Casus foederis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Casus foederis (łac. "przypadek porozumienia")[1] – przypadek, który w myśl zawartej umowy międzynarodowej zobowiązuje państwa sprzymierzone do wspólnej akcji.

Przykładowo, zgodnie z Traktatem Północnoatlantyckim – art. 5, atak na którekolwiek z państw członkowskich NATO w Europie lub Ameryce Północnej jest równoznaczny z atakiem na wszystkie państwa tego sojuszu i zobowiązuje pozostałe państwa członkowskie do udzielenia pomocy zaatakowanemu. Jest to szczególny rodzaj solidarności wojskowej między członkami Sojuszu NATO.

Pakt Ligi Narodów głosił w art. 16: jeżeli któryś z członków Ligi ucieka się do wojny wbrew zobowiązaniom wynikającym z Paktu, uważany będzie ipso facto[2] za dopuszczającego się aktu wojennego przeciw wszystkim Członkom Ligi.

Karta Narodów Zjednoczonych w art. 51 przewiduje Żadne postanowienie niniejszej Karty nie narusza niezbywalnego prawa każdego członka Organizacji Narodów Zjednoczonych, przeciwko któremu dokonano zbrojnej napaści, do indywidualnej lub zbiorowej samoobrony, zanim Rada Bezpieczeństwa zastosuje środki, konieczne dla utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa. Środki podjęte przez członków w wykonaniu tego prawa do samoobrony powinny być natychmiast podane do wiadomości Radzie Bezpieczeństwa i w niczym nie powinny naruszać wynikającej z niniejszej Karty kompetencji i odpowiedzialności Rady do podjęcia w każdym czasie akcji, jaką uzna ona za konieczną dla utrzymania albo przywrócenia międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa.

Przypisy

  1. Słownik Wyrazów Obcych : casus foederis, federacja
  2. łac. na mocy samego faktu, tym samym (Słownik Wyrazów Obcych: ipso facto)

Zobacz też[edytuj]