Celebracja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Celebracja (z łac. celebrare – uczęszczać, praktykować, powtarzać, sławić) – w religii katolickiej, a także prawosławiu sprawowanie kultu względem Boga ceremonialnie, uroczyście, z namaszczeniem. Stąd duchowny odprawiający nabożeństwo lub prowadzący procesję zwany jest celebransem. Poza kościołem czasownik celebrować oznacza obchodzić coś uroczyście, pompatycznie.

Z tego terminu ukute zostało w XVIII wieku francuskie słowo "célébrité" oraz angielskie "celebrity" w odniesieniu do gwiazdy, idola, osoby powszechnie znanej[1]. W XX wieku pojawił się ich polski odpowiednik, określenie celebryta.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Władysław Kopaliński: Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1994. ISBN 83-214-0839-7.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Antoine Lilti, Figures publiques l'invention de la célébrité, 1750-1850, [Paris]: Fayard, 2014, ISBN 978-2-213-68238-9, OCLC 893417072 [dostęp 2020-12-26].