Górski konik bośniacki
| |
| Typ |
kuc |
|---|---|
| Pochodzenie | |
| Wymiary | |
| Wysokość w kłębie |
powyżej 132 cm |
| Umaszczenie |
gniada, ciemnogniada, kasztanowata |
| Wzorce rasy | |
| Equus ferus caballus | |
Górski konik bośniacki – wschodnioeuropejskie konie (kuce) użytkowe o widocznym udziale krwi orientalnej. Od 1933 roku rasę tę hoduje się w czystości krwi, poddając ogiery ścisłej selekcji[1].
Pokrój
[edytuj | edytuj kod]Wysokość w kłębie: 1,32 - 1,47 m. Umaszczenie jest najczęściej gniade (ciemnogniade) i bułane, inne występują rzadko. Głowa średniej wielkości; szyja mocna i prosta. Łopatki są czasem zbyt strome; zad jest krótki; klatka piersiowa szeroka i głęboka. Kończyny są bardzo mocne; kopyta zbudowane z mocnego rogu[2]. Nad kopytami nie występują szczotki kopytowe. Chody tych koni są pewne, charakteryzują się galopem o krótkim wykroku[1].
Zastosowanie
[edytuj | edytuj kod]Koniki bośniackie są najpopularniejszymi kucami bałkańskimi cechują się charakterem posłuszny, przyjacielskim, są chętny do współpracy, niewymagające, wytrzymałe[3]. Około 130 000 koni tej rasy pracuje w leśnictwie, na terenach górzystych i na nizinach, jako zwierzęta juczne do przewozu różnego rodzaju ładunków. Są również wykorzystywane do prac rolniczych (zarówno do prac polowych, jak i w zaprzęgu). Posłuszne koniki bośniackie doskonale nadają się do jazdy wierzchem[3][2].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b zob. Martin Haller: Rasy Koni. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1997. ISBN 83-7073-121-X.
- ↑ a b H. Kholová, Konie, Warszawa: Delta, 1996, s. 38, ISBN 83-7175-116-8.
- ↑ a b Joanna Skoczylas (tłum.): Cavalli. Conoscere e riconoscere tutte le razze equine piú note del mondo (pol.: Minikompedium Konie, czyli jak rozpoznawać najpopularniejsze rasy koni). Firma Księgarska Jacek i Krzysztof Olesiejuk - Inwestycje Sp. z. o. o..