Destylacja równowagowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Separator faz

Destylacja równowagowa (rzutowa) – rodzaj destylacji, polegający na utrzymywaniu współistniejących faz, cieczy i pary, w stanie zbliżonym do równowagi, przy równoczesnym ciągłym dostarczaniu roztworu rozdzielanego (surówka) oraz odprowadzaniu odpowiednich ilości pary (destylat) i cieczy wyczerpanej (wywar)[1]. Destylacja równowagowa bywa zaliczana do grupy ”destylacji prostych[2].

Temperatura, która jest utrzymywana w destylatorze, mieści się między temperaturą wrzenia rozdzielanego roztworu (granica dolna), a temperaturą górną, w której – przy ogrzewaniu – odparowuje ostatnia kropla cieczy. Od temperatury, wybranej w tym zakresie, zależy skład strumieni rozdzielonych, odbieranych z urządzenia: cieczy i kondensatu, otrzymywanego po skropleniu pary (destylat).

Surówka może być podgrzewana np. w wymienniku ciepła lub piecu rurowym. Jest wskazane stosowanie konstrukcji wymiennika zapewniającej jak najlepszy kontakt cieczy i powstającej pary. Mieszanina obu faz przepływa do separatora, z którego dolnej części odpływa wywar. Strumień pary jest kierowany do skraplacza i odbierany jako destylat.

W urządzeniach do równowagowej destylacji ekspansywnej rozdzielany roztwór jest ogrzewany do temperatury niższej od temperatury wrzenia w aparacie o podwyższonym ciśnieniu. Jego rozprężanie w zaworze redukcyjnym powoduje samorzutne częściowe odparowanie. Strumień pary i cieczy jest kierowany do separatora obu faz, skąd para odpływa do skraplacza[2]

Przypisy

  1. Zespół redaktorów Działu Słownictwa Technicznego WNT: Leksykon naukowo–techniczny z suplementem. Wyd. 4. T. A–O. Warszawa: Wydawnictwo Naukowo–Techniczne, 1989. ISBN 83-204-0967-5. (pol.)
  2. 2,0 2,1 Zakład Systemów Technicznych i Ochrony Środowiska: Badania aparatu do destylacji prostej (pol.). Uniwersytet Technologiczno-Przyrodniczy im.J.J. Śniadeckich w Bydgoszczy, 23-Nov-2010. [dostęp 2010-12-29].