Bitwa pod Kamionką Strumiłową

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Kamionką Strumiłową
II wojna światowa, Kampania wrześniowa 1939
Czas 21 września 1939
Miejsce Kamionka Strumiłowa
Terytorium II Rzeczpospolita
Przyczyna kampania wrześniowa
Wynik Zwycięstwo Polaków
Strony konfliktu
 II Rzeczpospolita  III Rzesza
Dowódcy
Polska Stefan Hanka-Kulesza III Rzesza Alfred Ritter von Hubicki
Siły
Grupa „Dubno” 4 Dywizji Lekkiej
Straty
ok. 150 jeńców
Kampania wrześniowa (1 IX – 6 X 1939)

Wybrzeże i Bałtyk (Westerplatte • Gdańsk • Kępa Oksywska • Hel) • granica państwa • Boża Góra • Żory • Krojanty • Chojnice • Lasy Królewskie • Bytom • Mokra (1 IX) • Pszczyna (1–2 IX) • Częstochowa • Wyry • Mława (1–3 IX) • Grudziądz (1–4 IX) • Bory Tucholskie (1–5 IX) • Jordanów (2 IX) • Węgierska Górka (2–3 IX) • Bukowiec (3 IX) • Borowa Góra (3–6 IX) • Rajsko (4 IX) • Różan (4–6 IX) • Piotrków (5–6 IX) • Tomaszów Mazowiecki (6 IX) • Pułtusk (6–7 IX) • Łódź (6–8 IX) • Łomża • Wizna (7–10 IX) • Wola Cyrusowa (8 IX) • Barak (8 IX) • Iłża (8–9 IX) • Nowogród (8–10 IX) • Warszawa (8–28 IX) • Bzura (9–22 IX) • Jarosław (10–11 IX) • Kałuszyn (11/12 IX) • Przemyśl (11–14 IX) • Brwinów (12 IX) • Lwów (12–22 IX) • Mińsk Mazowiecki (13 IX) • Sochaczew (13–16 IX) • Boratycze (14 IX) • Brześć (14–17 IX) • Modlin (14–29 IX) • Jaworów (15–16 IX) • Hajnówka (17 IX) • Krasnystaw • Kobryń (17–18 IX) • Lasy janowskie (17–20 IX) • Tomaszów Lubelski (17–20 IX i 22–27 IX) • Wilno (18–19 IX) • Wólka Węglowa (19 IX) • Grodno (20–22 IX) • Palmiry (21 IX) • Kodziowce (22 IX) • Łomianki (22 IX) • Cześniki (22 IX) • Krasnobród (23 IX) • Husynne (24 IX) • Władypol (26–27 IX) • Szack (28–29 IX) • Parczew (29–30 IX) • Wytyczno (1 X) • Kock (2–6 X)

Bitwa pod Kamionką Strumiłową – starcie zbrojne między jednostkami Wojska Polskiego a siłami Wehrmachtu, jakie miało miejsce 21 września 1939 podczas kampanii wrześniowej. W jego trakcie dowodzona przez płk. Stefana Hankę-Kuleszę improwizowana Grupa „Dubno” natarła na oddziały niemieckiej 4 Dywizji Lekkiej w rejonie miejscowości Kamionka Strumiłowa (współcześnie: Kamionka Bużańska)[1]. W wyniku bitwy wojskom grupy udało się zdobyć przeprawy na Bugu, zniszczyć 7 zmotoryzowaną kompanię pionierów i jedną baterię artylerii, wzięły także ok. 150 jeńców[2]. Po bitwie, na skutek zmiany sytuacji na froncie, płk Hanka-Kulesza wydał rozkaz o przebijaniu się na Węgry[2].

Przypisy

  1. Cygan 1990 ↓, s. 89.
  2. a b Komorowski 2009 ↓, s. 353–354.

Bibliografia[edytuj]