Bodziec awersyjny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bodziec awersyjny – bodziec lub sytuacja, u obserwowanego lub warunkowanego organizmu zwierzęcego, wywołująca ból lub inne nieprzyjemne odczucia zarówno fizyczne jak i psychiczne. Zależnie od rodzaju bodźca nieprzyjemnego poddawane eksperymentowi organizmy reagują różnie. Reakcją na:

  • uwięzienie - jest szarpanie się i gwałtowne ruchy w klatce,
  • ból miejscowy - uniesienie kończyny, odsunięcie całego ciała lub jego fragmentu,
  • dmuchanie w ucho – strzepywanie uchem i odwracanie głowy,
  • szok elektryczny – instrumentalna reakcja wyłączenia prądu (naciśnięcie dźwigni),

i inne, właściwe dla gatunku reakcje.

Nie należy mylić, co niestety zdarza się często, terminu bodziec awersyjny (wzmocnienie awersyjne) z terminem wzmocnienie negatywne.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Konorski J., Integracyjna działalność mózgu, Warszawa 1969
  • Skinner Burrhus Frederic, Poza wolnością i godnością, PIW, Warszawa 1978
  • Skinner Burrhus Frederic, Zachowanie się organizmów, PWN, Warszawa 1995, ISBN 83-01-11121-6