Dymnica (technika)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Przekrój dymnicy parowozu. Na pierwszym planie widoczna przekrojona rura pary dolotowej, w centrum - podwójna dysza systemu Kylchap, po prawej - skrzynia przegrzewacza z rurkami wchodzącymi do płomienic.
Przednia część parowozu, z widoczną dymnicą
Czyszczenie komory dymnicy (polska lokomotywa PKP Ol49-12)

Dymnica – element kotła parowego parowozu, stanowiący przedłużenie walczaka, z przodu lokomotywy. Między walczakiem a dymnicą znajduje się ściana sitowa. Od przodu dymnica zamknięta jest drzwiami, natomiast u góry dymnicy znajduje się komin, zaś na dole w osi komina - dysza odprowadzająca parę odlotową (zużytą) z cylindrów[1]. Para uchodząc do komina z dyszy wytwarza podciśnienie dające ciąg w skrzyni ogniowej, wygasza również iskry. Często przez dymnicę przechodzą rury dolotowe pary do silników[1]. W dymnicy znajduje się ponadto skrzynia przegrzewacza[1], a w pierwszych modelach parowozów na parę przegrzaną z początku XX wieku, w dymnicy był umieszczony cały przegrzewacz komorowy[2]. W dymnicy znajdują się ponadto urządzenia odiskierne różnych typów[1], np. w postaci siatki. Na przewodzie kominowym znajduje się przewód do odprowadzania zużytej pary, która wytwarza podciśnienie niedopuszczające do wpadania dużych ilości wody deszczowej lub śniegu do komina.

Przypisy

  1. a b c d J. Piwowoński, Parowozy..., s.38.
  2. Jerzy Wasilewski, Parowóz serii Pd2, w: Młody Technik 7/1986, s.82.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]