Edmund Borowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Edmund Borowski (ur. 23 stycznia 1945 w Grabnie) – polski lekkoatleta specjalizujący się w biegu na 400 metrów.

Jego największym osiągnięciem jest zdobycie złotego medalu na Mistrzostwach Europy w 1966 w Budapeszcie na sztafecie 4 × 400 metrów (wraz z Janem Wernerem, Stanisławem Grędzińskim i Andrzejem Badeńskim). W biegu indywidualnym na 400 m na tych mistrzostwach odpadł w eliminacjach.

Odnosił także sukcesy w zawodach halowych. Na Europejskich Igrzyskach Halowych w 1967 w Pradze zdobył srebrny medal w sztafecie 4 x 2 okrążenia (wraz z nim biegli Edward Romanowski, Jan Balachowski i Tadeusz Jaworski), a w rok później na EIH w Madrycie wywalczył taki sam medal w sztafecie 1+2+3+4 okrążenia (partnerzy Marian Dudziak, Waldemar Korycki i Andrzej Badeński). Wreszcie kolejny srebrny medal zdobył na Halowych Mistrzostwach Europy w 1970 w Wiedniu w sztafecie 2+3+4+5 okrążeń (ze Stanisławem Waśkiewiczem, Kazimierzem Wardakiem i Erykiem Żelaznym).

Borowski był srebrnym medalistą Europejskich Igrzysk Juniorów w 1964 w sztafecie szwedzkiej (sztafeta 400-300-200-100 m).

Był rezerwowym zawodnikiem polskiej sztafety 4 × 400 metrów na igrzyskach olimpijskich w 1968 w Meksyku.

Trzykrotnie zdobywał tytuł mistrza Polski w sztafecie 4 × 400 m (1967, 1968 i 1971). Wystąpił w piętnastu meczach reprezentacji Polski, odnosząc 1 zwycięstwo indywidualne i 15 w sztafetach.

Rekordy życiowe:

Był zawodnikiem Zawiszy Bydgoszcz.