincjach [online], www.enabbladi.net [dostęp 2022-07-22] [zarchiwizowane z adresu 2024-05-15].
- ↑ Simpson John Hope: The Refugee Problem: Report of a Survey. Londyn: Oxford University Press, 1939, s. 458.
- ↑ Christian Decline in the Middle East: A Historical View [online], Abu Fakhr, Saqr, 2013. As-Safir daily Newspaper, Beirut.
- ↑ Tejel Jordi: Syria's Kurds: History, Politics and Society. Londyn: 2009, s. 144. ISBN 978-0-203-89211-4.
- ↑ The expulsion of non-Turkish ethnic and religious groups from Turkey to Syria during the 1920s and early 1930s [online].
.svg){kind=small}