Cyngiel (herb szlachecki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Herb szlachecki Cyngiel

Cyngiel (Dziengiel) – polski herb szlachecki.

Opis herbu[edytuj | edytuj kod]

W polu złotym głowa wilcza z wywieszonym jęzorem, czerwona przebita mieczem od dołu. Klejnot jak w godle[1]. Labry złote podbite czerwienią[2].

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj | edytuj kod]

Początek herbu jak dotąd niewiadomy mający prawdopodobnie proweniencję średniowieczną. Według Małachowskiego rodzina Cyngiel pochodzi z Inflant[3].

Herbowni[edytuj | edytuj kod]

Cyngiel[4], Dziengiel[5], Dzięgiel[4], Dzingiel[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Pan Jurzak na swojej stronie (patrz link) daje pole czerwone a głowę wilka brunatną i bez klejnotu.
  2. To jest klasyczny układ barw, gdzie wierzch to kolor tarczy a podbicie barwa godła. Jednak pan Gail na swojej stronie (patrz link) podaje odwrotny układ barw.
  3. Piotr Nałęcz Małachowski: Zbiór nazwisk szlachty w Królestwie Polskim i Wielkim Księstwie Litewskim. Lublin: 1805, s. 86.
  4. a b c tamże
  5. Herb Cyngiel z listą nazwisk w elektronicznej wersji Herbarza polskiego Tadeusza Gajla

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Juliusz Karol Ostrowski: Księga herbowa rodów polskich. T. 2. Warszawa: Główny skład księgarnia antykwarska B. Bolcewicza, 1897, s. 47.
  • Piotr Nałęcz Małachowski: Zbiór nazwisk szlachty w Królestwie Polskim i Wielkim Księstwie Litewskim. Lublin: 1805, s. 86.