Hannibal Magonida

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hannibal I
𐤇‬𐤍𐤁‬𐤏‬𐤋‬
król Kartaginy
Okres

od ~440 p.n.e.?
do 406 p.n.e.

Poprzednik

Hannon?

Następca

Himilkon Magonida?

Dane biograficzne
Dynastia

Magonidzi

Data urodzenia

V wiek p.n.e.

Data i miejsce śmierci

406 p.n.e.
Akragas

Przyczyna śmierci

choroba

Ojciec

Giskon

Hannibal Magonida (lub Hannibal I) – kartagiński król[1] z V wieku p.n.e., z dynastii Magonidów.

Panowanie[edytuj | edytuj kod]

Hannibal Magonida (nie mylić z późniejszym i bardziej znanym wodzem Hannibalem Barkasem) był wnukiem Hamilkara poległego w bitwie pod Himerą, zaś synem Giskona, który zmarł na wygnaniu w Selinuncie[1]. Według relacji Diodora Sycylijskiego, Hannibal był wrogo nastawiony do sycylijskich Greków i szukał zemsty za nieszczęścia dziadka i ojca[1].

Kampania na Sycylii, 409 p.n.e.

W roku 410 p.n.e. Kartagińczycy wsparli sojuszniczą Segestę w walce z Selinuntem. W następnym roku Hannibal Magonida osobiście przeprawił się z armią na Sycylię i pomaszerował z portowego Motye na Selinunt. Po dziewięciu dniach oblężenia Punijczycy zdobyli i splądrowali miasto[2]. Po tym sukcesie Magonida skierował się przeciwko miastu Himera, zapewne chcąc pomścić klęskę swojego dziada Hamilkara, przyjmując do swej armii miejscowych Sykanów i Sykulów. Pomimo syrakuzańskiego wsparcia, Himera również została zdobyta i zniszczona[3]. Po tych sukcesach Hannibal zakończył kampanię wojenną i powrócił do stolicy z bogatymi łupami; jego celem nie był więc podbój całej Sycylii, lecz umocnienie punickiej epikratii, czyli strefy składającej się z fenickich miast na wyspie oraz ziem sprzymierzonych Elymów i Sykanów[3].

Niedługo później Syrakuzanie pod wodzą Hermokratesa zaatakowali punicką część wyspy, co spotkało się ze zdecydowaną odpowiedzią Kartaginy. Hannibal, wówczas już w starszym wieku, ponownie wyruszył zbrojnie na Sycylię wraz z krewnym Himilkonem synem Hannona, również z rodu Magonidów[4]. Kartagińczycy zaproponowali sojusz miastu Akragas, które jednak opowiedziało się po stronie Syrakuz – wówczas Kartagińczycy oblegli to miasto. Król zmarł podczas oblężenia z powodu choroby[5]. Dowództwo nad punicką armią przejął Himilkon, który kontynuował walki z Syrakuzami.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Kęciek 2007 ↓, s. 74.
  2. Kęciek 2007 ↓, s. 75.
  3. a b Kęciek 2007 ↓, s. 76.
  4. Kęciek 2007 ↓, s. 77.
  5. Kęciek 2007 ↓, s. 78.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Krzysztof Kęciek, Dzieje Kartagińczyków, wyd. drugie, Warszawa: Attyka, 2007, s. 74–78.