Dymnica (technika)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Przekrój dymnicy parowozu. Na pierwszym planie widoczna przekrojona rura pary dolotowej, w centrum - podwójna dysza systemu Kylchap, po prawej - skrzynia przegrzewacza z rurkami wchodzącymi do płomienic.
Przednia część parowozu, z widoczną dymnicą
Czyszczenie komory dymnicy (polska lokomotywa PKP Ol49-12)

Dymnica – element kotła parowego parowozu, stanowiący przedłużenie walczaka, z przodu lokomotywy. Między walczakiem a dymnicą znajduje się ściana sitowa. Od przodu dymnica zamknięta jest drzwiami, natomiast u góry dymnicy znajduje się komin, zaś na dole w osi komina - dysza odprowadzająca parę odlotową (zużytą) z cylindrów[1]. Para uchodząc do komina z dyszy wytwarza podciśnienie dające ciąg w skrzyni ogniowej, wygasza również iskry. Często przez dymnicę przechodzą rury dolotowe pary do silników[1]. W dymnicy znajduje się ponadto skrzynia przegrzewacza[1], a w pierwszych modelach parowozów na parę przegrzaną z początku XX wieku, w dymnicy był umieszczony cały przegrzewacz komorowy[2]. W dymnicy znajdują się ponadto urządzenia odiskierne różnych typów[1], np. w postaci siatki. Na przewodzie kominowym znajduje się przewód do odprowadzania zużytej pary, która wytwarza podciśnienie niedopuszczające do wpadania dużych ilości wody deszczowej lub śniegu do komina.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 J. Piwowoński, Parowozy..., s.38.
  2. Jerzy Wasilewski, Parowóz serii Pd2, w: Młody Technik 7/1986, s.82.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]