Zębiełek cejloński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Crocidura miya)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zębiełek cejloński
Crocidura miya[1]
Phillips, 1929
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd ryjówkokształtne
Rodzina ryjówkowate
Podrodzina zębiełki
Rodzaj zębiełek
Gatunek zębiełek cejloński
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 EN pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Zębiełek cejloński[3] (Crocidura miya) – gatunek ssaka z rodziny ryjówkowatych (Soricidae)[4].

Średnie wymiary[edytuj | edytuj kod]

  • Długość ciała – 5-6,5 cm
  • Długość ogona – 4-4,5 cm

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Występuje na Sri Lance i jest gatunkiem endemicznym. Występuje na sawannach, w wilgotnych i suchych lasach.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Zębiełek cejloński ma długi, ale skąpo owłosiony ogon. Większość swego życia spędza pośród butwiejących szczątków organicznych zalegających w leśnej glebie. Dlatego też, z powodu tak dużej wilgotności powietrza i względnego chłodu jego pokarm stanowią liczne bezkręgowce. Zdarza się, że jego ofiarami są małe jaszczurki i młode ptaki. Zębiełek cejloński wydzielają zapach wydzielany przez gruczoły zapachowe, które skutecznie chronią go przed drapieżnikami.

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Rozród zębiełka cejlońskiego przypada na okres od marca do listopada. W tym czasie samica wydaje na świat 5 miotów, w którym każdy ma po 6 młodych. Już po 8 dniach młode opuszczają gniazdo, przy czym młody zębiełek chwyta mocno ogon swojego poprzednika i taką karawaną prowadzoną przez matkę, udają się w poszukiwaniu pożywienia. Takie zjawisko można zaobserwować tylko w rodzaju Crocidura.

Przypisy

  1. Crocidura miya, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. de A. Goonatilake, W.I.L.D.P.T.S. & Molur, S. 2008. Crocidura miya. W: IUCN 2015. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015.2. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2015-08-05]
  3. Nazwa polska za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Crocidura miya. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2013-07-13]