Franciszek Wójcik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Franciszek Wójcik
Franciszek Wójcik.jpg
Data i miejsce urodzenia 17 października 1863
Wyciąże, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 3 stycznia 1941
Wyciąże, Polska pod okupacją III Rzeszy
Poseł do Reichsratu Przedlitawii
Okres od 1907
do 1911
Przynależność polityczna Polskie Stronnictwo Ludowe
Poseł na Sejm Ustawodawczy RP (1919–1922)
Okres od 10 lutego 1919
do 27 listopada 1922
Przynależność polityczna Polskie Stronnictwo Ludowe Lewica

Franciszek Wójcik (ur. 17 października 1863 w Wyciążach, zm. 3 stycznia 1941 tamże) – polski rolnik, polityk, minister, członek honorowy Towarzystwa Muzeum Narodowego Polskiego w Rapperswilu od 1896 roku[1].


Życiorys[edytuj]

W rodzinnej wsi uczęszczał do szkoły ludowej, a następnie dalszą wiedzę zdobywał jako samouk.

Od 1895 był działaczem Polskiego Stronnictwa Ludowego. W latach 1895-1900 i 1907-1911 poseł na Sejm Krajowy Galicji, w latach 1907-1911 poseł do Reichratu Przedlitawii (parlament austriacki) w Wiedniu. Publikował na łamach pism: Przyjaciel Ludu, Niedziela i Piast, ceniony mówca. Wieloletni wójt rodzinnej wsi.

Współpracownik Jana Stapińskiego, po rozłamie w PSL (1913) opowiedział się po jego stronie, współtworząc PSL Lewica. Popierał ruch strzelecki związany z Komisją Skonfederowanych Stronnictw Niepodległościowych.

W 1914 roku jako przedstawiciel ludowców (grupa Stapińskiego) był członkiem sekcji zachodniej Naczelnego Komitetu Narodowego[2].

W okresie od 29 grudnia 1918 do 16 stycznia 1919 był ministrem bez teki w rządzie Jędrzeja Moraczewskiego.

W latach 1919–1922 był posłem na Sejm Ustawodawczy. W czasie przewrotu majowego w 1926 opowiedział się po stronie Józefa Piłsudskiego, póxniej przeszedł do opozycji, wstępując do PSL-"Piast”. Od 1931 był działaczem Stronnictwa Ludowego. W latach 1931-39 wchodził w skład Rady Naczelnej Stronnictwa Ludowego.

Przypisy

  1. Sprawozdanie z Zarządu Muzeum Narodowego Polskiego w Rapperswilu. 1909 R.40, s. 12.
  2. Konstanty Srokowski, N.K.N. Zarys historii Naczelnego Komitetu Narodowego, Kraków 1923, s. 146.

Bibliografia[edytuj]