Eternalizm (filozofia czasu)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Eternalizm – to fizyczna lub filozoficzna koncepcja czasu, zgodnie z którą obecne, przeszłe i przyszłe wydarzenia, które wydają się następować po sobie w czasie, współistnieją w rzeczywistości na osi czasu. Ten prąd filozoficzny przeciwstawia się prezentyzmowi. Eternalizm twierdzi, że cała egzystencja w czasie jest równie realna (w przeciwieństwie do prezentyzmu). Eternalizm wg niektórych nadaje czasowi podobną ontologię jak przestrzeń, uznając go jako wymiar, przy czym różne czasy są tak realne jak różne miejsca, a przyszłe wydarzenia są „już tam” w tym samym sensie, jak miejsca tak, że istnieje brak obiektywnego upływu czasu (czyli nasze odczuwanie upływu czasu jest tylko złudzeniem). Czasami nazywany jest też teorią „wszechświata blokowego” ze względu na opis czasoprzestrzeni jako niezmiennego czterowymiarowego „bloku”, w przeciwieństwie do postrzegania świata jako trójwymiarowej modulowanej przestrzeni z upływem czasu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przechowski Artur „Równoczesność” a „teraźniejszość” – fizyka i metafizyka czasu. Roczniki Filozoficzne Tom LXII, numer 4 – 2014

Kuipers, Theo A.F. (2007). General Philosophy of Science: Focal Issues. North Holland. p. 326. ISBN 978-0-444-51548-3.

Tim Maudlin (2010), "On the Passing of Time", The Metaphysics Within Physics, ISBN 9780199575374