Emisja egzoelektronów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Emisja egzoelektronów – zjawisko emisji niskoenergetycznych elektronów (egzoelektronów, średnio poniżej 1 eV) z warstw powierzchniowych materiałów, pojawiająca się tylko w przypadku wcześniejszego oddziaływania mechanicznego (odkształcenie mechaniczne, deformacja), termicznego (zestalenie się metalu; podgrzanie) lub optycznego (czego optycznym odpowiednikiem jest fosforescencja), czy też chemicznego (utlenienie). Oddziaływanie takie wprowadza ciało w stan nierównowagi, a emisja egzoelektronów towarzyszy powrotowi do stanu równowagi.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Ryszard Szepke: 1000 słów o atomie i technice jądrowej. Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1982. ISBN 83-11-06723-6. (pol.)
  2. L. Oster, V. Yaskolko, J. Haddad. Classification of Exoelectron Emission Mechanisms. „Physica Status Solidi (a)”. 174 (2), s. 431, 1999. Bibcode1999PSSAR.174..431O. 
  3. A. B. Gerasimov, G. M. Dolidze, L. A. Mizandari, A. A. Tsertsvadze. On the physical mechanism of exoelectron emission. „Physica Status Solidi (a)”. 35 (2), s. K131, 1976. DOI: 10.1002/pssa.2210350256. Bibcode1976PSSAR..35..131G.