Granice słyszalności

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Powierzchnia słyszalności

Granice słyszalności – skrajne (górna i dolna) częstotliwości fal dźwiękowych oraz dolna i górna wartość poziomu ciśnienia akustycznego dźwięków, które są słyszalne przez ucho ludzkie.

Granice słyszalności są pojęciem umownym i zostały uśrednione (były wielokrotnie wyznaczane empirycznie przez różnych badaczy). Granice słyszalności na diagramie częstotliwość–poziom ciśnienia akustycznego wytyczają pewną powierzchnię zwaną powierzchnią słyszalności.

Dolna granica słyszalności[edytuj | edytuj kod]

Dolna granica słyszalności (również próg słyszalności, próg absolutny, próg detekcji sygnału) jest określona przez poziom ciśnienia akustycznego, przy którym ucho zaczyna odbierać wrażenia dźwiękowe; poziom ten zależy od częstotliwości. Na przykład, aby usłyszeć ton o częstotliwości 100 Hz, poziom ciśnienia akustycznego musi być o 35 dB wyższy niż dla tonu 1 kHz[1].

Statystycznie ucho ludzkie jest najbardziej czułe dla tonu o częstotliwości ok. 4 kHz[1]. Dla tonu o częstotliwości 1 kHz definiuje się mianowicie nominalną wartość odniesienia ciśnienia akustycznego. Jest ona określona na poziomie 20 µPa, co odpowiada natężeniu dźwięku 10−12 W/m2[2]. Jednak ostatecznie odbiór dźwięków (w tym również ich słyszalność) jest subiektywny i zależy od wieku, płci oraz innych cech osobniczych.

Górna granica słyszalności[edytuj | edytuj kod]

Górna granica słyszalności (również granica bólu) jest określona przez poziom ciśnienia akustycznego, przy którym sygnał dźwiękowy powoduje ból.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Stanisław Chrząszcz: Jak słyszymy?. www.audioton.republika.pl (zarchiwizowane w web.archive.org). [dostęp 28 stycznia 2010].
  2. Wybrane parametry dźwięku. sound.eti.pg.gda.pl. [dostęp 19 sierpnia 2010].