Bogdan Jankowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Bogdan Jankowski (ur. 18 kwietnia 1938 w Grodnie) – polski taternik i alpinista, instruktor alpinizmu, zamiłowany fotograf, z zawodu elektronik, dr inż., pracownik naukowy Politechniki Wrocławskiej.

Wspina się od 1959, najpierw w Tatrach (współautor pięciu nowych dróg), potem w Alpach (m.in. 1. polskie przejście, z J. Porębą, dr. Browna-Whillansa na zachodniej ścianie Aiguille de Blaitiére, 1967).

W latach 1969-2003 brał udział w licznych wyprawach, z których kilka osiągnęło wybitne wyniki sportowe i zajęło trwałe miejsce w historii alpinizmu polskiego i światowego. W 1969 w Pamiro-Ałaju był współzdobywcą 5 dziewiczych szczytów, m.in.: Straż (5207 m), Minteke (5484 m) i najwyższego szczytu tych gór Piku Skalistego (5621 m), a w 1970 w Pamirze wszedł na Szczyt Lenina (7134 m). Uczestniczył w wyprawach, które dokonały 1. wejścia (1971) na Kunyang Chhish (7852 m) w Karakorum i 1. wejścia zimowego (1979/80) na Mount Everest. Brał udział także w innych zimowych wyprawach Andrzeja Zawady: na Lhotse (8516 m) – pierwsza próba zdobycia zimą ośmiotysięcznika (1974), dwukrotnie (1987/88 i 2002/03) na K2 (8611 m) i dwukrotnie (1996/97 i 1997/98) na Nanga Parbat (8126 m).

Bogdan Jankowski jest członkiem honorowym Polskiego Związku Alpinizmu, zasłużonym dla środowiska górskiego działaczem organizacyjnym. W 1977–1992 był członkiem Zarządu PZA, a w kadencji 1995–1998 pełnił funkcję wiceprezesa. W latach 1974–1980 był prezesem Klubu Wysokogórskiego we Wrocławiu, przez wiele lat członkiem jego zarządu.

Jako licencjonowany radioamator-krótkofalowiec zajmuje się łącznością radiową w górach. Założył zespół łączności radiowej PZA, którym kierował ponad 30 lat. Jest pomysłodawcą i założycielem nowoczesnej sieci łączności PZA w Tatrach; organizował łączność także podczas wypraw wysokogórskich.

Od 1964 jest instruktorem alpinizmu, do 2004 corocznie latem i zimą szkolił młodzież w COS PZA na Hali Gąsienicowej.

Został dwukrotnie odznaczony złotym medalem „Za Wybitne Osiągnięcia Sportowe” (1971, 1980), Złotym Krzyżem Zasługi (1985) oraz otrzymał nagrodę „Fair Play” Polskiego Komitetu Olimpijskiego (1999). Jest autorem jednej z relacji w książce Ostatni atak na Kunyang Chhish (1973), a także autorem wielu artykułów w „Taterniku” oraz licznych zdjęć i panoram górskich.